DOKTORA TEZLERİ
TÜBİTAK /SOBAG 1001 Projesi / Proje No. 112K172
Türkiye'de Dış Politika Krizlerinde Karar Verme ve Kriz Yönetimi Süreç Analizi

logotdp

ÜYE GİRİŞ

Sitemize Hoş Geldiniz

Yine Bekleriz, Dileriz Yararlı Olmuştur...

S5 Register

  • Üyelik
Fuat Aksu

Fuat Aksu

Türk Dış Politikasında Karar Alma ve Kriz Yönetimi Süreç Analizi

Fuat Aksu, Türk Dış Politikasında Karar Alma ve Kriz Yönetimi Süreç Analizi, İstanbul: Dış Politika ve Kriz İncelemeleri Yay., 2017

Yayın Yılı : 1. Baskı, Ocak 2017
Yayın Yeri : İstanbul
Baskı Türü : E-kitap
ISBN : 978-605-82965-0-3
ISBN : 978-975-605-82965-8
 
Proje Çalışmaları Çerçevesinde Hazırlanan E-kitaplara erişim için sitemize üye olarak kullanım kurallarını kabul etmeniz gerekir.
Yayınlar/E-Kitaplar/
Cumartesi, 26 Kasım 2016 11:01

Kanapiçe Koyu Olayı

kanapiceTek adam kimmiş bir kere daha öğrensinler

Meydanı boş bulduklarını sandıkları anlarda, orta yerlere dökülüyorlar.. Mustafa Kemal'i ve Cumhuriyeti karalamak için, her fırsatı kullanıyorlar.. Cumhuriyeti ve onun kurucusuna insafsız saldırılar yapıyorlar.. Bugünün şartlarında o yılları yargılıyorlar kafalarınca.. Söyledikleri şeylerin çoğu ise yalan ve dolan..

Onları her dinleyişte, mahalle ağzıyla, içimi bir "Nefretlik duygusu" kaplıyor.. "Haydi bre maskaralar" demekten kendimi alamıyorum..

Son günlerdeki gelişmelerden sonra o tiplere buradan bir gerçek öyküyü anlatmak gereksinimi duydum.. Pek bilinmeyen ve hatta hiç bilinmeyen bir öykü.. Körpecik bir Cumhuriyet ve onun başındaki o "TEK ADAM kimmiş" bir kere daha öğrensinler diye..

O TEK ADAM ki, cezalandırmak için bir Türk erini kendilerine hedef alan Büyük Britanya İmparatorluğu'na, "Er Musa ceza görmeyecektir. Gerekirse, Türkiye, Er Musa için İngiltere ile savaşacaktır" diyebilen..

Çarşamba, 02 Kasım 2016 16:57

Proje Sonuç Raporundan...

raporProje Sonuç Raporu'ndan

ÖNSÖZ
“Türkiye'de Dış Politika Krizlerinde Karar Verme ve Kriz Yönetimi Süreç Analizi” Projesi Türkiye’de Cumhuriyet dönemi dış politika krizlerini incelemektedir. Dış politika krizlerinde karar alma sürecinin işleyişi, karar alıcıların kriz yönetim stratejilerindeki tercihleri örnekler üzerinden analiz edilmektedir. Türkiye’nin dış politika tarihinde Lozan Barış Antlaşması’nın imzalanmasından ve Cumhuriyet’in ilanından günümüze dış politika gündemi pek çok uyuşmazlık, çatışma, kriz ve savaşlarla meşgul olmuştur. Bunlardan bir kısmı doğrudan Türkiye’nin tarafı olduğu gelişmeler olmakla birlikte bir kısmı uluslararası/bölgesel sistemin üretmiş olduğu gelişmelerdir.

ecpr20161Bu yıl Prag'da düzenlenen ECPR 2016 General Conference'da proje ekibinden arkadaşlarımızla Türkiye'nin Dış Politika Krizlerine ilişkin bulgularımızı ve güncel kriz örneklerimizden örnekleri tartışmaya açtık.

"Avoiding or Triggering War: Crisis Management Strategies in Turkish Foreign Policy" başlıklı Panelde aşağıdaki başlıklarda sunumlar gerçekleştirildi:

2015 Süleyman Şah Türbesi Krizi


ÖZET

22 Şubat 2015 tarihinde Türkiye'nin Suriye topraklarında gerçekleştirmiş olduğu "Şah Fırat Operasyonu" ile Süleyman Şah Türbesi'ni Türkiye-Suriye sınırı yakınındaki Eşme Köyü'ne nakletmesi ile ortaya çıkan kriz durumu. Söz konusu operasyon Suriye merkezi yönetimi haberdar edilmeden, bir anlaşma yapılmadan gerçekleştirilmiş olduğu için Türkiye-Suriye ilişkilerinde yeni bir uyuşmazlık-çatışma-kriz yaratmıştır. 1921 Ankara Anlaşması, 1923 Lozan Barış Antlaşması gereğince söz konusu bölge Türkiye'ye aittir. 2010 sonrasında Suriye'de başlayan iç çatışmalar sonucunda Suriye yönetiminin bölgedeki kontrolünü yitirmesiyle S

Düzenlenen operasyona gerekçe olarak "askeri gereklilikler" gösterilmiş, bu ise Türkiye'de hükümete sert eleştirilerin yapılmasına neden olmuştur.üleyman Şah Türbesi'nin güvenliği tehdit altına girmiştir. Yapılan askeri operasyon sonucunda türbede bulunan sandukalar ve değerli emanetler Suriye sınırında bulunan Eşme Köyü'ne getirilmiş ve burada hazırlanan geçici türbede muhafaza edilmiştir.

Yapılan açıklamalarda güvenliğin yeniden tesisi ile türbenin önceki yerine nakledileceği belirtilmiştir. Suriye merkezi yönetiminin bilgi ve oluru olmadan gerçekleştirilen yer değişikliği ve askeri operasyon Suriye'nin tepkisini çekmiştir. Diğer yandan Suriye topraklarında bir Suriye vatandaşına ait araziye türbenin geçici olarak yerleştirilmiş olması ve güvenli bölge tesis edilmesi özel hukuk açısından da tartışmalı bir durum yaratmıştır.

Düzenlenen askeri operasyon sırasında bölgedeki Suriyeli Kürt gruplarla işbirliği yapılmış olması ve bu grupların PKK ile bağları ise başka bir tartışma konusunu oluşturmuştur.

şah fırat operasyonu

Krizin Arka Planı: 2010 yılından itibaren Türkiye ile Suriye arasındaki ilişkilerin bozulması yeni krizlere zemin hazırlamıştır. Bunlardan biri de Suriye sınırları içerisinde yer alan ve hukuki - siyasi olarak antlaşmalarla Türkiye'ye ait olan Süleyman Şah Türbesi'nin statüsüne ilişkindir. 2010-2015 zaman diliminde Suriye'de ortaya çıkan istikrarsızlıklar ve iç çatışmalar Süleyman Şah Türbesi'nin güvenliğinin sağlanması açısından belirgin risk, tehlike ve tehditlerin varlığına işaret etmiştir. Bölgede Suriye merkezi yönetiminin denetiminin olmaması ve çatışmaların seyrine göre farklı silahlı grupların, aşiretlerin bölgede etkinlik kurmaları Süleyman Şah Türbesi'nin güvenliğini de tehdit eder hale gelmiştir. Özellikle IŞİD'in bölgedeki varlığını arttırmış olması ve Türkiye'nin de bu örgütün hedefi haline gelmesi kaygıları arttırmıştır. 2014 yılında Türkiye'nin Süleyman Şah Türbesi'nin güvenliğini sağlamak amacıyla çeşitli önlemler almaya ihtiyaç duyduğu gözlenmektedir. Nitekim TBMM 2 Ekim 2014 tarihinde kabul etmiş olduğu tezkere ile hükümete yetki vermiştir. Karar aşağıdaki gibidir:

".... Öte yandan, uluslararası hukuk uyarınca Türk toprağı kabul edilen Süleyman Şah Saygı Karakolu’na dönük güvenlik riski de artmıştır.

Yukarıda belirtilen tüm gelişmeler, Türkiye’nin rejimin ve terör gruplarının gerçekleştirebileceği her türlü saldırıdan, ayrıca Suriye’deki belirsizlik ve kaos ortamından en fazla etkilenebilecek ülke konumunda olduğunu teyit etmektedir.

sah yenisafak

Bu çerçevede, ulusal güvenliğimizi tehlikeye atabilecek her türlü tehdide ve eyleme karşı, uluslararası hukuktan kaynaklanan haklarımız doğrultusunda gerekli önlemlerin tespiti ve uygulanması önem taşımaktadır. Türkiye’nin ulusal güvenliğine yönelik terör tehdidi ve her türlü güvenlik riskine karşı uluslararası hukuk çerçevesinde gerekli her türlü tedbiri almak, Irak ve Suriye’deki tüm terörist örgütlerden ülkemize yönelebilecek saldırıları bertaraf etmek ve kitlesel göç gibi diğer muhtemel risklere karşı güvenliğinin idame ettirilmesini sağlamak, kriz süresince ve sonrasında hasıl olabilecek gelişmeler istikametinde Türkiye’nin yüksek menfaatlerini etkili bir şekilde korumak ve kollamak, gelişmelerin seyrine göre ileride telafisi güç bir durumla karşılaşmamak için süratli ve dinamik bir politika izlenmesine yardımcı olmak üzere hudut, şümul, miktar ve zamanı Hükümetçe takdir ve tayin olunacak şekilde, Türk Silahlı Kuvvetlerinin gerektiği takdirde sınır ötesi harekât ve müdahalede bulunmak üzere yabancı ülkelere gönderilmesi ve aynı amaçlara yönelik olmak üzere yabancı silahlı kuvvetlerin Türkiye’de bulunması, bu kuvvetlerin Hükümetin belirleyeceği esaslara göre kullanılması ile risk ve tehditlerin giderilmesi için her türlü tedbirin alınması ve bunlara imkân sağlayacak düzenlemelerin Hükümet tarafından belirlenecek esaslara göre yapılması için, Anayasanın 92’nci maddesi uyarınca Hükümete bir yıl süreyle izin verilmesi, Genel Kurulun 2.10.2014 tarihli 2’nci Birleşiminde kabul edilmiştir."[1] Tezkerede dikkati çeken iki önemli husus gözükmektedir. Bunlardan ilki “uluslararası hukuk uyarınca Türk toprağı kabul edilen Süleyman Şah Saygı Karakolu’na dönük güvenlik riski”nden söz edilmesi, diğeri ise “…gelişmelerin seyrine göre ileride telafisi güç bir durumla karşılaşmamak için süratli ve dinamik bir politika izlenmesine yardımcı olmak üzere…” ifadeleridir. Hükümetin diğer faktörler yanında Süleyman Şah Türbesi’ne yönelik tehdit algılamalarını giderecek önlemleri 2015 yılından önce planlamaya başladığı söylenebilir.[2]3 ekranda 3 goruntu 5331964

Çatışma - Kriz ilişkileri açısından değerlendirildiğinde Süleyman Şah Türbesi'ne ilişkin iki ülke arasında doğrudan bir uyuşmazlığın bulunmadığı söylenebilir. Kriz öncesi evrede, Türkiye ile Suriye arasındaki ilişkilerin 2010 yılında gerginleşmesinden önce bu konudaki görüş alışverişinin Süleyman Şah Türbesi'nin kurulacak Teşrin Barajı dolayısıyla yeniden su altında kalmasına ilişkin riskler konusundadır. Ancak iki ülke arasında imzalanan anlaşma ile Süleyman Şah Türbesi ve müştemilatının tahkim edilmesine karar verilmiş ve proje çalışmaları gerçekleştirilmiştir. Bu niteliğiyle söz konusu kriz Suriye - Türkiye ilişkilerinde tekrarlayan çatışma içerisinde ortaya çıkan bir kriz özelliği göstermemektedir. 

sahfiratoperasyonu

 Türkiye'nin askeri gereklilikleri gerekçe göstererek Süleyman Şah Türbesi'ni Türkiye sınırına yakın Eşme Köyü'ne taşımak için askeri operasyon düzenlemesi Suriye açısından krizin tetikleyicisi eylem olmuştur. Başbakan Ahmet Davutoğlu'nun ifadesiyle Şah Fırat Operasyonu sırasında 39 tank, 57 zırhlı araç, 100 araç ve 572 personelle Suriye'ye girilmiştir. Dış politika krizi olması bakımından değerlendirildiğinde Türkiye krizi tetikleyen aktör olarak Suriye topraklarında bir askeri operasyon düzenlemeden önce gerekli diplomatik süreçleri tüketmemiştir. Dolayısıyla kriz zamansal sınıflandırma açısından ani kriz niteliğindedir. Tetikleyici eyleme ilişkin karar Türkiye' tarafından mevcut tüm seçenekler  değerlendirilerek alındığı ve olası riskler düşünüldüğü için niyet bakımından tasarlanmış kriz özelliği göstermektedir. Cumhurbaşkanlığı Sözcüsü İbrahim Kalın'ın yaptığı açıklamada aşağıdaki ifadelere yer verilmektedir:“...Şimdi operasyonun karar saatini, gününü sizle tabi ki paylaşamam, bununla ilgili bildiğiniz gibi değerlendirmeler her gün yapılır, anlık yapılır. Konuyla ilgili Cumhurbaşkanımızın sevk ve idaresinde, Başbakanımızın koordinasyonunda, Genelkurmay Başkanlığımızın başkanlığında bu karar verildi, bu operasyon yapıldı. Tabii ki bunun bir arka planı var, yani bu karar Cumartesi öğleden sonra verilmedi, şüphesiz bunun bir arka planı var. Bu bölgedeki dinamik güvenlik unsurlarını analiz etmek suretiyle verilmiş bir karardır ve biz isabetli olduğu konusunda en ufak bir tereddüde sahip değiliz."[3]

Diğer yandan Süleyman Şah Türbesi'nin taşınması ve sonrasındaki uygulamalar Türkiye - Suriye ilişkilerinde bu konudaki uyuşmazlığın, dolayısıyla krizin de sürdüğünü göstermektedir. Halihazırda bu niteliğiyle gelişen kriz özelliğine de sahiptir.

Türkiye açısından fiili durum yaratmasına gerekçe oluşturan gelişme Suriye topraklarında iç çatışmalar dolayısıyla Süleyman Şah Türbesi'nin ve burada bulunan askeri personelinin güvenliğini sağlamakta tehditlerin artmış olmasıdır.[4] Süleyman Şah Türbesi'ne yönelik bir saldırının [ki bu saldırının IŞİD kaynaklı olacağı ileri sürülmüştür] gerçekleşmesi durumunda Türkiye'nin kime tepki göstereceğinin belli olmaması istemediği ve kontrol edemeyeceği bir çatışmaya sürüklenebileceği endişesi yaratmıştır. Bu ise askeri ve siyasi karar alıcılar bakımından alınan kararın stresini arttırmıştır. Kriz öncesi evrede siyasi karar alıcıların Suriye yönetimi ile doğrudan iletişim kanallarını kullan[a]mamış olması, diplomatik ilişkilerin kopmuş olması askeri operasyondan Suriye yönetimini haberdar etmeyi engellemiştir.[5] Askeri operasyon sonucunda ortaya çıkan krizde Türkiye'nin muhatabı Suriye olduğu için devletten devlete yaşanan bir krizden söz edilebilir. Kriz sürecinde siyasal karar alıcının operasyonu meşrulaştırmak için ileri sürmüş olduğu gerekçe "askeri gereklilik" olmuştur. Ancak bu gerekliliğin hangi somut bilgilere/verilere dayandırılmış olduğu açık değildir. Tehditin Türkiye açısından yaratmış olduğu önem derecesi ise algısal güvenliğin yanı sıra toprak bütünlüğünü ilgilendirmesi dolayısıyla yüksektir. Yani gerekli önlem alınmadığı, tepki gösterilmediği takdirde gerçekleşecek tehdit / saldırı doğrudan ülke bütünlüğü ve güvenliğine yönelik olarak değerlendirilmiştir. Eğer iddia edildiği gibi Süleyman Şah Türbesi ve güvenliği sağlayan askeri birliğe yönelik bir IŞİD saldırısı riski gerçekleşmiş ve bunun sonucunda Türk askerinin saygınlığını, etkisini zayıflatacak bir eylem gerçekleşmiş olsaydı [örneğin çatışma sırasında Türk askerinin esir alınması, medya önünde infaz edilmesi gibi senaryolar] bu durumda Türkiye'nin bölgesel alt sistemdeki saygınlık ve etkisinde de bir zayıflamanın olacağı düşünülmüştür. 

Genelkurmay Başkanlığı'nın operasyon sonrasında basına yapmış olduğu açıklama aşağıdaki gibidir:

"Uluslararası Antlaşmalar ile Türk toprağı olan Süleyman Şah Saygı Karakolu'ndaki manevi değeri yüksek ecdat yadigarı emanetler, Suriye'de ortaya çıkan güvenlik sorunları ve askeri zaruretler nedeniyle, haklarımız saklı kalmak üzere geçici olarak yine Suriye topraklarında bulunan Suriye Eşmesi Köyüne taşınmak üzere getirilmiştir. Geride değerli emanet bırakılmamıştır. Suriye Eşmesi'nde naaşın nakledileceği bölge birliklerimiz tarafından kontrol altına alınmış, bayrağımız göndere çekilmiştir. Şah Fırat Operasyonu sırasında herhangi bir çatışma yaşa

83849

Türkiye'nin gerçekleştirmiş olduğu fiili durum yaratma şiddet içermeyen askeri eylem şeklinde kurgulanmış ve operasyon sırasında herhangi bir şiddet [askeri nitelikte çatışma] gerçekleşmemiştir. nmamış, başlangıç evresindeki intikal esnasında bir personelimiz geçirdiği bir kaza sonucu şehit olmuştur."[6]

Operasyon sonrasında Cumhurbaşkanı Erdoğan ise aşağıdaki açıklamayı yapmıştır:

"Sevk ve idaresini bizzat takip ettiğim, Sayın Başbakanımızın ve Genelkurmay Başkanımızın harekat merkezinden bizzat yürüttüğü bu operasyon, ecdadımızın bizlere emaneti olan Süleyman Şah Türbesi'ni, savaş şartlarının hakim olduğu Suriye'de daha güvenli bir mevkiye nakletmeyi amaçlamıştır. Gece boyu gerçekleştirilen Şah Fırat operasyonuyla Süleyman Şah Türbesi ve Saygı Karakolu'ndaki tüm emanetler ve orada görev yapan askerlerimiz, salimen ülkemize getirilmiş bulunmaktadır. Operasyon, devletimizin kararı ve uygulamasıyla başarılı bir şekilde tamamlanmıştır. Süleyman Şah'ın naaşı, askerlerimiz tarafından kontrol altına alınan ve şu anda bayrağımızın dalgalandırıldığı, Suriye sınırları içinde sınırımıza 200 metre mesafede bulunan Eşme bölgesine nakl-i kubur ile getirilecektir. Daha önce iki defa yeri değiştirilmiş olan Süleyman Şah Türbesi ve Saygı Karakolu, yine uluslararası hukuk ve anlaşmaların bir gereği olarak yeni mekanında bayrağımızı dalgalandırmaya ve ecdadımızın hatırasını yaşatmaya devam edecektir."[7] Türkiye'nin Suriye sınırları içerisinde gerçekleştirdiği operasyon iki ülke arasındaki ahdi hukuku ve siyasi ilişkileri ilgilendirdiği ve bu statüde tek yanlı bir değişiklik yaratmış olduğu için Suriye açısından bakıldığında Türkiye'yi "saldırgan ülke" pozisyonuna sokmaktadır. Suriye'nin kriz sürecinde Türkiye'ye tepkisi mevcut koşullarda sözlü, diplomatik-siyasi tepki göstermekten öteye gitmemiştir. Bununla birlikte Suriye Hükümeti BM Genel Sekreteri’ne göndermiş olduğu mektup ile Türkiye'nin Suriye'de gerçekleştirmiş olduğu operasyona tepki göstermiş ve 1921 Anlaşmasının ihlali olarak yorumlamıştır.[8]sandukalar gecici katafalka alindi 5334886

Operasyon sırasında bölgede faaliyet gösteren koalisyon güçleri ve Özgür Suriye Ordusu'nun durumdan haberdar edildiği ve operasyonu Türkiye'nin tek başına yürütmüş olduğu açıklanmıştır. Oysa ilerleyen süreçte Türk askeri birliklerinin Suriye topraklarına girişi ve çıkışı süresince PYD/YPG güçlerinden destek aldığı görülmüştür. Basında çıkan haberlerde[9] operasyon sırasında yerel Kürt (PYD /YPG) gruplarının  askeri birliklerin geçiş koridorunu açtıkları ve geçişi kolaylaştırdıklarına ilişkin bilgilere yer verilmiştir.

Şah Fırat Operasyonu taktiksel olarak Türkiye'nin askeri güvenlik  bağlamındaki zorunlulukları ile bağlantılandırılmış ve bu endişeler operasyon ile giderilmiş olsa da bir krizin yanı sıra Suriye - Türkiye ilişkilerinde yeni bir [çok] uyuşmazlık yaratmıştır. Dolayısıyla kriz yönetimi açısından alınan operasyon kararının rasyonel bir karar olmadığı, kriz yönetim süreçleri açısından da tartışmalı olduğu söylenebilir.

Operasyonun Etki ve Sonuçları:

  • Şah Fırat Operasyonu olarak adlandırılan operasyon sonucunda aşağıdaki tartışmalar doğmuştur;
  • Türkiye'nin Suriye topraklarında gerçekleştirmiş olduğu askeri operasyon bu ülkenin oluru alınmadan gerçekleştirildiği için hukuksal açıdan tartışmalıdır,
  • Operasyon sırasında ve sonrasında Süleyman Şah Türbesi'nin yeri bir oldu-bitti ile değiştirildiği için Suriye'nin bu değişikliğe oluru bulunmamaktadır, oysa Türbenin yerinin değiştirilmesi eğer gerçekten bir zorunluluk ise bunun daha önce olduğu gibi iki ülke arasındagerçekleştirilecek müzakereler sonucunda mutabakatla yapılmış olması gerekir,
  • Halihazırda Suriye'ye ait topraklar da bir Suriye vatandaşına ait bir arazi üzerinde Türkiye Süleyman Şah Türbesi'ni  geçici olarak inşa etmiş olsa da gerek Türbenin varlığı gerekse Türbeyi korumak amacı ile bölgede bulundurduğu askeri varlığı hukuki, siyasi açıdan tartışmalıdır. Türkiye'nin bu süreç ve sonrasında mağdurların açacağı mülkiyet hakkının ihlaline ilişkin tazminat davalarıyla karşı karşıya gelmesi mümkündür.
  • Askeri güvenlik açısından Türbenin halihazırda bulunduğu konum itibariyle Türkiye'nin güvenlik kaygılarını ortadan kaldırmadığı da söylenebilir. Bölge IŞİD değil fakat PYD/YPG örgütünün kontrolü altındadır. Türkiye ise bu örgütü PKK'nın Suriye'deki kolu olarak değerlendirmekte ve terör örgütü olarak kabul etmektedir.

[1]TBMM 1071 Nolu Tezkere Kararı için bkz.; https://www.tbmm.gov.tr/tbmm_kararlari/karar1071.html

[2] 2014 yılında internet üzerinden sızdırılan bazı dinleme kayıtlarında Suriye’deki riskler ve alınacak olası önlemlere ilişkin diyaloglarda Süleyman Şah Türbesi’ne yönelik olası saldırıların da dillendirildiği görülmektedir. Bu konuda bkz.; Bomba Ses Kaydı: Seçim İçin Savaş Planı”, Cumhuriyet, 27 Mart 2014, http://www.cumhuriyet.com.tr/haber/turkiye/54767/Bomba_ses_kaydi__Secim_icin_savas_plani.html

[3]Cumhurbaşkanlığı Sözcüsü Kalın: “Şah Fırat Operasyonu Türkiye’nin Kendi Kararıdır ve Kendi Kabiliyetleriyle Hayata Geçirilmiştir”,  http://www.tccb.gov.tr/haberler/410/2808/cumhurbaskanligi-sozcusu-kalin-sah-firat-operasyonu-turkiyenin-kendi-kararidir-ve-kendi-kabiliyetleriyle-hayata-gecirilmistir.html 

[4] Bu gerekçenin  “Süleyman Şah Türbesi ve Saygı Karakolu’nun bulunduğu Türkiye Cumhuriyeti toprağını savunmadıkları, PKK/PYD ile IŞİD terör örgütlerini muhatap aldıkları iddiasıyla Bakanlar Kurulu üyeleri hakkında birer gensoru açılmasına ilişkin” önergenin 24 Mart 2015 tarihli toplantısında TBMM’de görüşülmesi sırasında muhalefetin sert eleştirilerine muhatap olduğu görülmektedir. Önerge hakkındaki tartışmalar için bkz.; https://www.tbmm.gov.tr/tutanak/donem24/yil5/ham/b08201h.htm

[6]Cumhurbaşkanlığı Sözcüsü İbrahim Kalın basın açıklaması sırasında sorulan bir soruya verdiği cevapta Suriye yönetiminin de verilen bir nota ile duruma ilişkin olarak bilgilendirildiğini ifade etmektedir.  Bkz.; “Sayın Başbakanımızın dün açıkladığı gibi operasyonun selameti açısından müttefiklerimize bilgi verilmiş, Suriye rejimine de bir nota iletilmiştir. Fakat bahsettiğiniz diğer örgütlerle herhangi bir temas, koordinasyon, yardımlaşma söz konusu değildir." Cumhurbaşkanlığı Sözcüsü Kalın: “Şah Fırat Operasyonu Türkiye’nin Kendi Kararıdır ve Kendi Kabiliyetleriyle Hayata Geçirilmiştir”, http://www.tccb.gov.tr/haberler/410/2808/cumhurbaskanligi-sozcusu-kalin-sah-firat-operasyonu-turkiyenin-kendi-kararidir-ve-kendi-kabiliyetleriyle-hayata-gecirilmistir.html 

Suriye'nin durumdan haberdar edilmesinin 21 Şubat 2015 tarihinde Suriye'nin İstanbul Konsolosluğu'na verilen nota ile gerçekleştiği görülmektedir. Ancak notanın bilgi amaçlı olduğu ve cevabı beklenmeden operasyonun gerçekleştirildiği anlaşılmaktadır. Bu durum Suriye'nin Genel Sekreter'e göndermiş olduğu mektupta özellikle vurgulanmıştır. Bkz.; "Identical letters dated 23 February 2015 from the Permanent Representative of the Syrian Arab Republic to the United Nations addressed to the Secretary-General and the President of the Security Council",  https://documents-dds-ny.un.org/doc/UNDOC/GEN/N15/051/57/pdf/N1505157.pdf?OpenElement 

[7]Cumhurbaşkasın Erdoğan'ın açıklaması için bkz.; http://www.sabah.com.tr/gundem/2015/02/22/erdogandan-sah-firat-kutlamasi 

[8]Mektubun orjinali için bkz.; "Identical letters dated 23 February 2015 from the Permanent Representative of the Syrian Arab Republic to the United Nations addressed to the Secretary-General and the President of the Security Council", https://documents-dds-ny.un.org/doc/UNDOC/GEN/N15/051/57/pdf/N1505157.pdf?OpenElement

[9]Uğur ERGAN / Selçuk ŞEN, "YPG: Şah Fırat Operasyonu'na destek verdik", Hürriyet, http://www.hurriyet.com.tr/ypg-sah-firat-operasyonuna-destek-verdik-28271808

 

Ana Sayfa - 1981 Limni Adasının Silahlandırılması Krizi

Cuma, 04 Aralık 2015 06:44

Ana Sayfa - 1998 Suriye (Öcalan) Krizi

image0413.6. 1998 SURİYE KRİZİ

 

1998 S-300 Füzeleri Krizi Sırasında Karar Alma Sürecinde Yer Alan Kişiler
Makam İsim Görev Dönemi
Cumhurbaşkanı Süleyman DEMİREL 16 MAYIS 1993 – 16 MAYIS 2000
Hükümet 55. HÜKÜMET 30 Haziran 1997 – 11 Ocak 1999
Başbakan A. Mesut YILMAZ  
Başbakan Yardımcıları

M. Bülent ECEVİT

İsmet SEZGİN

 
Dışişleri Bakanı İsmail CEM  
Milli Savunma Bakanı İsmet SEZGİN  
Genelkurmay Başkanı

Orgeneral İ. Hakkı KARADAYI

Orgeneral Hüseyin KIVRIKOĞLU

30 Ağustos 1994 - 30 Ağustos 1998     

30 Ağustos 1998 - 28 Ağustos 2002

3.6.1. Krize Yol Açan Gelişmeler

Türkiye ile Suriye arasındaki ilişkiler tarihi süreç içinde hep bir çatışma potansiyelini barındırmıştır. 1939’da Hatay’ın Türkiye’ye bağlanmasından sonra bu ülkeyle ilişkilerde bir istikrarsızlığın hakim olduğu söylenebilir. İki ülkenin Soğuk Savaş döneminde farklı bloklar içerisinde yer alması da ikili ilişkilerinde güvenlik eksenli tehdit algılamalarını şekillendirmiştir. Bu bağlamda ulusal sınırlar konusundaki duyarlılıklarına koşut olarak Türkiye'nin Güneydoğu Anadolu Bölgesi’nde yürütmekte olduğu kalkınmaya dönük projeler de Suriye’de endişe ile izlenmiş, özellikle bu bölgede inşa edilen barajlar dolayısıyla Suriye’nin su sorunu yaşadığı iddia edilmiştir.

Bu sorunlu alanlara ek olarak son yıllarda bir başka konu daha ilişkileri etkilemeye başlamıştır; Türkiye’de başlayan ayrılıkçı Kürt hareketine Suriye’nin vermiş olduğu destek.[2], Suriye-Lübnan sınırındaki Helve Kampında ilk konferansını düzenlemiş ve Suriye’nin denetimindeki bölgelerde eğitim faaliyetlerine hız verilmesi yönünde kararlar almıştır.[4] Bu ülkenin PKK’ya vermiş olduğu destek sonucunda Türkiye’nin Güneydoğu’da terör eylemleriyle baş edebilmesi güçleşmiş, uzun erimli bir mücadelenin içine sürüklenirken toprak bütünlüğüne yönelik tehdidin boyutu da artmıştır. Bütün bu endişelere koşut olarak Türkiye’nin Suriye’ye diplomatik yollardan iletmiş olduğu istekler ise yeterince yankı bulmamıştır. Kasım 1984’de ise Cumhurbaşkanı Evren Suriye Devlet Başkanı Hafız Esad’a bir mektup göndererek iki ülke arasında sınır güvenliğinin sağlanması ve teröristlerin giriş çıkışlarına son verilmesini öngören bir anlaşmanın yapılmasını önermiş ve öneri Suriye tarafından olumlu karşılanmıştır.[6] 1 Ekim 1989’da Başbakan Özal bir açıklama yaparak Suriye’nin 1987 yılında imzalanan protokolün gereklerini yerine getirmediğine işaret ederek Türkiye’ye karşı izlemekte olduğu düşmanca tutumu değiştirmeden iki ülke arasında işbirliğinin geliştirilemeyeceğini belirtmiştir. Bu bağlamda “eğer Suriye imzaladığı protokole uygun davranmaz ve PKK’ya destek vermeyi sürdürürse, Türkiye de 1987’de imzalanan ikinci protokole uymayabilir ve Suriye’ye saniyede 500 metreküp su vermekten vazgeçebilirdi.”[8] Terör örgütüne destek sağlamakta olduğuna ilişkin ithamlar Suriye tarafından reddedilmiş, Öcalan’ın Suriye’de olmadığı, Bekaa’nın ise Suriye tarafından etkin olarak denetlenemediği söylenmiştir.[10] Ancak bu açıklamaların ardından Türkiye’yi tatmin eden bir iyileşme sağlanamadığı gibi ilişkiler giderek gerilmiştir.

1993 Kasım ayında iki ülke arasında güvenlik konusunda yeni bir protokol imzalanmıştır.[12]

Tüm bu protokol ve açıklamalara karşın Suriye’nin PKK’ya vermiş olduğu destek konusunda yeterli çabayı göstermediği 1995 yılında PKK’nın Suriye sınırını kullanarak Hatay bölgesinde girişmiş olduğu saldırılarda açıkça ortaya çıkmıştır.  24 Kasım 1995 tarihinde Samandağ’dan sınırı geçerek Türkiye’ye sızmaya çalışan PKK grubu ile çıkan çatışma sırasında Suriye sınırına çekilen militanlar takip edilmiş, çatışmalar Suriye sınırı içerisinde de sürdürülmüş, zırhlı birlikler Suriye sınırından içeri girmekle kalmamış aynı zamanda topçu birlikleri de Suriye topraklarına salvo atışlar yapmıştır.[14] verilmiş ve Türkiye’nin Suriye’den istemi açıkça ve kararlılıkla belirtilmiştir;

”Suriye ile ilişkilerimizin normale avdet edebilmesi için Suriye’nin uluslararası ilişkilerin temel norm ve kurallarına uymasını ve aşağıda sıralanan somut taleplerimize olumlu cevap vermesini bekliyoruz.

Buna göre:

Türkiye-Suriye ilişkilerinin Suriye’nin terörizme verdiği destek nedeniyle ciddi zarar gördüğü gerçeğinden hareketle, Suriye’nin bazı yükümlülükleri bulunduğunu resmen kabullenmesini ve terörizme destek konusunda bugüne dek sürdürdüğü tutumunu terk etmesini istiyoruz. Bu yükümlülükler, esas itibarıyla, teröristlere destek verilmemesi, sığınma imkânı sağlanmaması, mali yardımda bulunulmaması hususlarında resmi taahhüdü içermelidir. Suriye aynı zamanda PKK eylemcilerini yargılamalı ve PKK elebaşısı Abdullah Öcalan ile işbirlikçilerini Türkiye’ye iade etmelidir.

Bu çerçevede Suriye;

Kontrolü altındaki topraklarda terörist eğitim kampları kurulmasına ve işletilmesine izin vermemelidir,

PKK’ya silah temin etmemeli, lojistik malzeme desteğinde bulunulmamalıdır,

PKK üyelerine sahte kimlik kartları düzenlememelidir,

Teröristlerin Türkiye’ye resmi yollardan girmelerine ve diğer yollardan sızmalarına sağladığı yardımı kesmelidir,

Terörist örgütün propaganda faaliyetlerine izin verilmemelidir,

PKK’nın Suriye topraklarındaki tesis ve mahallerde faaliyette bulunmasına imkân bulunmasına imkân sağlamamalıdır,

Teröristlerin üçüncü ülkelerden Türkiye’ye geçişlerine imkân tanınmamalıdır.

Bunlara ilaveten Suriye’den terörizme karşı mücadele kapsamındaki bütün faaliyetlerde işbirliği içinde bulunması beklenmektedir.

Suriye bu eylemlerinden derhal vazgeçmediği takdirde, Türkiye doğacak bütün sonuçlarıyla meşru müdafaaya başvurma ve can ve mal kaybından doğacak zararlarının tazminini her şart altında talep etme hakkını saklı tutmaktadır.”[16]  16 Eylül 1998 tarihinde Kara Kuvvetleri Komutanı Orgeneral Atilla Ateş’in Hatay’da yapmış olduğu uyarı niteliğindeki konuşmanın ardından 1 Ekim 1998 tarihinde Cumhurbaşkanı Süleyman Demirel’in TBMM’nin açılışında yapmış olduğu konuşma Türkiye’nin kararlılığını ifade ederken zorlayıcı diplomasi stratejisinin yürürlüğe konulduğunun da işareti sayılmalıdır. 6 Ekim 1998 tarihinde Mısır Devlet Başkanı Hüsnü Mübarek’in başlattığı mekik diplomasisi sırasında Türkiye kendisine istemlerini sıralamış olduğu bir metin vermiş ve iki ülke arasındaki ilişkilerin yeniden normale dönebilmesi için Suriye’nin dile getirilen istemler konusunda somut adımlar atması gerektiği belirtilmiştir. Büyük ölçüde 23 Ocak 1996 tarihinde Suriye’ye verilen metinle aynı içeriğe sahip olan metin 20 Ekim’de imzalanan Adana Protokolü’ne de ek olarak girmiştir.

9 Ekim’de Öcalan’ın Suriye’den çıkartılmasından sonra 12 Ekim’de Türkiye’ye gelen Mısır Dışişleri Bakanı Amr Musa, Suriye’nin Türkiye'nin istemine uymaya hazır olduğuna dair mesajı iletmiş, ardından da 19 Ekim’de Türkiye ve Suriye’den yetkililer Adana’da bir araya gelerek görüşmelere başlamışlardır. Türkiye’nin istemlerinin yer aldığı metnin Suriye heyetine verilmesinden sonra yapılan müzakereler sonucunda Türkiye’nin istemlerini karşılayan bir uzlaşmaya varılmıştır. Adana Protokolü olarak adlandırılan metne göre:

“1) Öcalan şu andan itibaren Suriye’de değildir ve kesinlikle Suriye’ye girmesine izin verilmeyecektir.

2) PKK unsurlarının da Suriye’ye girmesine izin verilmeyecektir.

3) PKK kampları şu andan itibaren faaliyette değildir ve faaliyete geçmelerine izin verilmeyecektir.

4) Birçok PKK’lı tutuklanmış ve adalete sevk edilmiştir. Listeleri vardır ve Suriye bu listeleri Türk tarafına iletmiştir.

Suriye, yukarıda dile getirilen noktaları teyit eder. Ayrıca taraflar aşağıdaki noktaları kararlaştırmışlardır:

1) Suriye, topraklarından kaynaklanan ve Türkiye’nin güvenlik ve istikrarını bozmaya yönelik hiçbir faaliyete karşılıklılık ilkesi çerçevesinde izin vermeyecektir. Suriye, toprakları üzerinde, PKK’nın silah, lojistik malzeme ve parasal destek teminine ve propaganda yapmasına müsaade etmeyecektir.

2) Suriye, PKK’nın terörist bir örgüt olduğunu kabul etmiştir. Ülkesinde, diğer terör örgütleri yanı sıra, PKK ve tüm yan kuruluşlarının bütün faaliyetlerini yasaklamıştır.

3) Suriye, ülkesinde PKK’nın eğitim ve barınma amaçlı kamp ve diğer tesisler oluşturmasına ve ticari faaliyetlerine izin vermeyecektir.

4) PKK mensuplarının üçüncü bir ülkeye geçişleri için ülkesini kullanmalarına müsaade etmeyecektir.

5) Suriye, PKK terör örgütünün elebaşının Suriye topraklarına girmemesi için bütün tedbirleri alacak, sınır kapılarını bu yolda talimat verecektir.

Taraflar, yukarıda değinilen bu tedbirlerin etkili ve şeffaf bir biçimde uygulanmaları yönünde bazı mekanizmalar oluşturmayı kararlaştırmıştır.

Bu bağlamda;

a) İki ülke üst düzey güvenlik yetkilileri arasında derhal ve doğrudan telefon hattı tesis edilecek ve kullanılmaya başlanacaktır.

b) Taraflar, bir diğerinin diplomatik temsilciliklerine ikişer özel görevli atayacaklar ve bu görevliler misyon şefleri tarafından bulunulan ülke makamlarına takdim edileceklerdir.

c) Türk tarafının, terörle mücadele bağlamında, güvenliği arttırıcı tedbirlerin ve bunların etkinliğini denetlemek üzere bir sistemin kurulması önerisini Suriye, kendi makamlarının onayına sunacağını ve sonucu hakkında en kısa zamanda bilgi vereceğini belirtmiştir.

d) Taraflar, Lübnan’ın da rızasının alınması kaydıyla, PKK terörüyle mücadele konusunu üçlü çerçevede ele almayı kararlaştırmışlardır.

e) Suriye tarafı, bu “Tutanak”ta sözü edilen hususların uygulanması ve somut sonuçların sağlanması için gerekli tedbirleri alacağını taahhüt etmiştir.”[18]

3.6.2. 1998 Suriye Krizinde Karar Alıcı Olarak Demirel-Yılmaz

Bir bütün olarak değerlendirildiğinde 1998 Suriye krizinde dönemin Cumhurbaşkanı Demirel’in etkin bir konumda olduğu görülür.[20] Bu durumun açıklığı 9 Ekim tarihinde yapılan Dış Politika Gelişmeleri Toplantısı sırasındaki değerlendirmelerden de anlaşılmaktadır. Cumhurbaşkanı Demirel’in ifadesiyle, “Tabii hadiseler daha ileri merhalelere gidecekse, bizim yasalarımızın, Anayasamızın icap ettirdiği bütün usullerle riayet edilecektir. Sayın Komutanımız da söyledi zaten, aşağı yukarı üç toplantıda Milli Güvenlik Kurulu’nda bu konu geçiyor; hazırlık yapılsın da sonra konuşalım diye. Biz bu rahatsızlığı Genelkurmay Başkanımız dile getirdiği zaman dedik ki, siz hazırlıklarınızı yapın, bunların müzakeresini yaparız. Ve somut bir takım tedbirler arama ihtiyacı üç aydan beri mevcuttur. Şimdi bu adım böyle atılmıştır, bunu başarıya götürmek için gayet dikkatli şekilde yürütmemiz gerekiyor…”[22]

Suriye’nin PKK’ya vermiş olduğu destek konusu MGK’nın 24 Temmuz 1998 tarihli toplantısında ele alınmış, “ülke genelindeki güvenlik ve asayiş durumu, bölücü terör örgütünün yurt içi ve yurt dışındaki faaliyetlerine karşı alınan önlemler gözden geçirilmiş ve bu önlemlerin kesintisiz olarak sürdürülmesi kararlaştırılmıştır.”[24]

Nitekim MGK’da yapılan tartışmalar sonrasında Türkiye'nin Suriye üzerinde uygulanacak baskıları arttırdığı, hatta giderek süreci başlatan “savaş tehdit”lerine başvurduğu görülmüştür. Dönemin Cumhurbaşkanı Demirel’in belirttiğine göre, 16 Eylül 1998 tarihinde Kara Kuvvetleri Komutanı Orgeneral Atilla Ateş’in Hatay Reyhanlı’da yaptığı konuşma MGK’da ortaya çıkan eğilim doğrultusunda gerçekleştirilmiştir.[26] demiştir.

Zorlayıcı diplomasi stratejisi uygulanması açısından 9 Ekim 1998 tarihinde yapılan “Dış Politik Gelişmeler Toplantısı” bir fiili işleyişe ilişkin değerlendirme toplantısı niteliğindedir. Bu toplantıdan kısa bir süre önce ise 1 Ekim’de TBMM’nin açılışında bir konuşma yapan Cumhurbaşkanı Demirel, Türkiye’nin Suriye’ye karşı izleyeceği siyasanın işaretlerini ilk elden vermiştir; “Esasen, Suriye, Türkiye'ye karşı açık bir husumet politikası izlemektedir, PKK terör örgütüne aktif destek sağlamayı sürdürmektedir. Tüm uyarılarımıza ve barışçı açılımlarımıza rağmen hasmane tutumundan vazgeçmeyen Suriye'ye karşı mukabelede bulunma hakkımızı saklı tuttuğumuzu, sabrımızın taşmak üzere olduğunu bir kere daha dünyaya ilan ediyorum.”[28] İlerleyen günlerde yapılan açıklamalarla Suriye’ye karşı izlenen zorlayıcı diplomasinin zemini oluşturulmuştur. Nitekim Başbakan Yardımcısı ve Milli Savunma Bakanı İsmet Sezgin, Suriye'ye bir müdahalenin söz konusu olmadığını belirterek, “daha fazla zarar vermeye devam ettikleri takdirde, tabiatıyla diplomasi biter, onun yerini başka enstrümanlar alır”[30]

3.6.3.1. Stratejinin temelini oluşturmak

Türkiye’nin Suriye’ye yönelik istemlerinin ve uygulanan zorlayıcı diplomasi stratejisinin 9 Ekim’de yapılan Dış Politik Gelişmeler Toplantısı’nda değerlendirildiği görülmektedir.[32] Oysa 9 Ekim tarihinde yapılan Dış Politik Gelişmeler Toplantısı sırasında Başbakan Yardımcısı Ecevit, söz konusu MGK toplantısında bu konuların ele alınmadığını belirtmektedir.Kontrolü altındaki topraklarda terörist eğitim kampları kurulmasına ve işletilmesine izin vermemelidir,

  • PKK’ya silah temin etmemeli, lojistik malzeme desteğinde bulunmamalıdır,
  • PKK üyelerine sahte kimlik kartları düzenlememelidir,
  • Teröristlerin Türkiye’ye resmi yollardan girmelerine ve diğer yollardan sızmalarına sağladığı yardımı kesmelidir,
  • Terörist örgütün propaganda faaliyetlerine izin vermemelidir,
  • PKK’nın Suriye topraklarındaki tesis ve mahallerde faaliyette bulunmasına imkân sağlamamalıdır,
  • Teröristlerin üçüncü ülkelerden (Avrupa, Yunanistan, Güney Kıbrıs, İran, Libya, Ermenistan) Kuzey Irak’a ve Türkiye’ye geçişlerine imkân tanınmamalıdır.

Bunlara ilaveten Suriye’den terörizme karşı mücadele kapsamındaki bütün faaliyetlerde işbirliği içinde bulunması beklenmektedir.

Ayrıca, Suriye, Arap Birliği’ne üye ülkeleri Türkiye aleyhine kışkırtma girişimlerinden vazgeçmelidir.”

“Suriye bu eylemlerinden derhal vazgeçmediği takdirde, Türkiye doğacak bütün sonuçlarıyla meşru müdafaaya başvurma ve can ve mal kaybından doğan zararlarının tazminin her şart altında talep etme hakkını saklı tutmaktadır. Esasen, tüm bu görüşlerimiz 23 Ocak 1996 tarihinde diplomatik kanallardan Suriye’ye iletilmiş bulunmaktadır. Ancak uyarılarımıza bugüne dek kulak asılmamaktadır.”[35]

“Suriye bunu yaparsa, Türkiye başarılı çıkmış olmaz mı bu işin içinden, bence çıkar. Tereddüde mahal yok, başka bir yere giderse, o bence başka bir sorundur. Bunları yapmazsa Suriye, bence iki şık var: Türkiye bunun üstüne yatar. O Türkiye’ye itibar kaybettirir. İkinci şık, Türkiye, Suriye’ye bunları yaptırır. Kanaatimce eğer Türkiye, Suriye’ye bunları yaptırmayı göze alamazsa, zaten Türkiye’nin şikâyet edip oturan, hiçbir şeye gücü yetmeyen, prestiji vesairesi olmayan, sadece konuşan koca bir içi kof dev olduğu çıkar orta yere. Bunu da devam ettiremeyiz. Bence bu bir yerden sonra terörden gördüğümüz zarardan daha kötü. Bir takım yeni sıkıntılar Türkiye’nin başına çıkmaya başlar. Biz zaten ne zaman ne yapsak ikibuçuk savaştayız.”[37]

Türkiye’nin kararlılık ve inandırıcılığını arttıran fiili önlemler ve açıklamaların hem Suriye üzerinde hem de üçüncü aktörler üzerinde etkili olduğu görülmüştür. Bölge ülkelerinden Mısır ve İran, Türkiye'nin Suriye’ye yönelik açıklamalarından sonra hem Suriye hem de Türkiye ile görüşmelerde bulunarak gerginliğin tırmanmasını önlemeye, Suriye üzerinde baskı oluşturarak diplomasi yoluyla Türkiye'nin istemine uygun bir sonucun ortaya çıkmasına yardımcı olmaya çalışmışlardır.

Diğer yandan ABD’nin de Türkiye’nin kararlılığını desteklemekle birlikte bölgedeki istikrarsızlığı arttıracak bir savaşı istemediği görülmektedir. Bu bağlamda Suriye üzerinde oluşturduğu baskı ile Türkiye’nin istemini karşılaması gerektiğini belirtmiştir.

3.6.3.1.3. Yaptırımı kararlaştırmak

Dönemin Cumhurbaşkanı Demirel, Suriye’nin Türkiye’nin istemini yerine getirmemesi halinde gösterilecek tepkinin ne olacağına dair vermiş olduğu yanıt en son aşamada Türkiye’nin Suriye’ye karşı topyekûn bir savaşı başlatacağıdır. Demirel’e göre, Suriye, “Direnseydi, müdahale vardı, olacaktı tabii. Zımnen oydu hadise. Zaten Atilla Paşa’nın (Kara Kuvvetleri Komutanı) Reyhanlı konuşması kendiliğinden değil. O MGK toplantısına dayanarak yaptı o konuşmayı. Oradaki kararımız, dediğimiz şudur: Artık barışçı yollardan falan giderek bunu halletmek yetmiyor. Artık canımıza tak demiştir. Şu işi koparalım.”[39] Türkiye diplomasi ile istemini elde edebilirse bu en uygun çözüm olacaktır, diplomasiyle yapamadığı takdirde [kuvvet kullanarak] yaptırmaktan başka seçenek yoktur. “Savaş yapalım vesaire arzusundan gelmiyor. Mesele bu işi çözün. Yalnız bunu bilelim ki, arkasında güç olmayan diplomasiyi yürütmek mümkün değildir. Eğer hakikaten Suriye, Araplar veya başka dünya ülkeleri bizim Suriye’ye hiçbir kötülük yapamayacağımı kanaatinde ise bizim zaten bunları yapmamız mümkün değildir.”[41]

3.6.3.1.4. İstemin yerine getirilmesi için öngörülen teşvikler

Uygulanan zorlayıcı diplomasinin başarılı olabilmesi ve Suriye’nin isteme uygun davranabilmesi için Türkiye’nin isteminde kimi değişikliğe gitmesi gerekmiştir. Özellikle Mısır Devlet Başkanı Mübarek ve İran Dışişleri Bakanı Harrazi ile yapılan görüşmelerde Türkiye Öcalan’ın Türkiye’ye iadesi yerine Suriye dışına çıkartılması seçeneği üzerinde durmuş ve sonunda bu bir uzlaşı zemini yaratabilmiştir. Taktik anlamdaki bu esnekliğin dışında Türkiye inandırıcılığını ve kararlılığını zayıflatabilecek her türlü davranıştan uzak kalmaya özen göstermiştir.

 Mübarek’in Türkiye’ye yapmış olduğu ziyaret sırasında gerçekleşen resmi görüşmelerde Türkiye’nin duyarlılığı, kararlılığı ve resmi istemi ayrıntılı olarak Mübarek’e anlatılmış ve somut sonuçları görülmeden Türkiye’nin tutumunu değiştirmeyeceği vurgulanmıştır.[43] Gerek Orgeneral Ateş’in gerek Cumhurbaşkanı Demirel’in dile getirmiş olduğu tepki ve görüşler ise zımni ültimatomun inandırıcılığını ve meşruiyetini dile getiren resmi açıklamalar olarak görülebilir. Zımni ültimatomun uygulanması yaratılmak istenen zorunluluk duygusuna da uygun seçenek olmuştur.[45] Bununla birlikte zorlayıcı diplomasi stratejisinin daha temkinli bir şekilde uygulanmasını gerektiren bu uygulamada kararlılığın ve inandırıcılığın esnetilmesi veya sınanması riski bulunmaktadır. Suriye üzerinde uygulanacak baskıların dozunu sonuç alınıncaya değin arttırmayı öngören bu seçenek hem Türkiye karşısında bir tepki bloğunun oluşmasına neden olabileceği hem de istemin müzakere edilebileceği algısını yaratabileceği için riskli bir seçenek olmuştur. Bununla birlikte daha ilk elden alınan önlemler ve basında çıkan haberler[47]

Bu kanaati Harrazi’nin yapmış olduğu ziyaret sırasında da dile getiren Cumhurbaşkanı Demirel, Harrazi’nin, “Suriye’nin bize söylediği, Öcalan’ın zaten bu ülkede olmadığı, bu nedenle Suriye’de olmasına izin verilmeyeceği…” şeklinde yapmış olduğu konuşmaya verdiği cevapta, “Biz bıçak kemiğe dayandı diyorsak, artık Suriyeli dostlarımız PKK’yı barındırmaktan vazgeçmelidir. Bize güvenin. Suriye’nin bu davranışı dürüst değildir. Size bile dürüst davranmamışlar. Bunları barındırmayacağız diyorlarsa onun da adımını atmalılar. 75 yıl barış içinde yaşayan Türkiye kimseyle sorununu barışçıl yol dışında çözmek istemez. Kimse bıçak kemiğe dayanmadan zor kullanmak istemez,”[49]

Diğer yandan kriz sırasında Mısır Devlet Başkanı Mübarek ve İran Dışişleri Bakanı Harrazi’nin Suriye Devlet Başkanı H. Esad ile yapmış olduğu görüşmelerin ardından Türkiye’ye gelerek yetkililerle görüşmeleri Suriye’de krizin nasıl değerlendirildiğine dair bilgi vermiştir. Nitekim bu görüşmelerin ardından yapılan değerlendirmeler sırasında Türkiye'nin uygulamakta olduğu zorlayıcı diplomasi stratejisinin Suriye üzerinde etkili olduğu ve kısa sürede sonuç alınabileceği kanaatine varılmış, Türkiye'nin tüm istekleri yerine getirilinceye değin diplomatik, siyasî ve askerî önlemlerin kararlılıkla sürdürülmesinde uzlaşılmıştır.

Gerçekten de krizi sonuçlandıran tercih Öcalan’ın Suriye dışına çıkartılması ve Türkiye’nin dile getirmiş olduğu istemin kabul edilmesi olmuştur. Hatta 9 Ekim günü Ankara’da Dış Politik Gelişmeler Toplantısı yapılırken Öcalan Suriye tarafından ülke dışına çıkartılmıştır.[51] Bu noktada Suriye’nin durumu özgündür. Hem örgüt liderinin burada barındırılması hem de Irak’ın kuzeyi ile Avrupa ülkelerine geçiş açısından transit güzergâh oluşu, İran, Güney Kıbrıs ve Yunanistan ile birlikte ayrılıkçı terörü desteklemekte oluşu Türkiye açısından Suriye’ye yönelik tepkiyi sertleştirmeyi zorunlu kılmıştır. Emekli Büyükelçi Şükrü Elekdağ yazmış olduğu bir makalede bu durumu incelemiş ve Türkiye’nin karşılaşmış olduğu açmaza işaret etmiştir. Türkiye’ye büyük zarar veren ayrılıkçı terörün komşu ülkelerden gördüğü destek Türkiye’nin terör eylemlerini durdurmasının önünde oldukça büyük bir engel teşkil etmiştir. Şükrü Elekdağ bu durumu “2 ½ Savaş Stratejisi” adlı makalesinde şu sözlerle ifade etmiştir; “Dünya tarihi bu gerçeği açıkça ispatlıyor: Eğer bir ülkede terörizm ve isyanlar komşu ülkeden koruma ve destek bulan bir lider tarafından yürütülüyorsa, terör eylemleri komşu ülkenin terörist lidere ve yandaşlarına sağladığı destek durmadıkça tam olarak yok edilemez.”[53]

Diğer yandan, kriz sırasında Suriye ile sıkı ilişkiler içerisinde olan İran ve Mısır’ın izleyeceği tutum Türkiye açısından dikkatle izlenmiştir. Geleneksel olarak Suriye ile iyi ilişkiler içerisinde olan bu iki ülke, kriz sırasında doğrudan Suriye’yi desteklemek yerine, Türkiye ile bu ülke arasında arabuluculuk rolü üstlenebileceklerini iletmiş ve süreç içerisinde krizin yatıştırılmasında ve Türkiye’nin isteminin karşılanmasında önemli rol oynamıştır.

Uygulanan zorlayıcı diplomasi stratejisinde Suriye ile olası bir çatışma riskinin bulunması ve Türkiye’nin topyekûn bir savaşı göze almış olması söz konusudur. Topyekûn bir savaş sırasında Suriye’nin sahip olduğu kimyasal ve biyolojik silah sistemlerinin yaratmış olduğu tehlike göz ardı edilmemekle birlikte aslında Soğuk Savaş’ın sona ermesinden sonra Suriye’nin Türkiye için konvansiyonel anlamda tehdit oluşturabilecek bir potansiyele sahip olmadığı çeşitli vesilelerle görülmüştür.[55] Türkiye’nin dile getirmiş olduğu istemler BM ve uluslararası hukukun temel ilkelerine uygun bir statünün sürdürülmesini amaçlamıştır. Gerçekte, Sevin Toluner’in de belirtmiş olduğu gibi, “…1979’dan itibaren kontrolü altındaki Bekaa vadisinde PKK’nın yerleşmesine, eğitim görmesine, teşkilâtlanmasına izin veren, para, silâh ve idarî yardımlar yapan Suriye’nin bu eylemlerinin, Şart’ın 2. maddesi 4. fıkrasında yasaklanan ‘dolaylı kuvvet kullanma’ kalıbına uyan bir aykırılık olduğu açıktı[r.]”[57]

Yaratılan bu zorunluluk duygusunun Türkiye açısından bir son seçeneği ettiği de ifade söylenebilir. Örneğin Cumhurbaşkanı Demirel, daha sonra yapmış olduğu bir değerlendirmede tam da bu duruma işaret etmiştir; “Başka çare kalmamıştı, bir yerlere bir şey yapmak zorundaydık. Ve yapacaktık. Suriye olmazsa Yunanistan, o olmazsa İtalya ama mutlaka olacaktı.”[59]

Dışişleri Bakanı Cem de zorlayıcı diplomasi strateji uygulanırken başından beri kararlı olunduğuna işaret etmektedir. Cem’e göre, Suriye üzerinde baskı uygulanırken Türkiye’nin “baştan biraz sert çıkıp sonra da bir uzlaşma sağlamak” gibi önceden planlanmış bir politikası olmamıştır. “Tüm ilgili faktörler göz önüne alınarak, gerekirse sonuna kadar gitme kararlılığı ile hareket” edilmiştir.[61] demiştir.

Gerçekten de dönemin 2. Ordu Komutanı olan Orgeneral Aytaç Yalman’ın bir röportaja verdiği yanıt kararlılığı anlatmaktadır. “Şam, Ankara’nın tehdidine aldırmazsa ne olacaktı? Sorusuna Orgeneral Yalman, “Ne olacak! Suriye’ye girecektik. Planlar hazırdı. Şam’a kadar gidecektik. …Bizi durduramazdı. Buna gücü yetmezdi. Birliklerinin çoğu İsrail sınırındaydı. Savaşacak ciddi bir gücü yoktu. Olanların da savaş kabiliyeti yoktu. Sovyetler dağılmış, Rusya yardım edemiyordu. Suriye yedek parça sıkıntısı çekiyordu. Uçakları uçamıyor, tankları yürüyemiyordu. Biz de kararlıydık. …Suriye ne yaptı? Karşı çıkamadı. Ordusunun zayıflığını kendisi de biliyordu. Apo’yu çıkarmak zorunda kaldı. …Silahlı kuvvetler savaşmadan da caydırıcı gücü ile görev yapar. Aslında en iyi olanı da budur. İşte ordumuz caydırma görevini başarı ile yerine getirdi”[63] Ancak hızla tırmanan kriz sırasında basında Silahlı Kuvvetlerin Suriye sınırına kuvvet kaydırmakta olduğu, izinlerin kaldırıldığı gibi haberler yer almıştır. Bu haberler ise Genelkurmay Başkanlığı tarafından yalanlanmış ve bölgede sürmekte olan NATO tatbikatları çerçevesinde yürütülen faaliyetlerin yanlış yorumlanmaması gerektiğine işaret edilmiştir.[65] Gelişmeler Cumhurbaşkanının başkanlığında Genelkurmay Başkanı, Başbakan ve Yardımcıları, Dışişleri ve Milli Savunma Bakanlarının bulunduğu toplantılarda ele alınıp değerlendirilmiş, sonrasında ise her kurum ortak kararın yükümlülüğünü kendi sorumluluk alanında yerine getirmiştir. Bununla birlikte, kriz sırasında Cumhurbaşkanı Demirel’in asker ve siviller üzerinde bir etki yaratmış olduğundan söz edilebilir. Siyasal sorumluluğunun bulunmamasına karşın, deyim yerindeyse, bir hükümet başkanı gibi dış politikayı yönlendirmiştir.[67] Cumhurbaşkanı Demirel’in kriz sırasındaki etkin konumu Başbakan’a yönelik eleştiriler sırasında TBMM’de de dile getirilmiştir. Örneğin DYP adına konuşan Hayri Kozakçıoğlu “1 Ekim günü, Sayın Cumhurbaşkanımız burada konuştular. Sayın Cumhurbaşkanımız, burada bir başbakan gibi konuştular; niye; dış politikadaki boşluğu Sayın Cumhurbaşkanının kendisi doldurmak ihtiyacını hissetti; oysaki bu boşluk, burada, Hükümet tarafından doldurulmalıydı,”[69] diyerek eleştirmiştir.

CHP adına konuşan Deniz Baykal’a göre ise, “…Hükümetimiz, bu gelişmelerden üç hafta sonra ancak bugün toplanmıştır ve Sayın Başbakanın burada yaptığı açıklamadan öğreniyoruz ki, Suriye konusunun önemiyle ilgili değerlendirmesini ortaya koyma ihtiyacını hissetmiştir. Tabiî, bu garabetin Türkiye Büyük Millet Meclisinin dikkatinden kaçırılması mümkün değildir. Bu, sadece olayın ortaya çıkış şekliyle ilgili olarak değil, bu olayın bundan sonraki aşamalarda götürülüş biçimiyle ilgili olarak da üzerinde düşünülmesi gereken, dikkat edilmesi gereken ciddî yönlerin bulunduğunu ortaya koymaktadır.”[71]

3.6.4.6. Ulusal destek

Kriz sırasında Türkiye’de iç siyasetin gündemi oldukça yoğundur; ayrılıkçı teröre karşı verilen mücadele kadar yolsuzluk suçlamaları, organize suç örgütlerinin kamu yönetimi içerisinde kurmuş olduğu ilişkiler, irticaî faaliyetlerdeki tırmanma gibi konular gündemde yer almaktadır. Bunlara ek olarak iktidardaki koalisyon hükümeti ile iç siyasetin ne ölçüde istikrarlı bir yönetim sergileyeceği de kuşkuludur. Ayrıca TBMM kısa bir süre önce seçimlerin yenilenmesi kararı almıştır.[73] demiştir.

TBMM’de yapılan görüşmenin ardından tüm siyasî partilerin Hükümetin Suriye’ye ilişkin politikasını eleştirilecek yanlarına rağmen sahiplendikleri ve destekledikleri görülmektedir. Nitekim yapılan konuşmaların ardından TBMM’de grubu ve temsilcisi bulunan tüm siyasî partilerin ortak görüşünü yansıtan bir açıklama metni okunmuş ve “…Suriye, yıkıcı, can alıcı faaliyetleri sürdürm[üş;] Türkiye'nin kendini savunma, kuvvet kullanmaktan itina ile kaçınması gereğine karşı gösterdiği büyük sabır karşı tarafça yanlış anlaşılmış, nerede ise faaliyetlerini artırıcı teşvik unsuru olarak görülmüştür. Bu hal devam edemez. Suriye'nin milletlerarası iyi komşuluk kurallarına uyması gerekmektedir. Türkiye Büyük Millet Meclisi, Suriye Halkına ciddî bir uyarıda bulunmayı dostluğun icabı olarak görmektedir. Temennimiz, Suriye idaresinin, durumun ciddiyetini anlayarak gerekli tedbirleri alması, topraklarındaki terör yuvalarına son vermesidir. Bunun yapılmaması halinde neticelerine katlanması kaçınılmaz olacaktır,”[75] Uzun zamandır yürütülen mücadelenin etkin bir sonuca ulaşmasını engelleyen faktör olarak komşu ülkelerin, özellikle Suriye’nin üzerinde bir baskı oluşturulamaz ise kalıcı bir başarı sağlanamayacağı fikrinin yerleşmesine neden olmuştur.

Askerî karar alma mekanizması içerisinde komşu devletlere yönelik önlemler planlanırken bu ülkelerle sıcak bir çatışmaya girilmesi olasılığı da düşünülmüştür. Bu bağlamda Suriye krizi sırasında Türkiye’de asker ve sivil karar alıcıların büyük ölçüde uygulanan zorlayıcı diplomasi konusunda ortak kararlara vardığı söylenebilir. Cumhurbaşkanı Demirel’in de daha sonra belirttiği gibi, Orgeneral Atilla Ateş’in ardından kendisinin TBMM’de yapmış olduğu konuşmalar, hükümet ve askerî yöneticilerin yorum ve açıklamaları ulusal kamuoyunda gösterilen tepkinin desteklenmesi sonucunu doğurmuştur.

3.6.4.7. Uluslararası destek

Bir bütün olarak Türkiye’nin kriz sırasında Suriye’ye yönelik suçlamalarında terörist gruplara vermiş olduğu desteğe işaret etmesi ve bu yönde somut kanıtlar göstermesi, uluslararası hukuk ve meşru savunma hakkından hareket etmesi Türkiye karşıtı bir kamuoyunun oluşmasını engellemiştir. Türkiye’nin tepkisi anlaşılır bir tepki olarak algılanırken Türkiye’nin bölge ülkeleri ve uluslararası kuruluşlara göndermiş olduğu görüşlerini içeren dosyalar uluslararası desteği arttırmıştır. Bu bağlamda Türkiye istemlerinin ve duyarlılığının Arap-İsrail çekişmesi eksenine çekilmesine karşı çıktığı gibi, bir bütün olarak Arap ülkelerini hedef alan bir söylem içerisinde olmadığını da kesin bir şekilde vurgulamıştır.

7 Ekim’de TBMM’de yapmış olduğu konuşmada Başbakan Yılmaz Arap ülkelerinin yaklaşımı konusuna işaret ederek aşağıdaki görüşleri dile getirmiştir;

… Suriye'yle ilişkilerimizde karşılaşılan sorunun kökeninde Suriye'nin Türkiye'ye karşı terörizme verdiği destek yatarken, Suriye, ülkemizin İsrail'le ilişkilerini öne sürerek meseleyi esasından saptırma gayretkeşliği göstermekte, Arap dünyasının dikkatini Türkiye-İsrail ilişkilerine çekmeye çalışarak konuyu istismar etmektedir. Suriye'yle ilişkilerimizin mevcut durumu ile Türkiye-İsrail ilişkilerinin hiçbir bağlantısı yoktur. Hiç kimse böyle bir yanılgıya düşmemelidir ve hiç kimse, gerçeklerden böylesine uzak bir bahanenin arkasına saklanmaya da çalışmamalıdır. Ayrıca, bu sorun, Türkiye'nin Arap âlemiyle bir sorunu da değildir. Böyle bir bağlantı kuranlar, yanılgıya düşerler. Türkiye ile Arap halkları arasında köklü dostluk ve kardeşlik bağları vardır. Buna, komşu Suriye Halkı da dahildir. Mesele, bugünkü Suriye yönetiminin, ülkemize karşı, bir yandan uluslararası hukukla ve iyi komşuluğun en temel icaplarıyla bağdaşmayan bir politikayı ısrarla izlemesinden, öte yandan da bunu inkâr etmesinden kaynaklanmaktadır.

Bu bağlamda, Türkiye'nin Arap ülkelerinden beklentisinin, meseleye gerçekçi bir şekilde yaklaşmaları ve Suriye'yi terörizme verdiği destekten vazgeçmeye ikna etmeleri olduğunu vurgulamak istiyorum. Arap ülkelerinin Arap dayanışması adına Suriye'ye verecekleri desteğin, teröre destek olgusuna bir onay niteliği taşımaması gerekir.”[77]

Türkiye’nin zorlayıcı diplomasi stratejisini uygulamaya başlaması ile beraber sürece müdahil olan bir başka aktör ABD olmuştur. ABD, Türkiye'nin Suriye’yi hedef olarak gösteren sert açıklamalarından hemen sonra her iki ülke yöneticilerine gönderdiği mektuplarla sürece dahil olmuş ve krizin savaşa varmadan çözümlenebilmesinde bir rol üstlenmiştir. Türkiye ABD faktöründen hem isteminin meşru bir zemine oturduğunu göstermek aşamasında hem de kararlılığının Suriye yönetimine yansıtılmasında yararlanmıştır. Suriye’nin ABD’nin hazırlamış olduğu teröre destek veren ülkeler listesinde yer almış olmasını da kullanarak Suriye’nin ayrılıkçı teröre verdiği desteği ortadan kaldırmayı amaçladığını açıklamış ve bu açıdan Türkiye ile ABD’nin ortak kaygılarının bulunduğuna işaret etmiştir. ABD Başkanı Clinton’ın Suriye Devlet Başkanı Esad’a göndermiş olduğu mektupta dile getirdiği görüşler Türkiye’nin uygulamış olduğu zorlayıcı diplomasi stratejisinin inandırıcılık ve kararlılığını arttıran bir işlev görmüştür. ABD Başkanı Clinton’ın gönderdiği mektupta aşağıdaki ifadelere yer verilmiştir;

“Geçtiğimiz beş yıl içinde sizden sık sık Suriye’nin PKK ve onun liderliğine verdiği desteğe son vermek için adımlar atmanızda ısrar ettim. Bildiğinizi gibi, biz PKK’yı terörist bir örgüt sayıyoruz. Hükümetiniz; PKK’ya desteğin son bulması, barınaklar sağlamaya son vermesi, Suriye ve Bekaa Vadisini eğitimi için kullanmasına son vermesi ve hepsinden önemlisi PKK lideri Öcalan’ı korumayı durdurması için derhal net adımlar atmalıdır.

Türk Hükümeti bize Suriye’nin PKK’ya desteğinin son bulduğunu görmeye kararlı olduğunu bildirmiştir.”[79] diyerek kuvvet kullanma tehdidinde bulunmuştur.

Suriye üzerinde yaratılmak istenen baskı Türkiye’nin amaç ve istemleri ile ölçülüdür. Dolayısıyla Türkiye Suriye’ye diplomatik yollardan iletmiş olduğu istemlerinin dışında bir şey istememiştir. Suriye’nin Türkiye’nin istemini karşılaması durumunda yeni istemlerle karşılamayacağı müzakereleri yürüten karar alıcılar tarafından çeşitli defalar dile getirilmiştir. Nitekim Adana Protokolü’nün imzalanması ve isteme uygun davranışların Suriye tarafından yerine getirilmesi ve bunların da izlenmesinin ardından Türkiye ile Suriye arasındaki ikili ilişkilerde gözle görülür bir iyileşme yaşanmıştır.

Bu iyileşme süreci Hafız Esad’ın vefatından sonra da sürdürülmüş, Cumhurbaşkanı Ahmet Necdet Sezer Hafız Esad’ın cenaze törenine bizzat katılarak Türkiye’nin Suriye’ye ve bu ülkedeki istikrara vermiş olduğu önemi göstermiştir.

Zorlayıcı diplomasi stratejisi açısından Türkiye isteminin karşılanması için uluslararası hukuktan kaynaklanan meşru savunma hakkını kullanacağını açıklayarak ölçülü bir tırmanma korkusu yaratmıştır. Suriye’nin bu dönemde sahip olduğu güç kapasitesinin de Türkiye’nin kararlılığı karşısında direnme veya kararlılığını sınama olanağı vermediği yapılan gözlemler sonucunda anlaşılmıştır. Türkiye’nin Suriye’ye yönelik aşırı istemler ve gerçekleştirilmesi güç askerî stratejiler oluşturması baştan beri Türkiye’nin duyarlı olduğu haklılık ve meşruiyet bakımından sakıncalı sonuçlar doğurabilecek niteliktedir. Bu nedenle Suriye üzerinde uygulanan zımni ültimatom ve aşamalı baskı stratejileri Türkiye karşısında bir tepki blokunun oluşmasını engellediği gibi Suriye’ye destek verebilecek ülkeler bile krizin çözümü için Suriye’nin sürdürmekte olduğu siyasadan vazgeçmesi gerektiğinde hemfikir olmuşlardır. Mısır ve İran’ın Türkiye’nin görüşlerini ve kararlılığını Suriye’ye iletmeleri açısından üstlenmiş oldukları rol yapıcı bir etki yaratmıştır.

3.6.4.9. Çözüme ilişkin koşullarda açıklık

Türkiye Suriye üzerinde uygulamış olduğu zorlayıcı diplomaside kuvvet kullanma tehdidinden yararlanmış olmakla beraber diplomatik süreci açık bırakmış ve asıl amacının savaş çıkarmak olmadığını vurgulamıştır. Bununla birlikte kesin bir sonuca varılmasını güçleştirecek seçenekleri de dışlamıştır. TBMM’de bir konuşma yapan Başbakan Yılmaz, “Suriye Türkiye'ye karşı dolaylı savaş sürdürmektedir. BM Anlaşması'nın 51. maddesi uyarınca Türkiye'nin meşru müdafaa hakkı bulunmaktadır. Türkiye savaş çıkarmak için çalışmıyor. Ama, Türkiye'nin hayati menfaatleri için gerekli önlemleri almakta ve gerektiğinde de yüce Meclis'in iznine başvurmakta kararlıyız.

Diplomatik tüm yollar şimdiye kadar denenmiştir. Ancak, gündemin Suriye'nin teröre verdiği desteğe son vermesiyle sınırlı olması ve sulandırılmaması şartıyla diplomatik yolları”[81]demiştir.

Dolayısıyla, Türkiye Suriye’nin o zamana değin izlemiş olduğu siyasanın inandırıcılığını kaybettiğini belirterek iki ülke arasında barış ve istikrara dayalı bir ilişkinin kurulabilmesi ve işbirliğinin geliştirilebilmesi için her şeyden önce varılan mutabakatlara samimiyetle uygulayacağının garanti edilmesini şart koşmuştur. Bu noktada Suriye açısından yaşamsal çıkarlarını etkilemeyen bir konu olarak ayrılıkçı terör hareketine sağlamış olduğu her türlü desteği sona erdirmesi çok da zor olmamıştır. Her ne kadar yıllardır dile getirmiş olduğu Öcalan Suriye’de değil söylemi çökmüş olsa da Adana Protokolü’nün imzalanması sırasından önce Öcalan’ın ülke dışına çıkartılmış olması Suriye’nin saygınlığını bir ölçüde koruyabilmesini sağlamıştır. Türkiye açısından asıl önemli nokta ise varılan mutabakatın fiili olarak uygulanmasını takip edecek bir kontrol mekanizmasının kurulmasının Suriye tarafından kabul edilmesidir.

 

 

Özet Tablo 6: 1998 Suriye Krizi
Zorlayıcı Aktör Türkiye
Hedef Aktör Suriye
Olay

Suriye, ülkesinde PKK’ye destek vermekte ve barındırmaktadır. Suriye ise bu iddiaları reddetmektedir. Süreç içerisinde yapılan çok sayıda düzenlemeye rağmen etkili sonuç almak mümkün olmamıştır. Türkiye Suriye’den sonuç getirecek önlemler almasını ve PKK’ye desteğini kesmesini istemiştir.

Askeri yetkililerin sert açıklamalar yaparak gerginliği tırmandırması.

Amaç / Hedef

Suriye’nin PKK’ya desteğini sona erdirmek, lider kadrosunun Suriye dışına çıkmasını sağlamak, etkin denetim mekanizması oluşturmak.

Yöntem

Tür: “Zorlayıcı diplomasi” açısından Türkiye’nin uyguladığı yöntem zımni ültimatom, baskıyı aşamalı artırma.

İstem: PKK’ya desteğin kesilmesi ve Suriye dışına çıkarılması

İvedilik: Zaman sınırı koymaksızın söylemde zamanın bittiği izleniminin verilmesi.

İstemin tercih edilebilirliği: Aksi takdirde savaşın çıkması çok büyük bir olasılıktır.

Eylem

MGK’da Suriye’ye karşı sert önlemlerin alınmasını içeren bir eylem planının hazırlanması kararının alınması. (Temmuz 1998)

K.K.K. Org. Atilla Ateş’in Reyhanlı konuşması. (16. 9. 1998)

Suriye sınırında askeri kuvvetlerin takviye edilmesi ve askeri müdahale hazırlıklarının hızlandırılması.

Cumhurbaşkanı Süleyman Demirel’in TBMM’nin açılışında yaptığı konuşma. (1. 10. 1998)

Türkiye’nin Suriye sınıra askerî yığınak yapması ve Mübarek’in arabuluculuk teklifinin reddi ve Türkiye’nin kararlılığının bildirilmesi/uyarılması.

 

Zorlayıcı Diplomasi Stratejisi
Türkiye’nin İstemi Açık

Terör örgütlerine vermiş olduğun yardım ve desteği sona erdir.

İsteme uyma aciliyeti/zorunluluğu Yüksek

İstemler müzakere edilebilir değil.

İstemi yerine getirmemenin bedeli Yüksek

Aksi takdirde bir kuvvet kullanma olasılığı çok yüksek. Suriye için PKK’ye verilen destek ülkenin yaşamsal çıkarlarını değil taktik amaçlarını ilgilendirmekte; kolaylıkla vazgeçilebilir.

İstemin kabul edilmesini kolaylaştıracak öneri Açık Kendi inisiyatifinle PKK liderini Suriye’den çıkar ve verilen desteği sona erdir. Türkiye’nin dostluğunu kazan.
Sonuç

Suriye’nin PKK desteğine son verme ve örgütün lider kadrosunu ülke dışına  çıkartması.

Öcalan’ın Suriye’den çıkartılması ve Kenya’da yakalanması.

Suriye’nin Mutabakatın uygulanmasına yönelik tutumunun gözetimi için mekanizma kurulması.

İstemin Başarısını Etkileyen Faktörler
Amacın açıklığı P  
Motivasyonun güçlülüğü P  
Motivasyonun asimetrisi -  
Aciliyet/Zorunluluk duygusu P  
Güçlü liderlik P  
İç (ulusal) destek P  
Uluslararası destek P  
Rakibin kabul edilemez tırmanma korkusu P  
Krizin çözümünün kesin koşullarına ilişkin açıklık P  
 
         

[2] PKK hakkında ayrıntılı bir inceleme için bkz.; Yalçın Yelence, İnfazsız Yargı, İstanbul: Otopsi Yay., 2005.

[6] Ziyaret sırasında imzalanan güvenlik protokolü ile taraflar kendi toprakları üzerinde karşı tarafa yönelik terörist faaliyetlere izin vermeyeceklerini ve silahlı eylemlere katılmış kişileri iade edeceklerini kabul etmiştir. Ekonomik işbirliğine ilişkin protokolle Türkiye, Atatürk Barajı’nın rezervuarının doldurulması sırasında ve Fırat sularının üç ülke arasında nihai tahsisine kadar Türkiye-Suriye sınırından yıllık ortalama 500m3/sn’den fazla su bırakmayı taahhüt etmiş. Aylık akışın 500m3’ün altına düştüğü durumlarda farkın gelecek ay kapatılması kararlaştırılmıştır. Bu protokollerle birlikte Türkiye-Suriye ilişkilerinde su ve terör konusu birbirleriyle ilişkilendirildiği için eleştirilere neden olmuştur. Ayrıntılar için bkz.; Fırat ve Kürkçüoğlu, “Orta Doğu’yla İlişkiler…,” Cilt II, s. 137.

[8] Bu ziyaret sırasında İsmet Sezgin, “…Suriye’nin PKK’ya destek verdiğini gösteren kanıtları meslektaşına sundu. Öcalan’ın Şam’da yaşadığına ve Suriye gizli servisi tarafından korunduğuna ilişkin belgeleri, PKK’lıların üzerinden çıkan sahte kimlikleri, Suriye’nin SAM-7 füzeleriyle koruduğu Beka vadisindeki PKK kamp ve eğitim merkezlerinin yerine dair bilgileri, PKK’larla birlikte ölü bulunan Suriyelilerin resimlerini yakalanan 25 Suriyelinin ifadelerini Şam’da yetkililere veren Sezgin sınırdan sızmaları ve terörist eylemleri önlemek için Suriye’nin imzalamış olduğu uluslararası antlaşmalarla üstlendiği yükümlülükleri yerine getirmesini talep etti.” Fırat ve Kürkçüoğlu, “Orta Doğu’yla İlişkiler…”, Cilt II,  s. 556.

[12] Fırat ve Kürkçüoğlu, “Orta Doğu’yla İlişkiler…”, Cilt II, s. 558.

[14] Yetkin’in belirttiğine göre 23 Ocak 1996’da Suriye’ye vermiş olduğu bu notadan önce Türkiye Öcalan’ı Suriye’den resmi olarak istememiştir. Söz konusu nota bu bakımdan bir ilktir. Bu konuda bkz.; Yetkin, Kürt Kapanı…, s. 38.

[16] Bkz.; “Suriye'ye Sert Uyarı”, Hürriyet, 24 Temmuz 1998,  http://webarsiv.hurriyet.com.tr/1998/07/24/57188.asp [20.02.2008].

[18] Bu konuda bkz.; Mahmut Bali Aykan, “The Türkish-Syrian Crisis of October 1998: A Turkish View”, Middle East Policy, Vol IV, No. 4, June 1999, pp. 174- 191; Meliha Benli Altunışık-Özlem Tür, “From Distant Neighbors to Partners? Changing Syrian–Turkish Relations”, Security Dialogue, Vol. 37, No. 2, June 2006, pp. 229-248.

[20] Yetkin, Kürt Kapanı…, s. 205.

[22] Önder Yılmaz “Hatay'ın Kurtuluşunda Suriye'ye Eleştiri”, Milliyet, 24 Temmuz 1998, http://www.milliyet.com.tr/1998/07/24/index.html [20.02.2008].

[24] Yetkin, Kürt Kapanı…, ss. 203-204. Orgeneral  Hüseyin Kıvrıkoğlu Temmuz 1998’de yapılan MGK toplantısı sırasında Kara Kuvvetleri Komutanı’dır.

[26] “Suriye'ye Sabrımız Kalmadı”, Hürriyet, 17 Eylül 1998, http://webarsiv.hurriyet.com.tr/1998/09/17/67031.asp

[30] Konuşma metni için bkz.; “Türkiye Büyük Millet Meclisi Genel Kurul Tutanağı, 20. Dönem 4. Yasama Yılı, 3. Birleşim 07/Ekim/1998 Çarşamba”, http://www.tbmm.gov.tr/develop/owa/tutanak_b_sd.birlesim_baslangic?P4=332&P5=B&PAGE1=1&PAGE2=45

[32] 1 Ekim 1998 tarihli Milliyet ve Radikal gazetelerinde yer alan “Suriye’ye Uyarı: Ayağını Denk Al” ve “MGK: Çete Yasası Çıksın”, başlıklı haberlerde 30 Eylül 1998 tarihinde toplanan Milli Güvenlik Kurulu’nda Suriye’ye son bir kez diplomatik uyarıda bulunulmasının,  Suriye’nin tutumunu değiştirmemesi halinde ise “gerekenin yapılmasının” kararlaştırıldığı yer almaktadır. Bu haberlerin doğru olması durumunda MGK’da alınan bir karar doğrultusunda zorlayıcı diplomasi stratejisinin işletildiği söylenebilir. MGK’da alın[may]an bir kararın resmi açıklamada yer almamasına karşın basında yer alması ilginçtir. Üstelik gazetenin yayınlandığı gün Cumhurbaşkanı Demirel’in TBMM’nin açılışındaki konuşması daha henüz yapılmamıştır. Bu durumda ya MGK toplantısında alınan kararlar konusunda bir sız[dır]ma vardır ya da gazetecilerin büyük bir risk alarak, Cumhurbaşkanı Demirel’in TBMM’de yapacağı konuşmayı önceden elde ederek ve MGK kararı eksenine oturtarak haberleştirmesi söz konusudur.  Söz konusu haberler aşağıdaki gibidir;

“Dışişleri Bakanlığı yetkililerinin Suriye konusunda yaptıkları sunuşun ardından Cumhurbaşkanı Demirel, Başbakan Mesut Yılmaz ve Kara Kuvvetleri Komutanı Orgeneral Atilla Ateş'in Şam'a yönelik uyarıları doğrultusunda, Suriye'ye ‘ayağını denk al’ mesajı verilmesi benimsendi.

       Türkiye'nin iyi niyetini sürekli istismar eden Şam yönetiminin, bölücü terör örgütüne sürekli destek verdiği ve PKK liderinin halen Şam'da barındığı vurgulanan toplantıda, ‘Suriye bir taraftan bu yardımı reddederken, diğer yandan gizli düşmanlığı sürdürmektedir. Türkiye'nin dostluk elini sürekli geri çevirmektedir. Bu politika sürdükçe, Suriye'ye anlayacağı dilden konuşmak gerekecektir’ görüşü dile getirildi.

       MGK, Suriye'nin diplomatik yolla son bir kez daha uyarılmasını, bildik tutumunu devam ettirmesi durumunda da ‘gereken yanıtın verilmesini’ benimserken, Türkiye'nin ‘mukabele’ hakkının saklı olduğu vurgulandı.” Yusuf Özkan,“Suriye’ye Uyarı: Ayağını Denk Al”, Milliyet, 1 Ekim 1998, http://www.milliyet.com.tr/1998/10/01/index.html

“Toplantıda, Cumhurbaşkanı Demirel ve Kara Kuvvetleri Komutanı Orgeneral Atilla Ateş'in, Suriye'nin PKK'ya verdiği destekle ilgili çıkışları sonrasında Şam'a 'ayağını denk al' uyarısı yapılması kararlaştırıldı. Buna göre, diplomatik kanallardan Suriye'ye 'gizli düşmanlık politikandan vazgeç, sabrımız taştı’ mesajı verilecek. Toplantıda, Dışişleri Bakanlığı tarafından yapılan sunuşta şu değerlendirmeye yer verildi:

Türkiye'nin iyi komşuluk ilişkilerini geliştirme çerçevesinde attığı bütün adımlar, bütün açılımlar sonuçsuz bırakılmıştır. Dışişleri Bakanı Doha'da Suriye Dışişleri Bakanı Faruk Şara ile görüşmüş, Suriye Dışişleri Bakanlığı Müsteşarı Adnan Omran'a Ankara'da olumlu mesajlar verilmiş, diyalog istendiği vurgulanmıştır. Ancak, Suriye bu açılımlara cevap vermek yerine gizli düşmanlık politikasını geliştirmeyi seçmiştir. Bu politika sürdükçe Suriye'nin anlayacağı dilden konuşmak gerekmektedir. Türkiye, BM yasalarının sağladığı 'meşru müdafaa zemininde' mukabele hakkını saklı tutmalıdır.

İstihbarat raporları, Suriye'nin PKK lideri Abdullah Öcalan'ın Şam'da yaşamasına göz yummakla yetinmeyip, örgüte açık destek verdiğini de ortaya koymaktadır. Ancak bunları Şam yönetimine sorduğumuzda, 'Biz iddialarınızı doğrulayacak, Öcalan'ın Suriye'de yaşadığına dair hiçbir veri yoktur' yanıtını veriyor. Avrupalı, Yunan ve Ermeni parlamenterler Şam'da örgüt başıyla görüşüp, ardından da 'Öcalan'la Şam'da görüştüm' açıklaması yaparken Suriye'nin inkâr politikasını sürdürmesi devlet geleneğine yakışmamaktadır. Suriye'ye hasmane tutumuna son vermesi gereği sert bir yöntemle anlatılmalıdır.

MGK toplantısında ayrıca İtalya'nın sözde Kürt Parlamentosu'na İtalya Parlamentosu'nda toplanma izni vermesi de değerlendirildi. İtalya'ya uyarı yapıldığı, ayrıca diplomatik yollardan gerekli mesajların verilmesi kararlaştırılan toplantıda, 'İtalya'nın bu tutumundan geri adım atmaması halinde başta savunma sanayi ihaleleri olmak üzere bir dizi ekonomik yaptırım uygulanması' konusunda görüş birliğine varıldı.”

Evren Değer ve Murat Gürgen, “MGK: Çete Yasası Çıksın”, Radikal, 1 Ekim 1998, http://www.radikal.com.tr/1998/10/01/politika/mgk.html [20.02.2008].

[34] Yetkin, Kürt Kapanı…, ss. 62-63. Ayrıca bkz.; Rıdvan Akar ve Can Dündar, Ecevit ve Gizli Arşivi, Ankara: İmge Yayınları, 2008, ss. 406-432.

[36] Akar ve Dündar, Ecevit ve Gizli Arşivi…, ss. 425-426. (Vurgular bize ait, F.A.)

[38] Bilâ, Komutanlar Cephesi…, s. 275.

[40] Akar ve Dündar, Ecevit ve Gizli Arşivi…, s. 426.

[42] Cem’in ifadesiyle, “…Mübarek, Türkiye’nin söylemini yumuşatmasını istiyordu, o da meselenin Türkiye'nin istediği gibi çözülmesi için çalışacaktı. Ancak bizim tutumumuz çok kesindi. ‘Suriye’ye de hareket imkanı bırakalım’ gibi düşünceleri çoktan aşmış durumdaydık. Bir-iki kez gitti geldi Sayın Mübarek… Nihayet, terörbaşının, yıllardır rahatça barındığı Suriye’nin başkenti Şam’dan çıkarılmış olduğu haberi bize ulaştı.” Dündar (Y.Haz.), Ben Böyle Veda Etmeliyim:…, s. 227.

[44] Bununla birlikte, döneme ilişkin bazı haber ve incelemelerde Türkiye’nin istemlerinin yerine getirilmesi için Suriye’ye bir ültimatom vererek 45 günlük bir süre tanıdığı bilgisi yer almaktadır. Ancak bu bilgi bizim yararlandığımız kaynaklarda doğrulanmamaktadır.

“Şam'a 45 Gün Süre”, Hürriyet, 8 Ekim 1998, http://dosyalar.hurriyet.com.tr/hur/turk/98/10/08/dunya/01dun.htm [20.02.2008]

Nikolas Strüchler, The Threat of Force in International Law, Cambridge: Cambridge University Press, 2007, p. 308.

[46] Örneğin Genelkurmay Başkanı Kıvrıkoğlu medyada yer alan haberlerin algı açısından Suriye’de isteme uyma zorunluluğu yaratmış olduğuna işaret etmektedir. Bu noktada medyada yer alan haber ve yorumlar Suriye üzerinde bir psikolojik harekât etkisi yaratmakla birlikte ulusal kamuoyunda da aşırı beklentilere yol açabilme riski de taşımıştır. Kıvrıkoğlu’na göre; “medyanın geliştirdiği savaş senaryoları, Türk Silahlı Kuvvetleri’nin birkaç gün içinde Suriye’ye karşı bir askerî harekatın yapılacağına işaret ediyordu. Oysa Silahlı Kuvvetler intikal ve lojistik yönden hazırlıklarını tamamlayabilmek için zamana ihtiyacı vardı.” Yetkin, Kürt Kapanı…, s. 204. 9 Ekim 1998 tarihinde yapılan Dış Politik Gelişmeler Toplantısı’nda Başbakan Mesut Yılmaz da bu konuya işaret etmektedir. Ayrıntılar için bkz.; Akar ve Dündar, Ecevit ve Gizli Arşivi…, s. 417.

[48] Yetkin, Kürt Kapanı…, s. 81.

[50] Bu konuda bkz.; Tuncay Özkan, Operasyon, İstanbul: Doğan Kitapçılık, 2000, s. 69. Öcalan bu durumu şu şekilde anlatmaktadır; “Türkiye’nin baskısı üzerine Suriye hükûmeti bana ‘Ya Türkiye ile aramızda savaş çıkar veya biz seni yakalar Türkiye’ye teslim ederiz, tercih yapmak zorundasın’ dedi. Bu tebliği bana Ağa kod adlı Mervan Zerki yaptı. Biz de Yunanistan formülünü tercih ettik.”                                                      

[52] Şükrü Elekdağ, “2 ½ War Strategy”, Perceptions, Vol. 1, March-May 1996, s. 7.  http://www.sam.gov.tr/perceptions/Volume1/March-May1996/212WARSTRATEGY.pdf;

[54] Bu konudaki değerlendirmeler için bkz.;   Yetkin, Kürt Kapanı…, ss. 40-43; Fikret Bilâ, Hangi PKK?, Ankara: Ümit yayıncılık, 2004, s. 75; Bilâ, Komutanlar Cephesi…, ss. 199-200.

[56] Toluner, “Hukuksal Alanda …”, s. 490.

[58] Yetkin, Kürt Kapanı…, s. 107.

Bunalım sırasında Yunanistan’ın da gelişmelerden tedirgin olduğu ve Suriye’den sonra sıranın Yunanistan’a geleceğine ilişkin haberler basında yer almıştır. Bu konuda bkz.; Murat İlem, “Şam Suskun, Atina Tedirgin”, Cumhuriyet, 10 Ekim 1998, s. 15. http://arama.yore.com.tr:8081/cgi-bin/sayfa.cgi?w+30+/cumhuriyet/9810/10/t/c1503.html [20.02.2008].

[60] Cem, Türkiye Avrupa Avrasya…, s. 149. Cem bir başka vesile ile şunları söylemektedir; “…Suriye ile 1998 sonunda neredeyse savaşmak üzereydik. Terör altyapısını yok etmezlerse ‘… Türkiye’nin her yolu, yöntemi kullanarak Suriye’yi zorlayacağını’ açıklamazdan önce, Cumhurbaşkanının, Başbakanın ve Genel Kurmayın kesin yaklaşımını aldım, öyle konuştum. Dış siyasette sözünüzün güvenirliği, caydırıcılığı yoksa, söylenenler boşlukta kalmaya mahkumdur.” Cem, Türkiye Avrupa Avrasya…, ss. 206-207.

[62] Bilâ, Komutanlar Cephesi…, ss. 199-200.

[64] Bkz.; “Orgeneral Kılıç, Sorunun Kriz Yönetimiyle Çözümü İçin Çaba Gösterildiğini Belirtti: Savaş İstemiyoruz”, Cumhuriyet, 6 Ekim 1998, s. 1-17. http://arama.yore.com.tr:8081/cgi-bin/sayfa.cgi?w+30+/cumhuriyet/9810/06/t/c17.html

[66] Suriye bunalımı sırasında Cumhurbaşkanı Demirel’in süreçte önplana çıkması, Başbakan Yılmaz’ın ise arka planda kalması eleştirilere neden olmuştur. Bu çerçevede siyasilerin söylemlerindeki “aşırı”lıklara karşın askerlerin “temkinli” bir dil kullanmalarına işaret edilmiştir. Bir yorum için bkz.; Cüneyt Arcayürek, “Çok Bilinmeyenli Denklem”, Cumhuriyet, 6 Ekim 1998, s. 1-17.

http://arama.yore.com.tr:8081/cgi-bin/sayfa.cgi?w+30+/cumhuriyet/9810/06/t/c1708.html

[68] “Türkiye Büyük Millet Meclisi Genel Kurul Tutanağı, 20. Dönem 4. Yasama Yılı, 3. Birleşim 07/Ekim /1998 Çarşamba,” http://www.tbmm.gov.tr/develop/owa/tutanak_b_sd.birlesim_baslangic?P4=332&P5=B&PAGE1=1&PAGE2=45

[70] “Türkiye Büyük Millet Meclisi Genel Kurul Tutanağı, 20. Dönem 4. Yasama Yılı, 3. Birleşim 07/Ekim /1998 Çarşamba”…,

[72] “Türkiye Büyük Millet Meclisi genel seçimlerinin yenilenmesine ve seçimlerin, mahalli idareler genel seçimleri ile birlikte 18 Nisan 1999 Pazar günü yapılmasına, Türkiye Büyük Millet Meclisi Genel Kurulunun 30.7.1998 tarihli 131 inci Birleşiminde (11) ret oyuna karşı (486) kabul oyuyla karar verilmiştir.”

“Türkiye Büyük Millet Meclisi Genel Seçimlerinin Yenilenmesine Dair [Karar, 590 / 30 Temmuz 1998]”, http://www.tbmm.gov.tr/tbmm_kararlari/karar590.html

[74] “Türkiye Büyük Millet Meclisi Genel Kurul Tutanağı, 20. Dönem 4. Yasama Yılı, 3. Birleşim 07/Ekim /1998 Çarşamba”…,

[76] Konuşma metni için bkz.; “Türkiye Büyük Millet Meclisi Genel Kurul Tutanağı, 20. Dönem 4. Yasama Yılı, 3. Birleşim 07/Ekim /1998 Çarşamba”…,

[78] ABD Başkanı Clinton’un Türkiye ve Suriye Cumhurbaşkanlarına göndermiş olduğu mektuplar için bkz.; Yetkin, Kürt Kapanı…, ss. 66-67.

[80] “Diplomasi Kapısı Açık”, Cumhuriyet, 8 Ekim 1998, ss. 1-15.

http://arama.yore.com.tr:8081/cgi-bin/sayfa.cgi?w+30+/cumhuriyet/9810/08/t/c0109.html

[81] Emine Kaplan, Akın Bodur, Mehmet Ali Solak, “Son Barışçı Yolu Deniyoruz”, Cumhuriyet, 20 Ekim 1998, s. 8.

http://arama.yore.com.tr:8081/cgi-bin/sayfa.cgi?w+30+/cumhuriyet/9810/20/t/c0811.html

Salı, 02 Haziran 2015 11:11

TCG Muavenet Krizi-Hukuksal Metinler

muave21TCG Muavenet Muhribi'nin 1 Ekim 1992 tarihinde USS Saratoga Uçak Gemisi'nden atılan iki Sea Sparrow füzesi ile vurulması sonrasında mağdurların açmış olduğu davalar, bunlara ilişkin olarak verilen kararlar ve yardımcı belgeler aşağıdaki adreslerden incelenebilir:

 


 

 

 

 

 

 

 

emrahutkutdpEmrah Utku Gökçe, 1974 KIBRIS KRİZİ’NDE CHP-MSP KOALİSYON HÜKÜMETİNİN KARAR ALMA SÜRECİ 

Türk Dış Politikasında Kriz Yönetimi ve Zorlayıcı Diplomasi Dersi, Güz 2014 Seminer Çalışması.Yıldız Teknik Üniversitesi, Siyaset Bilimi ve Uluslararası İlişkiler Doktora Programı.

Cumartesi, 27 Eylül 2014 17:08

TDP Krizleri Anasayfaları

Türk Dış Politikası Krizleri Ana Sayfa Erişimi...

 

Soldaki menüden krizlere ilişkin anasayfalara erişebilirsiniz.

 


 

Cumartesi, 06 Eylül 2014 21:33

ECPR Konferansı'na Katıldık

ECPR Glasgow General Conference'da sunumlarımızı yaptık....

Cumartesi, 17 May 2014 14:26

ECPR Glasgow 2014 General Conference

ecpr11ecpr216logo

 Proje Grubumuz 3-6 Eylül 2014 tarihlerinde  European Consortium for Political Research-ECPR tarafından İskoçya-Glasgow'da düzenlenen General Conference 2014'e katılarak proje çıktılarını tartışacak.

 Ayrıntılar için bkz.;

Cumartesi, 06 Nisan 2013 11:18

TÜBİTAK Proje Bilgileri

 
 
Türkiye'de Dış Politika Krizlerinde Karar Verme ve Kriz Yönetimi Süreç Analizi
 
 
TÜBİTAK /SOBAG 1001 Projesi 
Proje No. 112K172
Cumartesi, 06 Nisan 2013 11:20

PROJE ÖDÜL

Cumartesi, 17 Ağustos 2013 17:42

Proje Başarı Haberleri

Projemiz araştırmacı/bursiyerlerimizden Tuğçe Kafdağlı ve Zehra Gürsoy 16 Temmuz 2013 tarihinde yapılan jüri savunmalarının ardından yüksek lisans tezlerini başarıyla tamamlamış oldular. Değerli jüri üyelerine yapıcı eleştiri ve değerlendirmelerinden dolayı teşekkür ederiz.

 

Arkadaşlarımızı artık bundan sonra doktora öğrencilerimiz olarak göreceğiz.

 

Kendilerini başarılarından dolayı kutluyoruz.

 
 
Perşembe, 11 Nisan 2013 15:05

İLETİŞİM

Doç. Dr. Fuat Aksu

Yıldız Teknik Üniversitesi

İktisadi ve İdari Bilimler Fakültesi

Siyaset Bilimi ve Uluslararası İlişkiler Bölümü

Yıldız Kampusu

Beşiktaş - İstanbul

 

Tel: 0212 3832556

Bu e-Posta adresi istenmeyen posta engelleyicileri tarafından korunuyor. Görüntülemek için JavaScript etkinleştirilmelidir.

Cumartesi, 06 Nisan 2013 11:19

ÇALIŞTAY VE TOPLANTI

Proje grubumuzun ilk toplantısını düzenledik...

Projemizin TÜBİTAK tarafından kabulünün ve resmi işlemlerin tamamlanmasının ardından tüm proje ekibi 16 Kasım 2012 tarihinde Prof. Dr. Kemâl Saybaşılı Toplantı Salonu'nda biraraya gelerek proje çalışmaları hakkında görüşlerini paylaştı ve projenin ilk evresinde izlenecek yol ve yöntemler hakkında kararlar aldı...

 
Cumartesi, 06 Nisan 2013 11:16

Biz Kimiz (2)

 

Merhabalar...

calistay3-1

Türk Dış Politikasında Kriz İncelemeleri Hakkında Yapacağımız Çalışmaları Sizlerle Buradan Paylaşmayı düşünüyoruz. Biz kim miyiz? Dış Politika incelemelerinin yaygınlaşmasına gönül vermiş bir grup araştırmacıyız...

 
Cumartesi, 06 Nisan 2013 11:20

2. ÇALIŞTAY

2. ÇALIŞTAY TOPLANTIMIZ

 

 

Proje Grubumuz ikinci çalıştayını 6 Mart 2013 tarihinde düzenledi. Prof. Dr. Kemâli Saybaşılı Toplantı Salonu'nunda yaptığımız toplantıda bursiyer arkadaşlarımızın hazırlamış oldukları sunuşlar çerçevesinde tartışmalar yapıldı. 

Cuma, 11 Ekim 2013 23:10

Biz Kimiz?

Merhabalar...

calistay3-1

Türk Dış Politikasında Kriz İncelemeleri Hakkında Yapacağımız Çalışmaları Sizlerle Buradan Paylaşmayı düşünüyoruz. Biz kim miyiz? Dış Politika incelemelerinin yaygınlaşmasına gönül vermiş bir grup araştırmacıyız...

 
Salı, 29 Ekim 2013 14:02

Bibliyografik Kaynakça

 

Sütun1
Taslak Ek Kaynaklar...
Ahrari, Mohammed E. “A Paradigm of 'Crisis' Decision Making: The Case of Synfuels”. British Journal of Political Science. Vol. 17, No. 1 (Jan., 1987):71-91.
Aksu, Fuat. “Kuvvet Kullanma Tehditine Dayalı Dış Politika Krizlerinde Güvenlik Kavramı”. Türkiye’de Ordu, Devlet ve Güvenlik Siyaseti. der. Evren Balta Paker, İsmet Akça. İstanbul: İstanbul Bilgi Üniversitesi Yayınları, 2010: 475-502.
Aksu, Fuat. Türk Dış Politikasında Zorlayıcı Diplomasi. İstanbul: Bağlam Yayınları, 2008.
Aksu, Fuat. Türk-Yunan İlişkileri. Ankara: Stratejik Araştırma ve Etüdler Milli Komitesi (SAEMK), 2001.
Algosaibi, Ghazi A.R. “The Theory of International Relations: Hans J. Morgenthau and His Critics”. Background. Vol. 8 , (Feb., 1965): 221-256.
Allison, Graham and Zelikow, Philip. Essence of Decision: Explaining Cuban Missle Crisis. New York: Longman, 1999.
Aydın, Mustafa. “Uluslararası İlişkiler’de Yaklaşım, Teori ve Analiz”, Ankara Üniversitesi SBF Dergisi. c. 51. s. 1 (1996): 71-114.
Aydın, Mustafa. “Uluslararası İlişkilerin “Gerçekçi” Teorisi: Kökeni, Kapsamı, Kritiği”, Uluslararası İlişkiler. c.1. s. 1 (Bahar, 2004): 33-66.
Baldwin, David Allen. Economic Statecraft. Princeton University Press, 1985.
Bercovitch, Jacob, Victor Kremenyuk, I. William Zartman. “Introduction : The Nature of Conflict and Conflict Resolution”. The SAGE Handbook of Conflict Resolution. eds. Jacob Bercovitch, Victor Kremenyuk and I. William Zartman. SAGE Publications Ltd, 2013:1-11.
Booth, Ken. “Security in Anarchy: Utopian Realism in Theory and Practice”, International Affairs, vol. 67. no.3 (Royal Institute of International Affairs, 1991): 527-545.
Brecher, Michael and Wilkenfeld, Jonathan. A Study of Crisis. Michigan: The University of Michigan Press, 2003.
Brecher, Michael, Patrick James. “Patterns of Crisis Management”. The Journal of Conflict Resolution. vol. 32. no. 3 (Sep., 1988): 426-456.
Brecher, Michael. “Toward a Theory of International Crisis Behavior: A Preliminary Report”. International Studies Quarterly. Vol. 21, No. 1, Special Issue on International Crisis: Progress and Prospects for Applied Forecasting and Management (Mar., 1977): 39-74.
Brecher, Michael. Crisis in World Politics: Theory and Reality. Pergamon Press,1993.
Brecher, Michael. Decision in Crisis Israel, 1967 and 1973. London: University Of California Press,1980.
Brecher, Michael. International Political Earthquakes. The University of Michigan Press, 2008.
Breuning, Marijke. Foreign Policy Analysis: A Comparative Introduction. Palgrave Macmillan, November 2007.
Brigg, Morgan. The New Politics of Conflict Resolution: Responding to Difference. New York: Palgrave Macmillan, 2008.
Brown, Chris and Ainley, Kirsten. Uluslararası İlişkileri Anlamak. İstanbul: Yayınodası Yayınları, 2006.
Bull, Hedley. The Anarchical Society: A Study of Order in World Politics. Londra: Macmillan, 1977.
Burchill, Scott ve diğerleri, Theories of International Relations. New York: Palgrave Macmillan, 2005.
Burcu Bostanoğlu. Türkiye-ABD İlişkilerinin Politikası. Ankara: İmge Kitabevi, 2008.
Burton, John. W.. Conflict Resolution as a Political System. George Mason University Institute for Conflict Analysis and Resolution, 1993.
Caprioli, Mary. “Gendered Conflict”. Journal of Peace Research. Vol. 37. No. 1 (Jan., 2000): 51-68.
Caprioli, Mary, and Mark A. Boyer. “Gender, Violence, and International Crisis”. The Journal of Conflict Resolution. vol. 45. no. 4 (Aug, 2001): 503-518.
Carr, Edward. H.. Yirmi Yıl Krizi 1919-1939. çev. Can Cemgil, İstanbul: İstanbul Bilgi Üniversitesi Yayınları, 2010.
Checkel, Jeffrey T. “Contructivism and Foreign Policy”, Foreign Policy: Theories, Actors and Cases. ed. Steve Smith, Amelia Hadfield ve Tim Dunne Oxford: Oxford University Press, (2008).
Copeland, Dale C. “The Constructivist Challenge to Structural Realism, A Review Essay”. Constructivism and International Relations: Alexander Wendt and His Critics. ed. Stefano Guzzini and Anna Leander. Routledge, 2006:2-33.
Craig, G. A. and George, A. L.. Güç ve Devlet Yönetimi: Günümüzün Diplomatik Sorunları. çev. İhsan Dağı ve Emir Yüksel. Ankara: Dış Politika Enstitüsü, 1997.
Dayton, Bruce W. “Managing Crisis in The Twenty- First Century”. International Studies Review. vol.6 Issue 1(March,2004):165-194.
Denny, Roy. “Neorealism and Kant: No Pacific Union”. Journal of Peace Research. vol. 30. no. 4 (November, 1993): 451-454.
Devlen, Balkan. Renegade Regimes and Foreign Policy Crisis. VDM Verlag Dr. Mueller e.K., 2008.
Devlen, Balkan ve Özgür Özdamar. “Neoclasiccal Realism and Foreign Policy Crisis”. Rethinking Realism in International Relations: Between Tradition and Innovation. eds. A.Freyberg-Inan, E.Harrison and P.James. Baltimore: The Johns Hopkins University Press, 2009:136-164.
Devlen, Balkan, Özgür Özdamar. “Uluslararası İlişkilerde İngiliz Okulu Kuramı: Kökenleri, Kavramları ve Tartışmaları”. Uluslararası İlişkiler. c.7. s.25 (2010): 43-68.
Devlen, Balkan, Özgür Özdamar. “Neoclassical Realism and Foreign Policy Crises”. Rethinking Realism in International Relations. Ed. Annette Freyberg, Inan Ewan Harrıson, Patrıck James. Maryland: The Johns Hopkins University Press, 2009: 136-164.
Dixon, William J. .“Third­Party Techniques For Preventing Conflict Escalation And Promoting Peaceful Settlement”. International Organization. vol. 50. Issue 04. (1996): 653-681.
Donnelly, Jack. “Realism”. Theories of International Relations. Ed. Burchill ve diğ. New York: Palgrave Macmillan, 2005.
Doyle, M. Ways of War and Peace: Realism, Liberalism and Socialism. New York: W W Norton & Co Inc, 1997.
Doyle, Michael. "Liberalism and World Politics." The American Political Science Review. vol. 100. No. 4. Thematic Issue on the Evolution of Political Science, in Recognition of the Centennial of the Review 80 (November, 2006): 1151-1169.
Dueck, Colin. “Neoclassical Realism And The National Interest: Presidents, Domestic Politics, and Major Military Interventions”. Neoclassical Realism, the State, and Foreign Policy. Cambridge: Cambridge University Press, 2009: 139-170.
Duelfer, Charles A.. Stephen Benedict Dyson. “Chronic Misperception and International Conflict The U.S.-Iraq Experience”. International Security. vol. 36, No. 1. (Summer 2011):73-100.
Efegil, Ertan. Dış Politika Analizi Ders Notları. Ankara: Noble, 2012.
Forde, Steven. “International Realism and the Science of Politics: Thucydides, Machiavelli and Neorealism”. International Studies Quarterly. vol. 39, no. 2 (June 1995): 141-160.
Fox, William T.R. “E.H. Carr and Political Realism: Vision and Revision,” Review of International Studies, s.11, 1985: 1-16.
George, Alexander L. and Timothy J. McKeown. “Case Studies and Theories of Organizational Decision-Making”. Advances in Information Processing in Organizations. Vol. 2. ed. Robert Coulam and Richard Smith. Greenwich: JAI Press, 1985: 21-52.
George, Alexander L.. “Inadvertent Wars-Introduction”. Avoiding War. Ed. Alexander George. USA: Westwiev Press, 1991: 31-36.
George, Alexander L. “A Provisional Theory of Crisis Management”. ed. Alexander. L. George. Avoiding War: Problems of Crisis Management. Westview Press, 1991: 22-30.
George, Alexander L. “Is Research On Crisis Management Needed?”. Ed. Alexander. L. George. Avoiding War: Problems of Crisis Management. Westview Press, 1991:3-6.
George, Alexander L. “Knowledge for Statecraft: The Challenge for Political Science and History”. International Security. vol. 22, no. 1 (Summer, 1997): 44-52.
George, Alexander L. “Strategies for Crisis Management”. ed. Alexander. L. George, Avoiding War: Problems of Crisis Management. Westview Press, 1991:379-383
George, Alexander L. “The Impact of Crisis-Induced Stress on Decision Making”. Eds. Solomon, F. and Marston, R. Q., The Medical Implications of Nuclear War, Washington: National Academies,1986: 529-554
George, Alexander L. “The Tension Between Military Logic and Requirements of Diplomacy in Crisis Management”. Ed. Alexander. L. George. Avoiding War: Problems of Crisis Management. Westview Press, 1991: 13-21.
George, Alexander L. “Theory and Practise”. ed. Alexander L. George, David K. Hall, and William R., The Limits of Coercive Diplomacy Laos, Cuba, Vietnam, Little, Brown and Company, 1971:13-23.
George, Alexander, L. and William, E. Simons. “Findings And Conclusions”. ed. Alexander L. George, David K. Hall, and William R. .The Limits of Coercive Diplomacy Laos, Cuba, Vietnam. Little, Brown and Company, 1971: 267-294.
Gideon, Rose. “Neoclassical Realism and Theories of Foreign Policy”. World Politics. vol. 51. no. 1 (Oct., 1998) :144-172.
Gilbert, Arthur N. and Paul Gordon Lauren. “Crisis Management: An Assessment and Critique”. The Journal of Conflict Resolution. vol. 24. no. 4 (Dec., 1980): 641-664.
Guzzini, Stefano. “Structural Power: The Limits of Neorealist Power Analysis”. International Organization. vol. 47. no. 3 (Summer, 1993): 443-478.
Haney, Patrick J. “Structure and Process in the Analysis of Foreign Policy Crises”. Ed. Laura Neack, Jeanne A. K. Hey and Patrick J. Haney. Foreign Policy Analysis: Continuity and Change in Its Second Generation. Prentice Hall, 1995: 99-115.
Hans J. Morgenthau. Politics Among Nations: The Struggle for Power and Peace. Boston: McGraw-Hill Higher Education, 2006.
Heisle, Barbara Schmitter. “The Sociology of Immigration, From Assimilation to Segmented Integration From the American Experience to the Global Arena”, eds. Caroline Bretell and James Hollifield. Migration Theory: Talking Across Disciplines. New York: Routledge, 2000:77-96.
Hermann, Charles F. Crises in Foreign Policy: A Simulation Analysis. Indianapolis: The Bobbs-Merrill Company, 1969.
Hermann, Charles, “Crisis”. The Oxford Companion to Politics of the World. Ed. Joel Krieger. New York: Oxford University Press, 1993.
Hermann, Charles. “International Crisis as a Situational Variable”. International Politics and Foreign Policy. Ed. James N. Rosenau. New York: Free Press, 1969: 409-421.
Hermann, Charles. “Threat, Time and Surprise: A Simulation of International Crises”. International Crises: Insights from Behavior Research. Ed. Charles F. Hermann New York: Free Press, 1972.
Hermann, Margaret G. “Explaining Foreign Policy Behavior Using the Personal Characteristics of Political Leaders”. International Studies Quarterly. vol. 24. no. 1 (Mar., 1980):7-46.
Hermann, Margaret G. “How Decision Units Shape Foreign Policy: A Theoretical Framework”. International Studies Review. vol. 3. no. 2. (Summer, 2001): 47-81.
Hermann, Margaret G., Thomas Preston, Baghat Korany, Timothy M. Shaw. “Who Leads Matters: The Effects of Powerful Individuals: Leaders, Groups, and Coalitions: Understanding the People and Processes in Foreign Policymaking”. International Studies Review. vol. 3. no. 2., (Summer, 2001): 83-131.
Hermann, Margaret G. ve Charles W. Kegley. “Ballots, a Barrier against the Use of Bullets and Bombs: Democratization and Military Intervention”. The Journal of Conflict Resolution. vol. 40, no. 3 (Sep., 1996): 436-459.
Hey, Jeanne A.K. Theories of Dependent Foreign Policy and the Case of Ecuador in the 1980's. Ohio University Press, 1995.
Hill, Christopher. “What Is To Be Done? Foreign Policy As A Site For Political Action”. International Affairs. vol. 79. Issue 2 (March, 2003) :233-255.
Hilsman, Roger. “The Foreign-Policy Consensus: An Interim Research Report”. The Journal of Conflict Resolution. vol. 3. no. 4. (December, 1959): 361-382.
Holsti, Kalevi J. Peace and War: Armed Conflicts and International Order 1648-1989. Cambridge University Press, 1991.
Holsti, Ole R. “Crisis Management”. Psychological Dimensions of War. ed. Betty Glad. Sage Publications, 1990:116-142
Holsti, Ole R. “Historians, Social Scientists, and Crisis Management: An Alternative”, The Journal of Conflict Resolution, vol. 24. no. 4 (Dec., 1980): 665-682.
Holsti, Ole R. “Theories of Crisis Decision Making”. International Conflict and Conflict Management. eds. Robert O. Marhews, Rubinoff, J. Gross-Stein. Canada: Prentice Hall, 1989: 65-83.
Horowitz, Michael, Rose McDermott and Allan C. Stam. “Leader Age, Regime Type, and Violent International Relations”. The Journal of Conflict Resolution. vol. 49, no. 5 (Oct., 2005):661-685.
Houben, Marc. International Crisis Management: The Approach of European States. London and New York: Routledge, 2005.
James, Patrick, Jean Sébastien Rioux. “International Crises and Linkage Politics: The Experiences of the United States, 1953-1994”. Political Research Quarterly. vol. 51, no. 3 (Sep., 1998):781-812.
Janis, Irving L..Crucial Decisions: Leadership in Policymaking and Crisis Management.The Free Press A Division of Macmillan.Inc. New York,1989.
Kelman, Herbert C., John J.. Fisher. “Conflict Analysis and Resolution”. Oxford Handbook of Political Psychology. Ed. D. O. Sears, L. Huddy, & R. Jervis. Oxford: Oxford University Press, 2003: 315-355.
Kelman, Herbert C.. “The Problem-Solving Workshop In Conflict Resolution.” Ed. R.L. Merritt. Communication In International Politics. Urbana: University of Illinois Press; 1972: 168-204.
Kowert, Paul A., Margaret G. Hermann. “Who Takes Risks?: Daring and Caution in Foreign Policy”. Journal of Conflict Resolution. (October, 1997):611-637.
Lauren, Paul Gordon, Gordon A. Craig, Alexander L.George. Force and State Craft: Diplomatic Challenges of Our Time. New York: Oxford University Press, 2007.
Lebow, Richard Ned. “Is Crisis Management Always Possible?”. Political Science Quarterly. vol. 102. no. 2. (Summer, 1987):181-192.
Lebow, Richard Ned. Between Peace and War: The Nature of International Crisis. Baltimore: The Johns Hopkins University Press, 1981.
Lebow, Richard Ned. Why Nations Fight: Past and Future for War. United Kingdom: Cambridge University Press, 2010.
Levi, Werner. “On The Causes of War And The Conditions of Peace”. Journal of Conflict Resolution. vol. 4, no. 4 (December,1960): 413-430.
Linkater, Andrew., Scott, Burchill. “Giriş”. Uluslararası İlişkiler Teorileri. Ed. Burchill, Scott vd. İstanbul: Küre Yayınları, 2012: 11-48.
Linklater, Andrew .“The English School”. Theories of International Relations. Ed. Burchill ve diğ. New York: Palgrave Macmillan, 2005.
Lobell, Steven E.. “Threat Assessment, the State, and Foreign Policy: A Neoclassical Realist Model”. Ed. Steven E. Lobell, Norrin M. Ripsman, and Jeffrey W. Taliaferro. Neoclassical Realism, the State, and Foreign Policy. Cambridge: Cambridge University Press, 2009: 42-75.
Majeski Stephen J., Shane Fricks. “The Conflict and Cooperation in International Relations”. Journal of Conflict Resolution. vol. 39. no. 4. (Dec., 1995): 622-645.
Maoz, Zeev. “Peace by Empire? Conflict Outcomes and International Stability 1816-1976”. Journal of Peace Research. vol. 21. no. 3. (September, 1984): 227-241.
McClelland, Charles A.. “The Acute International Crisis”. World Politics. vol. 14. no. 1.The International System: Theoretical Essays. (Oct., 1961):182-204.
McClelland, Charles A.. “The Anticipation of International Crises: Prospects for Theory and Research”. International Studies Quarterly. vol. 21. no. 1. Special Issue on International Crisis: Progress and Prospects for Applied Forecasting and Management (Mar., 1977):15-38.
Mccormick, David. Decisions, Events and Perceptions in International Crises, Vol. 1: Measuring Perceptions to Predict International Conflict. Michigan: First Ann Arbor Corp,1975. (Aktaran: Brecher, Michael. “Toward a Theory of International Crisis Behavior: A Preliminary Report”. International Studies Quarterly. vol. 21. no. 1. Special Issue on International Crisis:Progress and Prospects for Applied Forecasting and Management (Mar., 1977))
McCormick, James M. “International Crises: A Note on Definition”. The Western Political Quarterly. vol. 31. no. 3 (Sep., 1978):352-358.
Mcdermott, Rose. Political Psychology in International Relations. The University of Michigan Press, 2004.
Mingst, Karen A. Essentials of International Relations. Norton, W. W. & Company, Second Editions, 2001.
Mintz, Alex, Karl DeRouen. Understanding Foreign Policy Decision Making. Cambridge University Press, 2010.
Mitrany, David. “The Functional Approach to World Organisation”. International Affairs. c. 24, s. 3 (1948): 350-363.
Neack Laura, Jeanne A. K. Hey and Patrick J. “Generational Change in Foreign Policy Analysis”. Foreign Policy Analysis: Continuity and Change in Its Second Generation. Eds. Laura Neack, Jeanne A. K. Hey and Patrick J. Haney. Prentice Hall, 1995: 1-16.
Neack, Laura. The New Foreign Policy Power Seeking in a Globalized Era. Rowman & Littlefield Publishers, Second Edition, 2008.
Nicholson, Michael. “Negotiation; “Agreement and Conflict Resolution: The Role of Rational Approches and their Critisism”. Conflict Resolution and Conflict Transformation. ed. Raimo Väyrynen. SAGE Publications, 1991: 57-78.
Oktay, Cemil. Modern Toplumlarda Savaş ve Barış. İstanbul: İstanbul Bilgi Üniversitesi Yayınları, 2012.
Palan, Ronen. “A World of Their Making: an Evaluation of the Constructivist Critique in International Relations”. Review of International Studies. Issue 04 ( October 2000): 575-598.
Paterson, Mathethew. “Yeşil Siyaset”. Uluslararası İlişkiler Teorileri. Ed. Burchill, Scott ve diğ. İstanbul: Küre Yayınları, 2012: 341-370.
Petkova, Lilia. “The Ethnic Turks in Bulgaria: Social Integration and Impact on Bulgarian – Turkish Relations, 1947-2000”. The Global Review of Ethnopolitics. vol. 1. no. 4. (June, 2002): 42-59.
Potter, William C.. “Issue Area and Foreign Policy Analysis”. International Organization. vol. 34. no. 3. (Summer, 1980):405-427.
Rathbun, Brian. “A Rose by Any Other Name: Neoclassical Realism as the Logical and Necessary Extension of Structural Realism”. Security Studies. s. 17 (1994): 294-321.
Reardon, Betty A.. Sexism and the War System. Syracuse University Press, 1996.
Renshon, Jonathan, Stanley A. Renshon. “The Theory and Practice of Foreign Policy Decision Makings”. Political Psychology. vol. 29. no.4 (2008):509-536.
Reus-Smit, Christian. “Konstrüktivizm”. Uluslararası İlişkiler Teorileri. ed. Burchill, Scott ve diğ. İstanbul: Küre Yayınları, 2012: 279-310.
Richard, Jackson. “Constructivism and Conflict Resolution”. Eds. Jacob Bercovitch, Victor Kremenyuk and I. William Zartman. The SAGE Handbook of Conflict Resolution. (SAGE Publications Ltd, 2013):172-192.
Richardson, James L. "Crisis Management: A Critical Appraisal New Issues in International Crisis Management. Ed. Gilbert R. WinhamBoulder and London: Westview Press 1988: 13-36.
Richardson, James L.. Crisis Diplomacy: The Great Powers Since the Mid-Nineteenth Century.Cambridge University Press, 1994.
Richmond, Oliver P.. Peace in International Relations. New York: Routledge, 2008.
Rioux, Jean-Sébastien. “A Crisis-Based Evaluation of the Democratic Peace Proposition”. Canadian Journal of Political Science / Revue Canadienne De Science Politique. vol. 31. no. 2 (Jun., 1998): 260-277.
Ripsman, Norrin. M. “Neoclassical Realism And Domestic Interest Groups”. Neoclassical Realism, the State, and Foreign Policy. Ed. Steven E. Lobell, Norrin M. Ripsman, and Jeffrey W. Taliaferro. Cambridge: Cambridge University Press, 2009:174-191.
Robert Putnam “Diplomacy and Domestic Politics: The Logic of Two-Level Games”. International Organization. vol. 42. no. 3. (Summer, 1988), pp. 427-460
Rose, Gideon. “Neoclassical Realism and Theories of Foreign Policy”. World Politics. vol. 51. no. 1 (October, 1998):144-172.
Rosenau, James N.. “Capabilities and Control in an Interdependent World”. International Security. vol. 1. no. 2 (Autumn, 1976):32-49.
Rosenau, James N.. “Comparative Foreign Policy: Fad, Fantasy, or Field”. International Studies Quarterly. vol. 12. no. 3. (Sep., 1968):296-329.
Sandıklı, Atilla, Erdem Kaya. “Uluslararası İlişkiler Teorileri ve Barış”. Teoriler Işığında Güvenlik, Savaş, Barış ve Çatışma Çözümleri. Ed. Atilla Sandıklı. İstanbul: BİLGESAM Yayınları, 2012: 133-165.
Schelling, Thomas. The Strategy of Conflict, Cambridge. MA, Harvard University Press, 1960.
Schuman, Michael H. , Hal Harvey. Security Without War. Westview Press, 1993.
Schweller, Randall L. “Neoclassical Realism And Statemobilization: Expansionist Ideology in The Age of Mass Politics”. Neoclassical Realism, the State, and Foreign Policy. Ed. Steven E. Lobell, Norrin M. Ripsman, and Jeffrey W. Taliaferro. Cambridge: Cambridge University Press, 2009: 227-251.
Simon, Herbert Alexander. Models of Bounded Rationality: Empirically Grounded Economic Reason. MIT Press, 1997.
Singer, David. “The International System: Theoretical Essays”.World Politics. vol. 14. no. 1. (October, 1961): 77-92.
Snyder, Glen H., Paul Diesing. Conflict Among Nations: Bargaining Decision Making, and System Structure in International Crisis. Princeton University Press, 1977.
Sobek, David. “Machiavelli's Legacy: Domestic Politics and International Conflict”. International Studies Quarterly. vol. 49. no. 2 (June 2005): 189-204.
Şıhmantepe, Aydın. “Kardak Krizi Sürecinin Kriz Yönetim Prensipleri Açısından İncelenmesi”. Güvenlik Stratejileri. Sayı: 17. (Yıl: 9): 127-155.
Taeyoung, Yoon. “Between Peace and War: South Korea’s Crisis Management Strategies Towards North Korean”. East Asian Review. vol. 15. no. 3. (Autumn, 2003):3-22.
Taliaferro, Jeffrey W. "State Building for Future Wars: Neoclassical Realism and the Resource Extractive State". Security Studies. vol. 15. no. 3 (2006).
Taliaferro, Jeffrey W., Steven E. Lobell, Norrin M. Ripsman. “Introduction: Neoclassical Realism, the State, and Foreign Policy, Neoclassical Realism, the State, and Foreign Policy”. Neoclassical Realism, the State, and Foreign Policy. Ed. Taliaferro, Jeffrey W., Steven E. Lobell, Norrin M. Ripsman. Cambridge University Press, 2009: 1-43.
Tickner, J. Ann.“A Criuque of Morgenthau's Principles of Political Realism”. International Politics Enduring Concepts and Comtemporary Issues. eds. Robert Art, Robert Jervis. Pearson Longman, Eight Edion, 2006: 22-34.
True, Jacqui. “Feminizm”. Uluslararası İlişkiler Teorileri. Ed. Burchill, Scott ve diğ. İstanbul: Küre Yayınları, 2012: 311-340.
Valerie M.. Christopher S. Vorei, Hudson Mershon. “Foreign Policy Analysis: Yesterday, Today, and Tomorrow”. International Studies Review. vol. 39. no. 2 (October, 1995): 209-238.
Wallensteen, Peter. Understanding Conflict Resolution: War, Peace and the Global System. SAGE Publications, 2002.
Walt, Stephen M. “International Relations: One World, Many Theories”. Foreign Policy. No. 110. Special Edition: Frontiers of Knowledge. (Spring, 1998): 29-46.
Waltz, Kenneth N.. “The Origin of War in Neorealist Theory”. Journal of Interdisciplinary History. vol. 18. no. 4. The Origin and Prevention of Major Wars (Spring, 1988): 615-628.
Warren, Phillips, Richard Rimkunas. “The Concept of Crisis in International Politics”. Journal of Peace Research. vol. 15. no. 3 (1978):259-272.
Wendt, Alexander. “Anarchy is what States Make of it: The Social Construction of Power, Politics”. International Organization. vol. 46. no. 2 (Spring, 1992):391-425.
Wiegele, Thomas C. “Decision-Making in an International Crisis: Some Biological Factors”. International Studies Quarterly. vol. 17. no. 3 (Sep., 1973):295-335.
Wight, Martin. “Why Is There No International Theory?”. Diplomatic Investigations. Ed. Herbert Butterfield and Martin Wight. London: Allen and Unwin, 1966.
Wilkenfeld, Jonathan, Victor Asal, David Quinn, Kathleen Young. Mediating International Crises. Routledge Advances in International Relations And Global Politics, 2005.
Wilkenfeld, Jonathan, Gerald W. Hopple, Stephen J. Andriole. “A Framework for the Comparative Analysis of Foreign Policy Behavior”. International Studies Quarterly. vol. 19. no. 2 (June, 1975): 160-198.
Wright, Quincy. “The Value for Conflict Resolution of a General Discipline of International Relations”. Conflict Resolution. vol. 1. no. 1 (March 1957): 3-8.
Pazartesi, 30 Eylül 2013 12:42

Makale Künye

{aridoc engine="google" width="550" height="450"}images/tdpbib/Kitap1.xlsx{/aridoc}

Çarşamba, 11 Aralık 2013 18:56

Zorlayıcı Diplomasi Bibliyografyası

 

Zorlayıcı Diplomasi Stratejisi Üzerine Kitaplar...
Arend, Anthony Clark, Robert J. Beck.International Law and The Use of Force: Beyond The UN Charter Paradigm. Routledge, 1993.
Art, Robert J., Kenneth N. Waltz. The Use of Force Military Power and International Politics. United States of America : Rowman&Littlefield Publishers Inc.,2004.
Ellwood P., Hinman. The Politics of Coercion:Toward A Theory Of Coercive Airpower For Postcold War Conflict, Colege of Aerospace DoctrineUniversity Press of the Pacific, 2005.
Eriksson, Johan (Ed.). Threat Politics: New Perspectives on Security Risk And Crisis Management. England: Ashgate Publishing, 2001.
George, Alexander L.. Forceful Persuation: Coercive Diplomacy As An Alternative To War. US Institute of Peace Press, 1991.
George, Alexander L.. Gordon Alexander Craig. Güç ve Devlet Yönetimi. Ankara: Dış Politika Enstitüsü, 1991
George, Alexander L.. Bridging The Gap. Washington: United States Instute of Peace Press. 1993.
George, Alexander L.. David Kent Hall, William E. Simons.Limits of Coercive Diplomacy: Laos, Cuba, Vietnam. Little Brown Company, 1971.
George, Alexander L.. Avoiding War: Problems of Crisis Management. Westview Press, 1991.
Jakobsen ,Peter Viggo. Western Use of Coercive Diplomacy After The Cold War. London:Palgrave Macmillan, 1998.
Lebow,Richard Ned. Coercion Cooperation and Ethics in International Relations. Routledge, 2007.
Lauren, Paul Gordon, Gordon A. Craig, Alexander L. George (eds.). Force And State Craft. Newyork : Oxford University Press, 2007.
Podliska ,Bradley F.. Acting Alone. Lexington Books, 2010.
Resnik, Michael D.. Choices An Introduction To The Decision Theory. London:University of Minennesota Press, 1987
Schultz, Kenneth A.. Democracy and Coercive Diplomacy. Cambridge University Press, 2004.
Schelling ,Thomas C.. Arms and Influence. New Haven and London Yale University Press, 1966.
Stürchler, Nikolas. The Threat of Force in International Law. Cambridge University Press, New York,2007.

 


Zorlayıcı Diplomasi Stratejisi Üzerine Makaleler...

 

Çarşamba, 11 Aralık 2013 19:18

Kriz Yönetimi Bibliyografyası

Kriz Yönetimi-Kitaplar
Boin , Arjen, Paul’t Hart Eric Stern and Bengt Sundelius. The Politics of Crisis Management Public Leadership Under Pressure. Cambridge University Press, 2005.
Brecher ,Michael, Jonathan Wilkenfeld. A Study of Crisis. University of Michigan Press,2000.
Brecher, Michael. Crisis In World PoliticsTheory and Reality. Pergamon Press,1993.
Brecher, Michael. Decisions In Crisis Israel 1967, 1973. University of California Press,1980.
Brecher, Michael. International Political Earthquakes. The University of Michigan Press, 2008.
Devlen, Balkan. Renegade Regimes and Foreign Policy Crises Understanding Saddam Hussein, Slobodan Milosevic and Kim Il-Sung. VDM Verlag Dr. Müller, 2008.
Dunne ,Tim, Michael Cox, Ken Booth. The Eighty Years’s Crisis : International Relations 1919-1999. Cambridge University Press, 1998.
George ,Alexander L., Andrew Bennet. Case Studies And Theory Development in The Social Sciences.MIT Press,2005.
George, Alexander L.. The Operational Code,A Neglected Approach To The Study of Political Leaders And Decision Making. Califonia: The Rand Corparation, 1967.
Gross ,Oren, Fionnuala Ní Aoláin. Law in Time of Crisis. New York: Cambridge University Press, 2006.
Houben, Mark. International Crisis Management:The Approach of European States. Routledge, 2005.
Ker- Lindsay, James. Crisis and Concilation A year of Rappochement Between Greece And Turkey. London: I.B. Tauris. 2007.
Lagadec,Patrick. Preventing A Chaos In A Crisis: Strategies For Prevention, Control and Damage Limitation. Mcgraw-Hill Companies,1993.
Nincic, Miroslav. Renegade Regimes Confronting Deviant Behavior in World Politics, New York: Colombia University Press, 2005.
Wilkenfeld ,Jonathan, Kathleen J. Young, David M. Quinn and Victor Asal. Mediating International Crisis. Routledge,2005.
Wiegele, Thomas C., Gordon Hilton, Kent Layne Oots, Susan V. Kisiel. Leaders Under Stress A Psychophysiological Analysis of International Crisis. Durham: Duke University Press, 1985.
Winham, Gilbert R.. New Issues In International Crisis Managament. Westview Press,1988.
Withana,Radhika. Power Politics Law: International Law and State Behaviour During International Crisis. Boston:Martinus Nijhoff Publishers, 2008.
Makaleler
Allison, Graham T. “Conceptual Models and the Cuban Missile Crisis.” The American Political Science Review. Vol. 63, No. 3 (Sep., 1969), pp. 689-718.
Belden, Thomas G.” Indications, Warning, and Crisis Operations”. International Studies Quarterly, Vol. 21, No. 1, Special Issue on International Crisis:Progress and Prospects for Applied Forecasting and Management (Mar., 1977), pp. 181-198.
Ben-Yehuda, Hemda.” Territoriality and War in International Crises: Theory and Findings, 1918-2001”. International Studies Review, Vol. 6, No. 4, (Dec., 2004), pp. 85-105.
Bobrow ,Davis B., Steve Chan and John A. Kringen. “Understanding How Others Treat Crises: A Multimethod Approach”. International Studies Quarterly, Vol. 21, No. 1, Special Issue on International Crisis:Progress and Prospects for Applied Forecasting and Management (Mar., 1977), pp. 199-223.
Brecher, Michael. “Toward a Theory of International Crisis Behavior: A Preliminary Report”. International Studies Quarterly, Vol. 21, No. 1, Special Issue on International Crisis:Progress and Prospects for Applied Forecasting and Management (Mar., 1977), pp. 39-74.
Brecher, Michael. Patrick James. “Patterns of Crisis Management”. The Journal of Conflict Resolution, Vol. 32, No. 3 (Sep., 1988), pp. 426-456.
Butler. Michael J.” U.S. Military Intervention in Crisis, 1945-1994: An Empirical Inquiry of Just War Theory”.The Journal of Conflict Resolution, Vol. 47, No. 2 (Apr., 2003), pp. 226-248.
Cohen, Raymond. “Threat Perception in International Crisis”. Political Science Quarterly. Vol. 93, No. 1 (Spring, 1978), pp. 93-107.
Colaresi .Michael and William R. Thompson. “Strategic Rivalries, Protracted Conflict, and Crisis Escalation”. Journal of Peace Research, Vol. 39, No. 3 (May, 2002), pp. 263-287.
Dacey ,Raymond, Lisa J. Carlson. “Traditional Decision Analysis and Poliheuristic Theory of Foreign Policy Decision Making”. Journal of Conflict Resolution. Vol. 48 No.1, 2004:38-55.
Dennis, William Cullen. “The Diplomatic Correspondence Leading up to the War”. The American Journal of International Law, Vol. 9, No. 2 (Apr., 1915), pp. 402-442.
F. Gelpi ,Christopher. and Michael Griesdorf. “Winners or Losers? Democracies in International Crisis, 1918-94”. The American Political Science Review, Vol. 95, No. 3 (Sep., 2001), pp. 633-647.
Ganapati, N. Emel, Ilan Kelman and Theodore Koukis.” Analaysing Greek-Turkish Disaster-Related Cooperation: A Disaster Diplomacy Perspective”. Cooperation and Conflict , 45(2) 2010:162-185.
Greffenius, Steven and Jungil Gill. “Pure Coercion vs. Carrot-and-Stick Offers in Crisis Bargaining”. Journal of Peace Research, Vol. 29, No. 1 (Feb., 1992), pp. 39-52.
H. G. Nicholas. “The United Nations in Crisis”. International Affairs (Royal Institute of International Affairs 1944-), Vol. 41, No. 3(Jul., 1965), pp. 441-450.
Hart, Paul’t, Uriel Rosenthal, Alexander Kouzmin.”Crisis Decision Making: The Centralization Thesis Revisited” . Administration&Society, 25(1), 1993: 12-44.
Hazelwood ,Leo. John J. Hayes and James R. Brownell, Jr. “Planning for Problems in Crisis Management: An Analysis of Post-1945 Behavior in the U.S.Department of Defense”. International Studies Quarterly, Vol. 21, No. 1, Special Issue on International Crisis:Progress and Prospects for Applied Forecasting and Management (Mar., 1977), pp. 75-106.
Heng ,Yee-Kuang.” The Transformation of War Debate : Through The Looking Glass of Ulrich Beck’s World Risk Society” . International Relations, SAGE Publications, Vol 20(1): 2006: 69-91.
Hewitt. J. Joseph “A Crisis-Density Formulation for Identifying Rivalries. Journal of Peace Research, Vol. 42, No. 2 (Mar., 2005), pp. 183-200.
Hewitt. J. Joseph, “Dyadic Processes and International Crises”. The Journal of Conflict Resolution, Vol. 47, No. 5 (Oct., 2003), pp. 669-692.
Hewitt. J. Joseph and Jonathan Wilkenfeld. “One-Sided Crises in the International System”. Journal of Peace Research, Vol. 36, No. 3 (May, 1999), pp. 309-323.
Holsti, Ole R. “Theories of Crisis Decision Making". Robert O. Mathews, Rubinoff, J. Gross-Stein (eds.). International Conflict and Conflict Managament. Canada: Prentice Hall, 1989:67-82.
Huth, Paul and Bruce Russett. “Deterrence Failure and Crisis Escalation”. International Studies Quarterly, Vol. 32, No. 1 (Mar., 1988), pp. 29-45.
James ,Patrick and Frank Harvey. “Threat Escalation and Crisis Stability: Superpower Cases, 1948-1979”. Canadian Journal of Political Science, Vol. 22,No. 3 (Sep., 1989), pp. 523-545.
James ,Patrick. and Jean Sébastien Rioux. “International Crises and Linkage Politics: The Experiences of the United States, 1953-1994”. Political Research Quarterly, Vol. 51, No. 3 (Sep., 1998), pp. 781-812
Jervis,Robert. “Deterrence and Perception”. International Security, Vol. 7, No. 3 (Winter, 1982-1983), pp. 3-30.
Klick. Donna, J. A Balkan “Nuclear Weapon-Free Zone: Viability of the Regime and Implications for Crisis Management”. Journal of Peace Research, Vol. 24, No. 2 (Jun., 1987), pp. 111-124.
Lebow, Richard Ned. “The Cuban Missile Crisis: Reading the Lessons Correctly”. Political Science Quarterly, Vol. 98, No. 3 (Autumn, 1983), pp. 431-458.
Leng. Russell J. “Crisis Learning Games.” The American Political Science Review. Vol. 82, No. 1 (Mar., 1988), pp. 179-194.
Leng. Russell J..”Reciprocating Influence Strategies in Interstate Crisis Bargaining”.The Journal of Conflict Resolution, Vol. 37, No. 1 (Mar., 1993), pp. 3-41.
M. Pious, Richard. “The Cuban Missile Crisis and the Limits of Crisis Management”. Political Science Quarterly, Vol. 116, No. 1 (Spring, 2001), pp. 81-105.
Major, Claudia, Tobias Pietz, Elisabeth Schöndorf, Wanda Hummel. “The Crisis Managament Toolbox From Civilian Crisis Prevention to PeaceBuilding: Principles, Actors, Insturments". Eva Gross, Daniel Hamilton, Claudia Major, Henning Riecke (eds.). Preventing Conflict, Managing Crisis: European and American Perspectives. Washington, Center For Transatlantic Relations, 2011:91-137.
Mandel, Robert. “Political Gaming and Foreign Policy Making During Crises”. World Politics, Vol. 29, No. 4 (Jul., 1977), pp. 610-625.
McKeown. Timothy J.” The Cuban Missile Crisis and Politics as Usual”. The Journal of Politics, Vol. 62, No. 1 (Feb., 2000), pp. 70-87.
Mezey, Gyula.” Crisis Management Decision Making”, AARMS, Vol. 3 No.2 (2004): 267-288.
Mintz,Alex .”Foreign Policy Decision Making in Familiar and Unfamiliar Settings: An Experimental Study of High-Ranking Military officers”. Journal of Conflict Resolution, Vol.48 No.1, 2004: 91-104.
Morgan, T. Clifton. “Issue Linkages in International Crisis Bargaining”. American Journal of Political Science, Vol. 34, No. 2 (May, 1990), pp. 311-333.
Morgan. T. Clifton.” A Spatial Model of Crisis Bargaining”. International Studies Quarterly, Vol. 28, No. 4 (Dec., 1984), pp. 407-426.
Morrow, James D. “Capabilities, Uncertainty, and Resolve: A Limited Information Model of Crisis Bargaining”. American Journal of Political Science, Vol. 33, No. 4 (Nov., 1989), pp. 941-972.
Morrow,James D. ”Alliances, Credibility, and Peacetime Costs”. The Journal of Conflict Resolution. Vol. 38, No. 2, Arms, Alliances, and Cooperation:Formal Models and Empirical Tests (Jun., 1994), pp. 270-297.
Phillips .Warren and Richard Rimkunas. “The Concept of Crisis in International Politics”. Journal of Peace Research, Vol. 15, No. 3 (1978), pp. 259-272.
Powell, Robert. “Crisis Bargaining, Escalation, and MAD.” The American Political Science Review, Vol. 81, No. 3 (Sep., 1987), pp. 717-736.
Reed, Taylor. Leadership Analysis Decision Making in Syria. United States:UMI Dissertation Publishing, 2010.
Rosenthal, Uriel, Alexander Kouzmin. ”Crisis and Crisis Managament: Toward Comprehensive Goverment Decision Making”. Journal of Public Administration Research and Theory, Vol. 7 Issue 2:2, 1997: 277-304.
Scarborough, Grace Iusi.” Polarity, Power, and Risk in International Disputes”. The Journal of Conflict Resolution, Vol. 32, No. 3 (Sep., 1988), pp. 511-533.
Schelling, Thomas C..”Confidence in Crisis”. International Security, Vol. 8, No. 4 (Spring, 1984), pp. 55-66.
Scott ,Len and Steve Smith. “Lessons of October: Historians, Political Scientists, Policy-Makers and the Cuban Missile Crisis”. International Affairs, (Royal Institute of International Affairs 1944-), Vol. 70, No. 4(Oct., 1994), pp. 659-684.
Slantchev, Branislav L.” Military Coercion in Interstate Crises". The American Political Science Review, Vol. 99, No. 4 (Nov., 2005), pp. 533-547.
Smith, Alastair ,”International Crises and Domestic Politics”. The American Political Science Review, Vol. 92, No. 3 (Sep., 1998), pp. 623-638.
Smith, Alastair. “Testing Theories of Strategic Choice: The Example of Crisis Escalation”. American Journal of Political Science, Vol. 43, No. 4 (Oct., 1999), pp. 1254-1283.
Stein,Janice Gross. “Crisis Management: Looking Back to Look Forward”. Political Psychology, Vol. 29, No. 4, 2008,553-569.
Stork ,Joe and Ann M. Lesch. “Background to the Crisis: Why War?”. Middle East Report, No. 167, On the Edge of War (Nov. - Dec., 1990), pp. 11-18.
Wallace ,Michael D. and Peter Suedfeld. “Leadership Performance in Crisis: The Longevity-Complexity Link”. International Studies Quarterly, Vol. 32, No. 4 (Dec., 1988), pp. 439-451.
Wallace ,Michael D., Peter Suedfeld and Kimberley Thachuk. “Political Rhetoric of Leaders under Stress in the Gulf Crisis.” The Journal of Conflict Resolution, Vol. 37, No. 1 (Mar., 1993), pp. 94-107.
Wayne, R. Martin. “The Measurement of International Military Commitments for Crisis Early Warning”. International Studies Quarterly, Vol. 21, No. 1, Special Issue on International Crisis:Progress and Prospects for Applied Forecasting and Management (Mar., 1977), pp. 151-180.
Wilcox, Clyde. Aiji Tanaka and Dee Allsop.”World Opinion in the Gulf Crisis”. The Journal of Conflict Resolution. Vol. 37, No. 1 (Mar., 1993), pp. 69-93.
Wilkenfeld, Jonathan. “Trigger-Response Transitions in Foreign Policy Crises, 1929-1985”. Journal of Conflict Resolution 1991 35: 143.
Wilkenfeld,Jonathan and Michael Brecher. “International Crises, 1945-1975: The UN Dimension”. International Studies Quarterly, Vol. 28, No. 1 (Mar., 1984), pp. 45-67.
Young, Robert A. “Perspectives on International Crisis: Introduction”. International Studies Quarterly, Vol. 21, No. 1, Special Issue on International Crisis:Progress and Prospects for Applied Forecasting and Management (Mar., 1977), pp. 5-13.
Cumartesi, 12 Ekim 2013 19:16

Deniz - Denizcilik Düzenlemeleri

Dizin: (92 kayıt)
1929 Senesinde Londra'da Mün'akit "Deniz Hayat Selameti" Konferansında Bazı Maddeleri Tadil Edilen Beynelmilel Deniz'de Meni Müsademe Nizamnamesini Tadilen Teklif Olunan Merbut "Deniz'de Meni Müsademe" Nizamnamesinin Meriyete Vazı (Londra, 31.05.1929)
Akdeniz Balıkçılık Genel Konseyi Muaddel Sözleşmesi
Akdeniz Bölgesinde Liman Devlet Kontorolü Konusunda Varılan Anlaşma Tutanağı
Akdeniz Konferansı (Denizüstü Gemilerinin ve Hava Kuvvetlerinin Korsanlığına Karşı Tedabiri Mutazammın Olarak Nyon Anlaşması'na Müzeyyel İtilafname) (Cenevre, 17.09.1937)
Atlantik Ton Balıklarının Korunmasına İlişkin Uluslararası Sözleşme, Nihai Senet, Atlantik Ton Balıkçılık İşletmeleri İstatistiklerinin Toplanmasına Dair Karar, Usul Kuralları ve Mali Düzenlemeler (Rio de Janeiro, 14.05.1996)
Balina Avcılığının Tanzimine Dair Mukavelename (Cenevre, 24.09.1931)
Deniz Alacaklarına Karşı Mesuliyetin Sınırlandırılması Hakkında Sözleşme
Deniz Emniyeti Komitesi'nin 82. Oturumunun 29 Kasım 2006-08 Aralık 2006 Tarihleri Arasında İstanbul'da Yapılmasına Dair Türkiye Cumhuriyeti ile Uluslararası Denizcilik Örgütü (IMO) Arasında Mutabakat Muhtırası
Deniz İşaretlerine Ait Anlaşma ve Talimatname, Normal Yerlerinde Bulunmayan Bekçili Fener Dubalarına Dair Anlaşma ve Talimatname ile Fenerlerin Evsafı ve Radyofarlar Hakkında Tavsiyeler (Lizbon, 23.10.1930)
Deniz Müsedemelerine Mütedair Bazı Kaidelerin Tevhidi Hakkında Mukavele (Brüksel, 23.09.1910)
Deniz Ticaret Vasıtalarının Rehni ve İmtiyazı ile İlgili Bazı Kaidelerin Tevhidi Hakkında Milletlerarası Sözleşme
Deniz Yardım ve Kurtarma İşlerine Mütedair Bazı Kaidelerin Tevhidi Hakkında Mukavele (Brüksel, 23.09.1910)
Denizde Can Emniyeti Milletlerarası Konferansında Kabul Edilen Nihai Karar ve Ekleri (1948 Milletlerarası Denizde Can Emniyeti Sözleşmesi, Kararlar, Tavsiyeler)
Denizde Can Emniyeti Sözleşmesinin Yerine Kaim Olmak Üzere Hükümetlerarası Danışsal Denizcilik Teşkilatı'nın Londra'da Düzenlediği Konferansta Kabul Edilen Denizde Can Emniyeti Sözleşmesi
Denizde Can Emniyetini Koruma Konferansında Akdolunan Milletlerarası Denizde Çatışmayı Önleme Tüzüğü (Londra, 10.06.1948)
Denizde Kıyısı Olmayan Devletlere Bayrak Hakkı Tanınması Hakkında Beyanname
Denizlerde Can Emniyetinin Korunması Hakkında Akdedilen Milletlerarası Sözleşme ve Ekleri ile Nihai Protokol
Denizlerin Gemiler Tarafindan Kirletilmesinin Önlenmesine Ait Uluslararası Sözleşme (MARPOL-73 Sözleşmesi) (Londa, 02.11.1973)
Denizlerin Gemiler Tarafindan Kirletilmesinin Önlenmesine Ait Uluslararası Sözleşme (MARPOL-73 Sözleşmesi)’yi Tadil Eden Protokol (MARPOL-78 Protokolü) (Londa, 17.02.1978)
Devlet Gemilerinin Muafiyetleri ile İlgili Bazı Kaidelerin Tevhidi Hakkında Milletlerarası Sözleşme
Devlet Gemilerinin Muaflığına Dair Bazı Kaidelerin Birleştirilmesi İçin (10.04.1926 Tarihinde Brüksel'de) İmzalanan Milletlerarası Sözleşmeye Ek Protokol
Gemi Adamlarının Eğitim, Belgelendirilme ve Vardiya Standartları Hakkında Uluslararası Sözleşme (Londra, 07.07.1978
Gemi Sahiplerinin Sorumluluklarının Tahdidi ile İlgili Bazı Kaidelerin Tevhidi Hakkında Milletlerarası Sözleşme
Gemilerin Tonilatolarını Ölçme 1969 Uluslararası Sözleşmesi
Hastane Gemileri Hakkında Sözleşme
Hükümetimiz ile Libya Arap Cumhuriyeti Hükümeti Arasında İmzalanan Denizcilik ve Deniz Nakliyatı Alanlarında İşbirliği Anlaşması
Hükümetlerarası İstişari Denizcilik Teşkilatı Bünyesinde Hazırlanan Denizde Arama ve Kurtarma Uluslararası Sözleşmesi ile Eki ve Konferansta Kabul Edilen Sekiz Karar
INMARSAT Gemi Yer İstasyonlarının Karasularında ve Limanlarda Kullanılması Uluslararası Anlaşması (Londra, 16.10.1985)
Karadeniz Bölgesi Liman Devleti Kontrolü Mutabakat Muhtırası
Karadeniz Deniz İşbirliği Görev Grubu (BLACKSEAFOR) Teşkiline Dair Anlaşma
Karadeniz'e Sahildar Ülkeler Arasında Deniz Arama ve Kurtarma Faaliyetlerinde İşbirliği Sağlanması Hakkında Anlaşma
Konşimentoya Müteallik Bazı Kaidelerin Tevhidi Hakkındaki Milletlerarası Sözleşme
Londra'da akdedilen Beynelmilel Yükleme Sınırı Mukavelesi
Milletlerarası Denizde Can Emniyeti Koruma Sözleşmesinin 34. Maddesine Göre Yapılması Gereken Yayınlara Dair Karar
Milletlerarası Denizde Can Emniyeti Koruma Sözleşmesinin Eki Denizde Çatışmayı Önleme Tüzüğü ve Eki
Milletlerarası Denizde Can Emniyetini Koruma Sözleşmesi-1960
Nyon Anlaşması (İspanya'da Mücadele Halinde Bulunan Taraflardan Hiç Birine Ait Olmayan Ticaret Gemilerine, Denizaltı Gemileri Tarafından Akdeniz'de İspanya İhtilafı Münasebetile Vaki Olan Korsanlık Ef'aline Karşı İttihaz Edilecek Tedbirler Hakkında) (Nyon, 14.09.1937)
Pakistan İslam Cumhuriyeti Hükümeti ile Türkiye Cumhuriyeti Cumhuriyeti Hükümeti Arasında Denizcilik Anlaşması
Seyrüsefere Salih Milletlerarası Su Yollarının Rejimi Hakkında Mukavele ve Talimat
Seyrüsefere Salih Milletlerarası Su Yollarının Rejimi Hakkında Mukavele ve Talimata Ek Protokol
Ticaret Gemilerine Karşı Denizaltı Gemilerinin Hareketlerine Dair Prose Verbal (Londra, 06.11.1936)
Transit Serbestisi Hakkında Mukavele ve Talimat
Türk Deniz Kuvvetleri Komutanlığı ile Ukrayna Bakanlar Kurulu Ulusal Deniz Araştırmaları ve Teknolojisi Kurumu Arasında Seyir, Hidrografi ve Oşinografi İşbirliği Protokolü
Türkiye Cumhuriyeti Genelkurmay Başkanlığı ile İsrail Devleti Savunma Bakanlığı Arasında Hidrografi ve Oşinografi Alanlarında İşbirliği Hakkında Uygulama Anlaşması
Türkiye Cumhuriyeti Hükümeti ile Hindistan Cumhuriyeti Hükümeti Arasında Denizcilik Anlaşması
Türkiye Cumhuriyeti Denizcilikten Sorumlu Devlet Bakanlığı ile Kuzey Kıbrıs Türk Cumhuriyeti Bayındırlık ve Ulaştırma Bakanlığı Arasında Denizciliğin Geliştirilmesine Yönelik İşbirliği Protokolü
Türkiye Cumhuriyeti Hükümeti ile Gürcistan Hükümeti Arasında İmzalanan Karadeniz deki Deniz Alanlarından Sorumlu Yetki Makamların İşbirliğine Dair Anlaşma
Türkiye Cumhuriyeti Hükümeti Başbakanlık Denizcilik Müsteşarlığı ile Rusya Federasyonu Ulaştırma Bakanlığı Arasında Açık Denizlere Giden Gemilerin Mürettebat Üyelerinin Sertifikalarının Karşılıklı Tanınması Anlaşması
Türkiye Cumhuriyeti Hükümeti ile Arnavutluk Cumhuriyeti Bakanlar Kurulu Arasında Denizcilik Anlaşması
Türkiye Cumhuriyeti Hükümeti ile Azerbaycan Cumhuriyeti Hükümeti Arasında Denizcilik Anlaşması
Türkiye Cumhuriyeti Hükümeti ile Bulgaristan Cumhuriyeti Hükümeti Arasında Deniz Ticaret Anlaşması
Türkiye Cumhuriyeti Hükümeti ile Bulgaristan Cumhuriyeti Hükümeti Arasında Karadeniz'de Denizde Arama ve Kurtarma Alanında İşbirliği Anlaşması
Türkiye Cumhuriyeti Hükümeti ile Cezayir Demokratik ve Halk Cumhuriyeti Hükümeti Arasında İmzalanan Deniz Taşımacılığı ve Seyrüseferine İlişkin Anlaşma
Türkiye Cumhuriyeti Hükümeti ile Fransa Cumhuriyeti Hükümeti Arasında Denizcilik Anlaşması
Türkiye Cumhuriyeti Hükümeti ile Gürcistan Cumhuriyeti Hükümeti Arasında İmzalanan Denizcilik Anlaşması
Türkiye Cumhuriyeti Hükümeti ile İran İslam Cumhuriyeti Hükümeti Arasında Deniz Ticaret Seyrüsefer Anlaşması
Türkiye Cumhuriyeti Hükümeti ile Karadeniz Liman Devleti Kontrolü Sekretaryası Arasında Yönetim Merkezi Anlaşması
Türkiye Cumhuriyeti Hükümeti ile Kuzey Kıbrıs Türk Cumhuriyeti Hükümeti Arasında İmzalanan Denizcilik Anlaşması
Türkiye Cumhuriyeti Hükümeti ile Kuzey Kıbrıs Türk Cumhuriyeti Hükümeti Arasında İmzalanan Sahil Güvenlik Alanında İşbirliği Anlaşması
Türkiye Cumhuriyeti Hükümeti ile Letonya Cumhuriyeti Hükümeti Arasında Denizcilik Anlaşması
Türkiye Cumhuriyeti Hükümeti ile Litvanya Cumhuriyeti Hükümeti Arasında Denizcilik Anlaşması
Türkiye Cumhuriyeti Hükümeti ile Lübnan Cumhuriyeti Hükümeti Arasında Denizcilik Anlaşması
Türkiye Cumhuriyeti Hükümeti ile Rusya Federasyonu Hükümeti Arasında Karadeniz'de Denizde Arama ve Kurtarma Alanında İşbirliği Anlaşması
Türkiye Cumhuriyeti Hükümeti ile Rusya Federasyonu Hükümeti Arasında Karadeniz'deki Deniz Alanlarında İşbirliği Anlaşması
Türkiye Cumhuriyeti Hükümeti ile Sudan Cumhuriyeti Hükümeti Arasında Denizcilik Anlaşması
Türkiye Cumhuriyeti Hükümeti ile Tunus Cumhuriyeti Hükümeti Arasında Hidrografi Alanında İşbirliği Protokolü
Türkiye Cumhuriyeti Hükümeti ile Tunus Cumhuriyeti Hükümeti Arasında İmzalanan Deniz Ulaştırması Anlaşması
Türkiye Cumhuriyeti Hükümeti ile Ukrayna Bakanlar Kurulu Arasında Türkiye Cumhuriyeti Hükümeti ile Ukrayna Hükümeti Arasında 27.11.1996 Tarihinde Ankara'da İmzalanan, Ticari Denizcilik Anlaşmasına Değişiklik Getiren Protokol
Türkiye Cumhuriyeti Hükümeti ile Ukrayna Hükümeti Arasında İmzalanan Ticari Denizcilik Anlaşması
Türkiye Cumhuriyeti Hükümeti ile Ukrayna Hükümeti Arasında Karadeniz'deki Deniz Alanlarından Sorumlu Yetkili Makamların İşbirliğine Dair Anlaşma
Türkiye Cumhuriyeti Hükümeti ve Çin Halk Cumhuriyeti Hükümeti Arasında Denizcilik Anlaşması
Türkiye Cumhuriyeti Hükümeti ve Kuzey Kıbrıs Türk Cumhuriyeti Hükümeti Arasında Yapılan İki Adet Sahil Güvenlik Botu ile İlgili Andlaşma
Türkiye Cumhuriyeti İçişleri Bakanlığı ile Romanya İçişleri Bakanlığı Arasında Sahil Güvenlik Alanındaki İşbirliğine İlişkin Sözleşme
Türkiye Cumhuriyeti ile Irak Cumhuriyeti Hükümeti Arasında Denizcilik Anlaşması
Türkiye Cumhuriyeti ile Kuzey Kıbrıs Türk Cumhuriyeti Arasında Denizde Arama ve Kurtarma Konusunda Anlaşma
Türkiye Cumhuriyeti ile Tunus Cumhuriyeti Hükümeti Arasında Deniz Taşımacılğına İlişkin Anlaşma
Türkiye ile Amerika Birleşik Devletleri Arasında Türkiye'ye İki Denizaltı Ödünç Verilmesine Dair Anlaşma (Nota Teatisi Suretiyle)
Türkiye ile Fransa Arasında Fransız Hükümeti ile Gemi Satın Alınmasına Dair Anlaşma
Türkiye ile İtalya Arasında Denizcilik Alanında Uygulanması Öngörülen Bazı Hükümleri İçeren ve Nota Teatisi Yoluyla İmzalanan Geçici Anlaşma
Türkiye-Amerika Birleşik Devletleri Arasında İmzalanan Amerika Birleşik Devletleri'nden Satın Alınacak Üç Muharip ile İlgili Olarak Aktolunan Anlaşma (Nota Teatisi Suretiyle)
Türkiye-Amerika Birleşik Devletleri Arasında İmzalanan Türk Hükümetine Gemi Ödünç Verilmesine Dair Anlaşma (Nota Teatisi Suretiyle)
Türkiye-Amerika Birleşik Devletleri Arasında İmzalanan Türk Hükümetine Gemi Ödünç Verilmesine Dair Anlaşmanın Sürelerinin Uzatılması Hakkında Anlaşma (Nota Teatisi Suretiyle)
Türkiye-Amerika Birleşik Devletleri Arasında İmzalanan Türkiye'ye İki Denizaltı Ödünç Verilmesine Dair Anlaşmayı Değiştiren Anlaşma (Nota Teatisi Suretiyle)
Türkiye-Amerika Birleşik Devletleri Arasında İmzalanan Türkiye'ye Ödünç Verilen USS Bergall Gemisinin Süresinin Uzatılması Hakkında Anlaşma (Nota Teatisi Suretiyle)
Türkiye-Birleşik Krallık Arasında İmzalanan İngiliz İhtiyat Filosuna Mensup Dört Büyük Muhribin Türk Hükümeti Tarafından Satın Alınması Hakkında Teati Edilen Mektuplar
Türkiye-Birleşik Krallık Arasında İmzalanan İngiliz İhtiyat Filosuna Mensup Dört Muhribin Satın Alınması Hakkında 16.08.1957 Tarihli Anlaşmaya Ek Teati Edilen Mektuplar
Türkiye-Mısır Arasında Denizcilik Anlaşması
Uluslararası Denizcilik Örgütü Sözleşmesinde Yapılan Değişiklikler (4 Kasım 1993 Tarihinde Kabul Edilen A.735 (18) Sayılı Karar (Gündem Maddesi 10))
Uluslararası Denizde Çatmayı Önleme Tüzüğü Kurallarında Yapılan Değişiklikler
Uluslararası Yükleme Sınırı Konferansının Nihai Kararı ve Ekleri: 1-1966 Uluslararası Yükleme Sınırı Sözleşmesi ve Ekleri 2- Tavsiyeler (Hükümetlerarası İstişare Denizcilik Teşkilatı Aracılığı ile Londra'da Toplanan 1966 Uluslararası Yükleme Sınırı Konferansında Kabul Edilen Nihai Karar ile Ekleri)
Uluslararası Yükleme Sınırı Sözleşmesi, Nihai Protokol ve Ekleri
Yeknesak Bir Deniz Balizaji Sistemine Dair Beynelmilel Anlaşma (Cenevre, 13.05.1936)
Cumartesi, 12 Ekim 2013 19:12

Barış Antlaşmaları

 

Dizin: (20 kayıt)
(LOZAN) Aff-ı Umumiye Müteallik Beyanname ve Protokol
(LOZAN) Britanya, Fransa ve İtalya Kıtaatı Tarafından İşgal Edilen Türkiye Arazisinin Tahliyesine Dair Protokol ve Beyanname
(LOZAN) İdare-i Adliyyeye Dair Beyanname
(LOZAN) Karaağaç Arazisi ile Bozcaada ve İmroz Adalarına Dair Britanya İmparatorluğu, Fransa, İtalya, Japonya, Yunanistan ve Türkiye Tarafından 24.07.1923 Tarihinde İmzalanan Protokol
(LOZAN) Lozan Konferansının Sened-i Nihaisi
(LOZAN) Lozan Sulh Muahedenamesi
(LOZAN) Lozan Sulh Muahedesine Merbut Olarak Teati Edilen Mektuplar -Meis Adası Hakkında Mektuplar -Havai Sefer Hakkındaki Mukaveleye Ait Mektuplar
(LOZAN) Lozan'da İmza Edilen Senedat-ı Düveliyyenin Bazı Ahkamına Belçika ve Portekiz'in İltihakına Dair Protokol ve İşbu İki Devletin Beyannameleri
(LOZAN) Osmanlı İmparatorluğu Memalikinde İta Edilmiş Bazı İmtiyazata Dair Protokol ve Beyanname
(LOZAN) Sırp-Hırvat ve Sloven Devletinin İmzasına Dair Protokol
(LOZAN) Ticaret Mukavelenamesinin Bazi Ahkamina Ait Mektuplar (Madde 8)
(LOZAN) Ticaret Mukavelenamesinin Dokuzuncu Maddesine Müteallik Mektuplar
(LOZAN) Türk Heyet-i Murahhasasi Reisi Tarafindan Ingiltere, Fransa ve Italya Hükümetleri Murahhaslarina Müttehid-ül Meal Gönderilen Mektup (69. Maddeye Teskil Edilen Istisna Hakkinda)
(LOZAN) Türk-Fransız Ankara İtilafnamesine Müteallik Fransa Hükümeti Murahhası Tarafından Türk Heyet-i Murahhasası Reisine Gönderilen Mektup
(LOZAN) Yunanistan'da Bulunan Emlak-i İslamiyyeye Müteallik Beyanname
(LOZAN) Yunanistan'da Ekalliyetlerin Himayesine Dair 10.08.1920 Tarihinde Başlıca Düvel-i Müttefika ile Yunanistan Arasında Sevr'de Mün'akit Muahedenameye ve Trakyaya Ait Olmak Üzere Aynı Devletler Arasında ve Aynı Tarihte Akdedilen Muahedenameye Müteallik Protokol
Türk-Fransız İtilafnamesi
Türkiye Cumhuriyeti ile Sırp-Hırvat ve Sloven Krallığı Arasında Sulh ve Muhadenet Muahedesi
Türkiye Cumhuriyeti ve Diğer Müttefik Devletler ile Japonya Arasında Barış Andlaşması, Eki Protokol ve İki Beyanname (San Fransisko, 08.09.1951)
Türkiye-Japonya Arasında Barışın Tesisi Üzerine Mukaveleler, Süre Aşımı ve Poliçeler Sorunu ile Sigorta Mukaveleleri Sorununu Düzenleyen Hükümlere İlişkin Protokol
Cumartesi, 12 Ekim 2013 18:50

Kıbrıs Kurucu Metinler

 

 
Türkiye Cumhuriyeti, Yunanistan Krallığı, Büyük Britanya ve Kuzey İrlanda Birleşik Krallığı ve Kıbrıs Cumhuriyeti Arasında Kıbrıs Cumhuriyeti'nin Kurulmasına Dair Anlaşma ile A, B, C, D, E ve F Ekleri (Lefkoşa, 16.08.1960)
Kıbrıs Cumhuriyeti, Yunanistan Krallığı, Türkiye Cumhuriyeti ve Büyük Britanya ve Kuzey İrlanda Birleşik Krallığı Arasında Garanti Andlaşması ve Bu Andlaşmanın İkinci Maddesinde Atıfta Bulunulan Kıbrıs Cumhuriyeti Anayasasının Temel Maddelerine Dair Liste (Lefkoşa, 16.08.1960)
Kıbrıs Cumhuriyeti, Yunanistan Krallığı ve Türkiye Cumhuriyeti Arasında İttifak Andlaşması ile I ve II Sayılı Ek Protokoller (Lefkoşa, 16.08.1960)
Kıbrıs Cumhuriyeti, Yunanistan Krallığı ve Türkiye Cumhuriyeti Arasında İttifak Andlaşmasının Uygulanması İçin İmza Edilen Anlaşma (Lefkoşa, 16.08.1960)
En Ziyade Müsaadeye Mazhar Millet Şartına Dair Türkiye Cumhuriyeti ile Kıbrıs Cumhuriyeti Arasında Nota Teatisi Suretiyle Yapılan Anlaşma
Kuzey Kıbrıs Türk Cumhuriyeti ile Türkiye Cumhuriyeti Arasında İmzalanan Yardım ve İşbirliği Protokolü
Türkiye Cumhuriyeti ile Kuzey Kıbrıs Türk Cumhuriyeti Arasında Basın-Yayın İşbirliği ve Yardımlaşma Protokolu
Türkiye Cumhuriyeti Hükümeti ile Kuzey Kıbrıs Türk Cumhuriyeti Hükümeti Arasında Bir Ortaklık Konseyi Kurulmasına İlişkin Anlaşma
Türkiye Cumhuriyeti Hükümeti ile Kuzey Kıbrıs Türk Cumhuriyeti Hükümeti Arasında Karma Parlamento Komisyonu Kurulmasına İlişkin Anlaşma
Türkiye Cumhuriyeti ile Kuzey Kıbrıs Türk Cumhuriyeti Hükümeti Arasında Anlaşma
Orta Doğu Teknik Üniversitesi'nin Kuzey Kıbrıs Türkiye Cumhuriyeti (Kuzey Kıbrıs Türk Cumhuriyeti)'nde Bir Kampus Kurmasına İlişkin Çerçeve Protokolü
Kuzey Kıbrıs Türk Cumhuriyeti ile Türkiye Arasında Ekonomik İşbirliği Protokolüne Ek Protokol
Türkiye Cumhuriyeti ile Kuzey Kıbrıs Türk Cumhuriyeti Arasında Ekonomik İşbirliği Protokolu
Türkiye Cumhuriyeti Hükümeti ile Kuzey Kıbrıs Türk Cumhuriyeti Hükümeti Arasında Sağlık Alanında İşbirliğine İlişkin Anlaşma
Türkiye Cumhuriyeti ile Kuzey Kıbrıs Türk Cumhuriyeti Arasında Ekonomik İşbirliği Protokolü
Türkiye Cumhuriyeti Hükümeti ile Kuzey Kıbrıs Türk Cumhuriyeti Hükümeti Arasında Ticaret ve Ekonomik İşbirliği Anlaşması
Türkiye Cumhuriyeti Hükümeti ile Kuzey Kıbrıs Türk Cumhuriyeti Hükümeti Arasında Ekonomik ve Mali İşbirliği Protokolü
Türkiye Cumhuriyeti Hükümeti ile Kuzey Kıbrıs Türk Cumhuriyeti Hükümeti Arasında Ekonomik ve Mali İşbirliği Protokolü
Türkiye Cumhuriyeti ile Kuzey Kıbrıs Türk Cumhuriyeti Arasında Yatırımlarda Devlet Yardımları Anlaşması
Türkiye Cumhuriyeti Hükümeti ile Kuzey Kıbrıs Türk Cumhuriyeti Hükümeti Arasında Askeri Personel Kıdem Sırasını Düzenleyen Protokol
Türkiye Cumhuriyeti Hükümeti ile Kuzey Kıbrıs Türk Cumhuriyeti Hükümeti Arasında Adalet ve İçişleri Alanında İşbirliği Anlaşması
Türkiye Cumhuriyeti Hükümeti ile Kuzey Kıbrıs Türk Cumhuriyeti Hükümeti Arasında İmzalanan Sahil Güvenlik Alanında İşbirliği Anlaşması
Türkiye Cumhuriyeti Sağlık Bakanlığı ile Kuzey Kıbrıs Türk Cumhuriyeti Sağlık ve Çevre Bakanlığı Arasında Sağlık Alanında İşbirliğine Dair Ek Protokol
Türkiye Cumhuriyeti Hükümeti ile Kuzey Kıbrıs Türk Cumhuriyeti Hükümeti Arasında İmzalanan Denizcilik Anlaşması
Türkiye Cumhuriyeti ile Kuzey Kıbrıs Türk Cumhuriyeti Arasındaki Sosyal Güvenlik Anlaşması ile İlgili Ek Anlaşma

 

Cumartesi, 12 Ekim 2013 18:38

Sınır Düzenlemeleri

 

Türkiye Cumhuriyeti Dışişleri Bakanlığı Sitesinden Derlenmiştir.

 

Dizin: (71 kayıt)

20.05.1982 Tarihli ve 2674 Sayılı (Karasuları) Kanunun Verdiği Yetki Uyarınca Türkiye'yi Çevreleyen Denizlerin Özellikleri ile Hakkaniyet İlkesi Gözönünde Bulundurulmak Suretiyle Bu Kanunun Yürürlüğe Girmesinden Önce Karasuları Genişliği ile İlgili Olarak Karadeniz'de ve Akdeniz'de Mevcut Olan Durumun Sürdürülmesine Dair Bakanlar Kurulu Kararı
23.06.1978 Tarihli Karadeniz'de Kıta Sahanlığı Sınırlandırması Hakkında Anlaşma ile Belirlenen Sınırın, Aynı Zamanda Türkiye Cumhuriyeti ve Sovyet Sosyalist Cumhuriyetleri Birliği Arasında Karadeniz'deki Münhasır Ekonomik Bölgelerin de Sınırını Teşkil Etmesi Hakkında Teati Edilen Mektuplar
Gürcistan ile Türkiye Arasında Sınır Sözleşmesi
Hududa Mütaallik Dört (4) numaralı Protokol (Türkiye-Suriye Dostluk ve İyi Komşuluk Mukavelenamesine Ek)
Karadeniz'de Türk ve Sovyet Karasuları Arasındaki Deniz Hudut Hattının Tesbiti Hakkında Protokol
Karadeniz'de Türkiye Cumhuriyeti ile Sovyet Sosyalist Cumhuriyetleri Birliği Karasuları Arasındaki Deniz Hududunun İşaretlenmesine (Demarkasyonuna) İlişkin Belgeler
Karasuları Kanunu (Türkiye Cumhuriyeti'nin Tek-taraflı işlemleri)
Türk-İran Hududunun Yeniden Tesbiti Hakkında Nota Teatisi
Türk-İran Karma (Muhtelit) Hudut Komisyonunca Kabul Edilen Protokol
Türk-İran Muhtelit Hudud Komisyonu Van Toplantısı Mukarreratı (Karar tarihi 14.12.1951)
Türkiye Cumhuriyeti Hükümeti ile Bulgaristan Cumhuriyeti Hükümeti Arasında İki Ülkeyi Birbirine Bağlayan Yeni Bir Yol ve Sınır Geçiş Tesisi Yapımına İlişkin Anlaşma
Türkiye Cumhuriyeti Hükümeti ile Bulgaristan Halk Cumhuriyeti Hükümeti Arasında Hudut Olaylarının Önlenmesi ve Halli ile Hudut İşaretlerinin Bakımı Hakkında Anlaşma ile Bu Anlaşmanın Eki Protokoller
Türkiye Cumhuriyeti Hükümeti ile Gürcistan Hükümeti Arasında İmzalanan Karadeniz'de Deniz Sınırının Teyidine İlişkin Protokol
Türkiye Cumhuriyeti Hükümeti ile İran Hükümeti Arasındaki 14. Türk-İran Yüksek Hudut Komisyonu Protokolü
Türkiye Cumhuriyeti Hükümeti ile S.S.C.B. Hükümeti Arasında Sınır ve Kıyı Ticareti Andlaşması
Türkiye Cumhuriyeti Hükümeti ile Sovyet Sosyalist Cumhuriyetleri Birliği Hükümeti Arasında 28.02.1967 Tarihinde Ankara'da İmzalanan Türk-Sovyet Hududunun Yeniden İşaretlenmesi (Rödemarkasyon) Hakkındaki Protokol ve Eklerine İlişkin Talimatlar
Türkiye Cumhuriyeti Hükümeti ile Sovyet Sosyalist Cumhuriyetleri Birliği Hükümeti Arasında İmzalanmış Olan, İki Ülke Arasındaki Devlet Hudut Hattının Geçişine Ait Tarif Protokolü, Devlet Hududu Haritası, Hudut İşaretleri Protokolleri ve Hudut İşaretlerinin ve Hudut İşaretlerinin Kontrolü, Bakımı, Onarımı ve İhyası ile Hudut Orman Kesim Şeritlerinin Muhafazası Hakkındaki Protokol
Türkiye Cumhuriyeti Hükümeti ile Sovyet Sosyalist Cumhuriyetleri Birliği Hükümeti Arasında Türk-Sovyet Devlet Hududunun 41 Nolu Hudut İşaretinden 450 Nolu Hudut İşaretine Kadar Olan Bölğesinde Bulunan Arpaçay (Ahuryan) Nehri, Posof Çayı, Çoruh Nehri ve Çaksu Deresi Yataklarındaki Değişikliklerin Önlenmesi Veya Düzeltilmesine Yönelik Hidroteknik Tesislerin Yapımının Gerçekleştirilmesi İle İlgili İşbirliği Hakkında Anlaşma ile Hidroteknik Tesisler İle İlgili İşlerin Yapılması Amacıyla Şahıs, Araç, Yük, Teçhizat ve Diğer Mazlemenin Türk-Sovyet Devlet Hududundan Basitleştirilmiş Geçiş Düzeni ve Diğer Taraf Arazisinde Muvakkat Kalışı Esasları
Türkiye Cumhuriyeti Hükümeti ile Sovyet Sosyalist Cumhuriyetleri Birliği Hükümeti Arasında Türk-Sovyet Hududunun Yeniden İşaretlenmesi (Rödemarkasyon) ile İlgili Talimatlar
Türkiye Cumhuriyeti Hükümeti ile Sovyet Sosyalist Cumhuriyetleri Birliği Hükümeti ArasındaTürk-Sovyet Hududunun Yeniden İşaretlenmesi (Rödemarkasyon) Hakkında (28.02.1967 Tarihli) Protokol ve Ekleri Hükümlerine Uygun Olarak İmzalanan Talimatlar
Türkiye Cumhuriyeti Hükümeti Temsilcileri ile Gürcistan Hükümeti Temsilcileri Arasında Çoruh Nehri Üzerinde Yapılmakta Olan Hidrolik Yapılardan Dolayı Çoruh Havzasının Gürcistan Sınırından İtibaren Olası Mansap ve Çevre Etkilerini Belirlemek Amacıyla Gürcistan-Karadeniz-Batum Sahili, Çoruh Nehri ve Kolları Havadan Çekilen Sayısal Renkli Ortofoto Harita Yapımı ile Çoruh Nehri ve Kollarının Enkesitlerinin Alınması İşi Konusunda İşbirliği Yapılmasına Ait Mutabakat Zaptı
Türkiye Cumhuriyeti ile Azerbaycan Cumhuriyeti Arasındaki Sınıra İlişkin Konuların Düzenlenmesi Amacıyla Çalışma Gruplarının Oluşturulması İçin Protokol
Türkiye Cumhuriyeti ile Bulgaristan Cumhuriyeti Arasında İmzalanan Mutludere-Rezovska Deresi Mansap Bölgesindeki Sınırın Belirlenmesi ve İki Ülke Arasında Karadeniz'de Deniz Yetki Alanlarının Sınırlandırılması Anlaşması
Türkiye Cumhuriyeti ile Bulgaristan Halk Cumhuriyeti Arasında İki Memleket Topraklarından Akan Nehirlerin Sularından Faydalanmada İşbirliği Yapılması Konusundaki Anlaşma
Türkiye Cumhuriyeti ile İran Devleti Şahinşahisi Arasında Hudud Mıntıkasının Emniyetine ve Mezkur Mıntıkada Çıkan Hadise ve İhtilafların Tesviyesine Ait Mukavelename
Türkiye Cumhuriyeti ile Sosyalist Şuralar Cumhuriyeti İttihadı Hududlarını Teşkil Eyleyen Nehir, Çay ve Dere Sularından İstifadeye Dair Mukavele ile Serdarabat Barajının İnşaasına Dair Müzyeyel Protokol
Türkiye Cumhuriyeti ile Sosyalist Şuralar Cumhuriyeti İttihadı Hududlarını Teşkil Eyleyen Nehir, Çay ve Dere Sularından İstifadeye Dair Mukavele ile Serdarabat Barajının İnşaasına Dair Müzyeyel Protokolün Türkçe Metninde Bazı Tashihat İcrası Hakkında Kanun
Türkiye Cumhuriyeti ile Sovyet Sosyalist Cumhuriyetleri Birliği Arasındaki Devlet Hudut Hattının Nehir, Çay ve Derelerde Geçişinin 1984-1988 Yıllarında Yapılan Müşterek Kontroluna İlişkin Sonuçlar Hakkında Ortak Kontrol Komisyonu Nihai Protokolü
Türkiye Cumhuriyeti ile Sovyet Sosyalist Cumhuriyetleri İttihadı Arasındaki Hudut Hadise ve İhtilaflarının Sureti Tetkik ve Halli Usulüne Müteallik Mukavelename ve Eki Protokoller ile Nota Teatileri (1-Hudut Komiserliğinin Tayinine Dair Protokol, 2-Hudut Telaki Noktaları Hakkında Protokol, 3-Hudut Hadiseleri ve İhtilafları Esnasında Duçar Olunan Zararın Tazmini Hakkında Anlaşma (Nota Teatisi), 4-Hudutlardaki Nehir ve Irmak Sularının Kullanılmasına İlişkin Nota Teatisi)
Türkiye Cumhuriyeti ile Yunanistan Cumhuriyeti Arasında Yapılan Meriç Nehrinin (Meriç-Ebros (Evros) Irmağının) Her İki Sahilinde Su (İdrolik) Tesisatının Tanzimine Dair Türk-Elen İtilafnamesi
Türkiye Cumhuriyeti-İran Sınır Ticareti Mutabakat Zaptı
Türkiye ile Fransa Arasında İmzalanan Türkiye ile Suriye Arasında Arazi Mesailinin Kat'i Surette Hallini Mutazammın Anlaşma (Hatay Anlaşması)
Türkiye ile İran Arasındaki Hudut Hattının Tashihine Müteallik Anlaşma
Türkiye ile İran Hudut Hattının Tayinine Dair İtilafname
Türkiye ve Sosyalist Sovyet Gürcistan Cumhuriyeti Ahalisinin Hududun Diğer Tarafında Bulunan Mer'alardan Sureti İstifadelerine Dair Mukavelename
Türkiye ve Sosyalist Sovyet Gürcistan Cumhuriyetinin Menatık-ı Hududiyesinde Sakin Ahalinin Hududu Suret'i Mürurları Hakkında Mukavelename
Türkiye-Bulgaristan Halk Cumhuriyeti Hükümeti Arasında Türk ve Bulgar Demiryolları Hudut Hizmetlerinin Düzenlenmesine Dair Anlaşma ve Ekleri
Türkiye-Bulgaristan Halk Cumhuriyeti Hükümeti Arasında Türk-Bulgar Sınırındaki Büyük Aziziye (DRIANOVETZ) Tepesinin Özel Statüsünün Kaldırılmasına Dair Protokol (ve 13.07.1940 Tarihli ve 2/13917 Sayılı Kararnamenin Yürürlükten Kaldırılmasına Dair Bakanlar Kurulu Kararı)
Türkiye-İngiltere ve Irak Hükümetleri Beyninde Ankara'da 05.06.1926 Tarihinde Mün'akit Hudut ve Münasebat-ı Hasene-i Hemcivari Muahedenamesi
Türkiye-Irak Arasında Hudutların Yeniden İşaretlenmesine Dair Protokol
Türkiye-Irak Rödemarkasyon Ortak Komisyonu İkinci Dönem Toplantısı Tutanağı ve Ekleri
Türkiye-İran Arasında 15. Yüksek Hudut Komisyonu Protokolü
Türkiye-İran Arasında İmzalanan Sarısu ve Karasu Nehirlerinin Kullanılması Hakkında Protokol
Türkiye-İran Arasında İmzalanan Türk-İran Yüksek Hudut Komisyonunun XI. Toplantısında İmzalanan Protokol (26 Eylül-8 Ekim Tarihleri Arasında Ankara'da Yapılmıştır)
Türkiye-İran Arasında İmzalanan ve 13-23 Ocak 1970 Tarihleri Arasında Ankara'da Yapılan Türk-İran Yüksek Hudut Komisyonunun 13. Toplantısında İmzalanan Protokol ve Ekleri
Türkiye-İran Arasında İmzalanan ve 30 Ekim-14 Kasım 1968 Tarihleri Arasında Tahran'da 12. Toplantısını Yapan Türk-İran Yüksek Hudut Komisyonu Tarafından Alınan Kararları Gösteren Protokol ve Ekleri
Türkiye-İran Hükümeti Arasında İmzalanan Türk-İran Hududu Üzerindeki Hudut İşaretlerinin Muhafazası, Bakımı, Onarımı, Kontrolü, Yenilenmesi ve Yerinde Olmayanların Yerlerine Dikilmesi Hakkında Protokol
Türkiye-İran Sınır Ticareti Ortak Komitesi IV. Dönem Toplantısı Mutabakat Zaptı
Türkiye-İtalya Hükümeti ile Akdolunan Anadolu Sahilleri ile Meis Adası Arasındaki Ada ve Adacıkların ve Bodrum Körfezi Karşısındaki Adanın Cihet-i Aidiyeti Hakkında İtilafname (Anadolu Kıyıları ile Meis Adası Arasında Karasularının Sınırlandırılması Hakkında Sözleşme)
Türkiye'nin Karadeniz'de 200 Millik Münhasır Ekonomik Bölge İlan Etmesi Hakkında Karar
Türkiye-Sosyalist Sovyetist Cumhuriyetleri İttihadı Arasında Hududun Tarafeyninde Bulunan Mer'alardan Her Bir Taraf Ahalisinin İstifadesine Dair Mukavelename ve Notalar
Türkiye-Sosyalist Şuralar Cumhuriyetleri Arasında Hudud Mıntıkası Ahalisinin Türkiye-Sovyet Hududundan Mürurlarına Dair Mukavelename ve Ekleri Notalar
Türkiye-Sovyet Karma Komisyonunun Arpaçay (Ahuryan) Üzerinde Müşterek Bir Baraj İnşası ile İlgili 25.04.1963 Toplantısına Ait Protokol ve Ekleri ile 1964 Tarihli Ek Muhtıralar
Türkiye-Sovyet Sosyalist Cumhuriyetleri Birliği Arasındaki Devlet Hudut Hattının Arpaçay (Ahuryan) Nehrindeki Baraj Gövdesi Üzerinden Geçişine İlişkin Protokol ve Arpaçay (Ahuryan) Baraj Gölü Üzerinde Hudut Yeniden İşaretleme (Rödemarkasyon) Türk-Sovyet Ortak Komisyonu'nun Sovyet Sosyalist Cumhuriyetleri Birliği'nin 225 Metrekarelik Bir Alanı Türkiye Cumhuriyeti'ne Kompanse Etmesi ve 52/5 No'lu Yardımcı (İlave) Hudut İşaretinin Dikilmesi Hakkında Karar
Türkiye-Sovyet Sosyalist Cumhuriyetleri Birliği Arasındaki Devlet Hudut Hattının Arpaçay (Ahuryan) Nehrindeki Barajın Gövdesi ve Gölü Üzerinde Geçişine Ait Ek Tarif Protokolü ve Ekleri ile Arpaçay (Ahuryan) Baraj Gölü Bölgesine Konulan Yeni Hudut İşaretlerinin Kontrol, Bakım, Onarım, İhya veya Değiştirilmesi Hakkında Protokol ve Ekleri
Türkiye-Sovyet Sosyalist Cumhuriyetleri Birliği Hükümeti Arasında Ankara'da İmzalanan Türk-Sovyet Hududunun Yeniden İşaretlenmesi (Rödemarkasyon) Hakkında Protokol
Türkiye-Sovyet Sosyalist Cumhuriyetleri Birliği Hükümeti Arasında Ankara'da İmzalanan Türk-Sovyet Hududunun Yeniden İşaretlenmesi (Rödemarkasyon) Hakkında Protokole Ek Teknik Protokol
Türkiye-Sovyet Sosyalist Cumhuriyetleri Birliği Hükümeti Arasında Ankara'da İmzalanan Türk-Sovyet Hududunun Yeniden İşaretlenmesi (Rödemarkasyon) İşlerinde Çalışan Personelin Türk-Sovyet Hududundan Geçiş ve Diğer Taraf Arazisinde Muvakkat Kalış Esasları
Türkiye-Sovyet Sosyalist Cumhuriyetleri Birliği Hükümeti Arasında Türk-Sovyet Hududunun Yeniden İşaretlenmesi (Rödemarkasyon) ile İlgili Talimatlar
Türkiye-Sovyet Sosyalist Cumhuriyetleri Birliği ile Karadeniz'de Kıta Sahanlığı Sınırlandırması Hakkında Anlaşma
Türkiye-Sovyet Sosyalist Şuralar Cumhuriyetleri İttihadı Hududunda Zuhur Eden İhtilafların Usulü Tetkiki ve Halli Mukavelenamesi ve Eki Protokol
Türkiye-Suriye Arap Cumhuriyeti Hükümeti Arasında Türkiye-Suriye Hududunda Harita Yapımı İçin Hava Fotoğraflarının Alımı Hakkında Teknik İşbirliği Protokolü
Türkiye-Suriye Arasında Hududun Gözetlenmesi, Hudud Rejimi, Hududu Geçen Sürülere Tatbik Edilecek Usule ve Göçebe Ahalinin Kontrolüne Müteallik Protokol
Türkiye-Suriye Arasında Hudut Emniyeti Hakkında Türk-Fransız Ortak Bildirisi
Türkiye-Suriye Arasında İmzalanan Hudutta Emniyetin Sağlanması Hakkında Protokol
Türkiye-Suriye Arasında İmzalanan Türk-Suriye Hudut Bölgesinde Kat'i Emniyeti Tesis Etmek Üzere Kurulmuş Olan Karma Komisyona Dair Protokol
Türkiye-Suriye Hududunun Kesin Sınırlanması Neticesinde Arazileri Yekdiğerinin Tarafında Kalan Ahalinin Geleceğini Düzenleyen Protokol
Türkiye-Suriye Hudut Komisyonu Toplantıları Sonunda İmzalanan Protokol
Türkiye-Yunanistan Arasında Trakya Hududunun İşaretlenmesi Hakkında Ana Protokol ve Ekleri
Türk-Sovyet Hududunun Yeniden İşaretlenmesine İlişkin Plan Uygulaması, Talimat ve Kararlara ait Liste
Türk-Yunan Trakya Hududunun Mühim Kısmını Tayin Eden Meriç Nehri Mecrasının Islahı Dolayısıyle 19.01.1963 Tarihinde İmzalanan Protokol

 

Dizin: (6 kayıt)
Hatay Sancağı ile Suriye Arasındaki Hududun Tesbiti Hakkında Nihai Protokol ve Eki Üç Harita
Türkiye Cumhuriyeti Hükümeti ile Bulgaristan Cumhuriyeti Hükümeti Arasında Anti-Personel Mayınların Kullanılmaması ve Ortak Sınıra Yakın Bölgelerdeki Anti-Personel Mayınların Temizlenmesi veya İmha Edilmesi Hakkında Anlaşma
Türkiye-Fransa Arasında İmzalanan Nihai Bir İtilaf İmzasına Kadar Bahr-i Sefid'de Harbe Müncer Olacak Bir Tecavüz Halinde Teşrik-i Mesai Hususunda Müşterek Beyanname
Türkiye-Rusya Muhadenet Muahedenamesi (Ahitnamesi)
Türkiye-Suriye Hududunun Tesbiti Hakkında Protokol
Türkiye-Suriye Hududunun Tesbiti Hakkında Protokol'un 3. Maddesinin Tadili Hakkında Fransa Sefaretinin Notası

 

Dizin: (10 kayıt)
Türk-İran Hudut Bölgelerinde Harita Yapımı İçin Hava Fotoğraflarının Alımı Hakkında Teknik İşbirliği Protokolü
Türkiye Cumhuriyeti Hükümeti ile Sovyet Sosyalist Cumhuriyetleri Birliği Hükümeti Arasında Arpaçay (Ahuryan) Nehrinde Baraj İnşası ve Baraj Gölünün Teşekkülü Konusunda İşbirliğine Dair Anlaşma
Türkiye Cumhuriyeti İçişleri Bakanlığı ile Irak Cumhuriyeti İçişleri Bakanlığı Arasında Narkotik ve Psikotrop Maddeler Kaçakçılığına Karşı İşbirliği Protokolü
Türkiye-Bulgaristan ile Gümrük Makamları Arasında Mal ve Maddelerin İki Ülke Arasındaki Sınır Üzerinden Kanun Dışı Naklinin Önlenmesi Hakkında İşbirliği Anlaşması
Türkiye-Irak Arasında Sınır Sorunlarına Dair Toplantı Tutanağı
Türkiye-Irak Daimi Hudut Komisyonu Toplantı Tutanağı
Türkiye-İran Arasında Hudut Bölgelerinde Harita Yapımı için Hava Fotoğraflarının Alımı Hakkında Teknik İşbirliği Protokolü
Türkiye-Sovyet Sosyalist Cumhuriyetleri Birliği Arasında Devlet Hudut Hattının Nehir, Çay ve Derelerde Geçişinin Kontrol İşlerinde Çalışan Personelin Türk-Sovyet Hududundan Basitleştirilmiş Geçiş ve Diğer Taraf Arazisinde Muvakkat Kalış Esasları
Türkiye-Sovyet Sosyalist Cumhuriyetleri Birliği Arasında Devlet Hudut Hattının Nehir, Çay ve Derelerde Geçişinin Müşterek Kontrolü Hakkında Protokol
Türkiye-Yunanistan Arasında Trakya Hududunda ve Meriç Nehrinin Denize Döküldüğü Bölgede Hudut İşaretlerinin Muhafazası, Kontrolü, Bakımı, Onarımı ve İhyası Hakkında Protokol
Adı Soyadı : AYDIN ŞIHMANTEPE
Programı : Doktora
Eğitim Tipi : Siyaset Bilimi ve Uluslararası İlişkiler
Dönem No : 4
 
Tez Adı : Türkiyede Dış Politika Krizlerinde Karar Alıcının Operasyonel Kodları Süleyman Demirel Örneği
Tez Danışmanı : Doç. Dr. Fuat AKSU
Tez Başlangıç Tarihi : 06.02.2013
Tez Başlangıç Dönemi : 20122
Kısa Özet:
İletişim : Bu e-Posta adresi istenmeyen posta engelleyicileri tarafından korunuyor. Görüntülemek için JavaScript etkinleştirilmelidir. 
 
Adı Soyadı : ÜMRAN ÜÇBAŞ
Programı : Doktora
Eğitim Tipi : Siyaset Bilimi ve Uluslararası İlişkiler
 
Tez Adı : Neoklasik Realizm ve Türkiye'de Dış Politikanın Süreçsel Analizi
Tez Danışmanı : Doç. Dr. Fuat AKSU
Tez Başlangıç Tarihi : 06.02.2013
Tez Başlangıç Dönemi : 20122

Kısa Özet:

İletişim: Bu e-Posta adresi istenmeyen posta engelleyicileri tarafından korunuyor. Görüntülemek için JavaScript etkinleştirilmelidir. 

Pazartesi, 10 Haziran 2013 12:55

Doğu Akdeniz'de Hukuk ve Siyaset

Sertaç Hami Başeren (Y. Haz.), Doğu Akdeniz'de Hukuk ve Siyaset, Ankara: A.Ü. SBF Yay., 2013.

Fuat Aksu, Türk Dış Politikasında Zorlayıcı Diplomasi, İstanbul: Bağlam Yayınları, 2008.

Özlem Doruk, Zorlayıcı Diplomasi Örneği Olarak Suriye Krizi,  YTÜ SBU Lisans Bitirme Tezi, 2007.

 

ÖZET

Güç kullanımı uzun yıllar devletler tarafından politik çıkarlara ulaşmak için bir araç olarak kullanılmıştır. Güç kullanımının yasaklanması ise, BM Antlaşması ile gerçekleşmiş ve birtakım istisnalar dışında yasaklanmıştır. Öte yandan devletler uluslararası olaylara yön vermek amacıyla gücü farklı şekillerde kullanabilmektedir. Bunlardan biri gerçek güç kullanımı, diğeri ise gizli güç kullanımı ya da gücün zorlayıcı kullanımı’dır. Gerçek güç kullanımının en yoğun ve kapsamlı şekli olan savaş ile gücün zorlayıcı kullanımı olarak ele alınan caydırıcılık ve zorlama devletlerin dış politika arası olarak kullandıkları belli başlı yöntemlerdir. Bunlardan zorlama yöntemi, aktörlerin amaçlarına göre şantaj ve zorlayıcı diplomasi olmak üzere iki farklı strateji bağlamında değerlendirilmektedir.

Beste Güleryüz, "Uluslararası Hukuk Açısından İsral'in Mavi Marmara Gemisine Müdahalesi", YTÜ SBU Lisans Bitirme Tezi, 2013.

 

ÖZET
31 Mayıs 2010’da kıyıdan yaklaşık 70 km açıklıkta İsrail, İnsani Yardım Konvoyu’na silahlı müdahalede bulunmuştur. Bu müdahalenin açık denizde olması sebebiyle pek çok uluslararası hukuk kuralının ihlal edildiği iddia edilmiştir. Bu iddiaların incelenmesi amacıyla yapılan bu çalışmada, öncelikli olarak uluslararası hukuk kuralları incelenmiş ve daha sonra devletlerin iddialarına yer verilerek konu hakkında ayrıntılı bir açıklama yapılmıştır.
Çarşamba, 17 Nisan 2013 19:05

Hava Kuvvetleri Komutanları

 

HAVA KUVVETLERİ KOMUTANLARI
 NUMARASI GÖREV SÜRESİ HV.K.K
BAŞLANGIÇ TARİHİ BİTİŞ TARİHİ ADI SOYADI
1 4 Şubat 1944 7 Haziran 1950 M.Zeki DOĞAN
2 12 Haziran 1950 20 Nisan 1953 Muzaffer GÖKSENİN
3 21 Nisan 1953 23 Eylül 1957 Fevzi UÇANER
4 17 Ekim 1957 1 Mayıs 1959 H. Suphi GÖKER
5 1 Mayıs 1959 27 Mayıs 1960 Tekin ARIBURUN
6 27 Mayıs 1960 4 Ağustos 1960 İhsan ORGUN
7 4 Ağustos 1960 1 Haziran 1961 İrfan TANSEL
8 1 Haziran 1961 19 Haziran 1961 Süleyman TULGAN
9 19 Haziran 1961 16 Ağustos 1968 İrfan TANSEL
10 18 Ağustos 1968 29 Ağustos 1969 Reşat MATER
11 29 Ağustos 1969 25 Ağustos 1973 Muhsin BATUR
12 25 Ağustos 1973 5 Mart 1976 Emin ALPKAYA
13 24 Nisan 1976 23 Temmuz 1976 Cemil ENGİN
14 23 Temmuz 1976 21 Ağustos 1978 Ethem R. AYAN
15 21 Ağustos 1978 6 Aralık 1983 Tahsin ŞAHİNKAYA
16 6 Aralık 1983 22 Ağustos 1986  Halil SÖZER
17 22 Ağustos 1986   22 Ağustos 1988 Cemil ÇUHA
18 22 Ağustos 1988 20 Ağustos 1990 Safter NECİOĞLU
19 20 Ağustos 1990  20 Ağustos 1992 Siyami TAŞTAN
20 20 Ağustos 1992  18 Ağustos 1995 HALİS BURHAN
21 18 Ağustos 1995 28 Ağustos 1997 Ahmet ÇÖREKÇİ
22 28 Ağustos 1997 25 Ağustos 1999 İlhan KILIÇ
23 25 Ağustos 1999  23 Ağustos 2001  Ergin CELASİN
24  23 Ağustos 2001  27 Ağustos 2003 Cumhur ASPARUK
25 27 Ağustos 2003 25 Ağustos 2005 H.İbrahim FIRTINA
26 25 Ağustos 2005 23 Ağustos 2007 Faruk CÖMERT
27 23 Ağustos 2007 25 Ağustos 2009 Aydoğan BABAOĞLU
28  25 Ağustos 2009 29 Temmuz 2011 Hasan AKSAY
29 4 Ağustos 2011   Mehmet ERTEN
30      
31      

 

Çarşamba, 17 Nisan 2013 19:03

Deniz Kuvvetleri Komutanları

 

DENİZ KUVVETLERİ KOMUTANLARI
 NUMARASI GÖREV SÜRESİ DZ.K.K
BAŞLANGIÇ TARİHİ BİTİŞ TARİHİ ADI SOYADI
1 1 Temmuz 1949 6 Haziran 1950 Mehmet Ali ÜLGEN
2 13 Haziran 1950 12 Eylül 1957 Sadık ALTINCAN 
3 12 Eylül 1957 2 Temmuz 1960 Fahri S.KORUTÜRK 
4 20 Haziran 1960 20 Haziran 1961  Zeki ÖZAK
5 20 Haziran 1961  16.08.1968 Necdet URAN 
6 16 Haziran 1968 30 Ağustos 1972 Celal EYİCEOĞLU 
7 30 Ağustos 1972 23 Ağustos 1974 Kemal KAYACAN 
8 23 Ağustos 1974 9 Ağustos 1977 Hilmi FIRAT
9 9 Ağustos 1977 10 Ağustos 1980 Bülend ULUSU 
10 10 Ağustos 1980 6 Aralık 1983 Nejat TÜMER 
11 6 Aralık 1983 22 Ağustos 1986 Zahit ATAKAN 
12 22 Ağustos 1986 22 Ağustos 1988 Emin GÖKSAN 
13 22 Ağustos 1988 20 Ağustos 1990 Orhan KARABULUT 
14 20 Ağustos 1990 20 Ağustos 1992  İrfan TINAZ 
15 20 Ağustos 1992 18 Ağustos 1995  Vural BAYAZIT 
16 18 Ağustos 1995 29 Ağustos 1997 Güven ERKAYA 
17 29 Ağustos 1997 26 Ağustos 1999 Salim DERVİŞOĞLU 
18 26 Ağustos 1999 24 Ağustos 2001 İlhami ERDİL 
19 24 Ağustos 2001 28 Ağustos 2003 Bülent ALPKAYA 
20 28 Ağustos 2003 26 Ağustos 2005  Özden ÖRNEK 
21 26 Ağustos 2005 24 Ağustos 2007 Yener KARAHANOĞLU 
22 24 Ağustos 2007  26 Ağustos 2009 Metin ATAÇ 
23  26 Ağustos 2009 29 Temmuz 2011 Uğur YİĞİT 
24 4 Ağustos 2011   E. Murat BİLGEL
25      
25      

 

Çarşamba, 17 Nisan 2013 19:00

Kara Kuvvetleri Komutanları

 

KARA KUVVETLERİ KOMUTANLARI
 NUMARASI GÖREV SÜRESİ K.K.K.
BAŞLANGIÇ TARİHİ BİTİŞ TARİHİ ADI SOYADI
1 1 Temmuz 1949 5 Haziran 1950 Mehmet Nuri YAMUT
2 6 Haziran 1950 7 Mayıs 1951 Kurtcebe NOYAN
3 28 Aralık 1951 15 Ocak 1954 Şükrü KANATLI
4 6 Nisan 1954 28 Mayıs 1954 Ahmet Nurettin BARANSEL
5 10 Temmuz 1954 25 Nisan 1955 Abdülkadir SEVEN
6 13 Eylül 1955 6 Haziran 1956 İ.Hakkı TUNABOYLU
7 25 Haziran 1956 16 Eylül 1957 Ahmet Nurettin AKNOZ
8 30 Kasım 1957 28 Temmuz 1958 İ.Necati TACAN
9 1 Ağustos 1958 21 Ağustos 1958 Mustafa Rüştü ERDELHUN
10 21 Ağustos 1958 2 Haziran 1960 Cemal GÜRSEL
11 3 Haziran 1960 2 Ağustos 1960 Cevdet SUNAY
12 4 Ağustos 1960 6 Ocak 1961 Mehmet Muzaffer ALANKUŞ
13 6 Mart 1961 26 Haziran 1961 Celal ALKOÇ
14 31 Ağustos 1961 23 Şubat 1962 Muhittin ÖNÜR
15 23 Şubat 1962 28 Ağustos 1964 Mehmet Ali KESKİNER
16 28 Ağustos 1964 15 Mart 1966 A.Cemal TURAL
17 21 Mart 1966 23 Ağustos 1968 Ahmet Refik YILMAZ
18 23 Ağustos 1968 16 Mart 1969 Memduh TAĞMAÇ
19 18 Mart 1969 28 Ağustos 1969 Fikret ESEN
20 28 Ağustos 1969 28 Ağustos 1970 Nazmi KARAKOÇ
21 28 Ağustos 1970 28 Ağustos 1972 Ö.Faruk GÜRLER
22 28 Ağustos 1972 7 Mart 1973 Semih SANCAR
23 7 Mart 1973 1 Nisan 1976 Eşref AKINCI
24 29 Mart 1976 1 Haziran 1977 N.Kemal ERSUN
25 1 Haziran 1977 4 Eylül 1977 Semih SANCAR
26 5 Eylül 1977 6 Mart 1978 Kenan EVREN
27 9 Mart 1978 1 Temmuz 1983 Nurettin ERSİN
28 1 Temmuz 1983 6 Aralık 1983 Necdet ÜRUĞ
29 6 Aralık 1983 12 Ağustos 1985 Ali Haydar SALTIK
30 12 Ağustos 1985 2 Temmuz 1987 Necdet ÖZTORUN
31 2 Temmuz 1987 24 Temmuz 1987 Necip TORUMTAY
32 24 Temmuz 1987 1 Eylül 1989 M.Kemal YAMAK
33 23 Ağustos 1989 6 Aralık 1990 Doğan GÜREŞ
34 1 Ocak 1991 30 Ağustos 1993 Muhittin FİSUNOĞLU
35 30 Ağustos 1993 30 Ağustos 1994 İsmail H.KARADAYI
36 30 Ağustos 1994 27 Ağustos 1996 M.Hikmet BAYAR
37 27 Ağustos 1996 28 Ağustos 1997 Hikmet KÖKSAL
38 28 Ağustos 1997 27 Ağustos 1998 Hüseyin KIVRIKOĞLU
39 27 Ağustos 1998 25 Ağustos 2000 Atilla ATEŞ
40 27 Ağustos 2000 29 Ağustos 2002 Hilmi ÖZKÖK
41 27 Ağustos 2002 29 Ağustos 2004 Aytaç YALMAN
42 29 Ağustos 2004 25 Ağustos 2006 Yaşar BÜYÜKANIT
43 25 Ağustos 2006 27 Ağustos 2008 İlker BAŞBUĞ
44 27 Ağustos 2008 25 Ağustos 2010 Işık KOŞANER
45 25 Ağustos 2010 29 Temmuz 2011 Erdal CEYLANOĞLU
46 29 Temmuz 2011 4 Ağustos 2011 Necdet ÖZEL
47 10 Ağustos 2011   Hayri KIVRIKOĞLU
48      
49      
50      

 

Çarşamba, 17 Nisan 2013 18:51

Milli Güvenlik Kurulu Toplantı Dönemleri

 

MİLLİ GÜVENLİK KURULU
  DÖNEM NUMARASI NUMARASI GÖREV SÜRESİ   MGK GENEL SEKRETERİ
  BAŞLANGIÇ TARİHİ BİTİŞ TARİHİ ADI SOYADI
1933-1949  Dönemi "Yüksek Müdafaa Meclisi Umumi Katipliği" 1 9 Nisan 1938 28 Ağustos 1939 Tevfik ERDÖNMEZ
2 28 Ağustos 1939 13 Haziran 1940 Galip TÜRKER
3 13 Haziran 1940 21 Nisan 1941 M.Rasim AKTAĞUN
4 1 Nisan 1942 9 Ağustos 1942 Hüseyin Avni ÜLER
5 18 Mart 1943 1 Mayıs 1945 Mümtaz AKTAY
6 3 Mayıs 1945 14 Temmuz 1945 M.Rıfat MATARACI
7 28 Şubat 1946 10 Nisan 1946 Muzaffer ERGÜDER
8 10 Nisan 1946 14 Temmuz 1948 Fuat ERDEM
9 27 Eylül 1948 1 Temmuz 1949 Kurtcebe NOYAN
1949-1962 Dönemi "Milli Savunma Yüksek Kurulu ve Genel Sekreterliği" 10 11 Temmuz 1949 28 Nisan 1950 Yümnü ÜRESİN
11 25 Mayıs 1950 6 Haziran 1950 Kurtcebe NOYAN
12 13 Haziran 1950 6 Eylül 1951 Mahmut BERKÖZ
13 4 Ekim 1951 5 Kasım 1952 İzzet AKSALUR
14 5 Kasım 1952 29 Eylül 1955 Nazmi ATAÇ
15 24 Ocak 1956 29 Ağustos 1956 Enver AKA
16 4 Eylül 1956 31 Temmuz 1959 Selahattin SELIŞIK
17 10 Eylül 1959 4 Ağustos 1960 Vedat GARAN
18 16 Eylül 1960 28 Kasım 1960 Celal ERİKAN
19 29 Kasım 1960 12 Şubat 1961 Mahmut DEMİRCİOĞLU
20 13 Şubat 1961 24 Eylül 1961 Tarık DEMİROĞLU
21 25 Eylül 1961 18 Ekim 1961 Nüzhet AKINCILAR
1962'den sonra ise "Milli Güvenlik Kurulu ve Milli Güvenlik Kurulu Genel Sekreterliği" olarak isimlendirildiğini görüyoruz. 22 23 Kasım 1961 14 Ağustos 1962 M. Şevket OZAN
23 14 Ağustos 1962 11 Temmuz 1966 Refet ÜLGENALP
24 18 Temmuz 1966 30 Ağustos 1969 Kemalaetin GÖKAKIN
25 30 Ağustos 1969 30 Ağustos 1970 Haydar OLCAYNOYAN
26 28 Ağustos 1970 28 Ağustos 1972 Emin ALPKAYA
27 28 Ağustos 1972 30 Ağustos 1975 Nahit ÖZGÜR
28 24 Ağustos 1975 1 Ocak 1976 N. Kemal ERSUN
29 5 Ocak 1976 30 Ağustos 1977 Nurettin ERSİN
30 5 Eylül 1977 24 Ağustos 1978 Tahsin ŞAHİNKAYA
31 25 Ağustos 1978 8 Ağustos 1980 Arif AKDOĞANLAR
32 18 Ağustos 1980 8 Ekim 1980 Halil SÖZER
33 8 Ekim 1980 30 Ağustos 1981 Talat ÇETİNELİ
34 24 Ağustos 1981 30 Ağustos 1985 Halit Nusret TOROSLU 
35 19 Ağustos 1985 20 Ağustos 1986 Orhan KARABULUT
36 21 Ağustos 1986 30 Ağustos 1987 Hüsnü ÇELENKLER
37 26 Ağustos 1987 22 Ağustos 1988 İrfan TINAZ
38 22 Ağustos 1988 30 Ağustos 1990 Sabri YİRMİBEŞOĞLU
39 21 Ağustos 1990 30 Ağustos 1992 Nezihi ÇAKAR
40 21 Ağustos 1992 9 Ağustos 1993 Ahmet ÇÖREKÇİ
41 22 Ağustos 1993 17 Ağustos 1995 Doğan BAYAZIT
42 17 Ağustos 1995 27 Ağustos 1997 İlhan KILIÇ
43 27 Ağustos 1997 24 Ağustos 1999 Ergin CELASİN
44 27 Ağustos 1999 26 Ağustos 2001 Cumhur ASPARUK
45 26 Ağustos 2001 26 Ağustos 2003 Tuncer KILINÇ
46 26 Ağustos 2003 16 Ağustos 2004 Şükrü SARIIŞIK
47 1 Ekim 2004 16 Temmuz 2007 M. Yiğit ALPOGAN
48 1 Kasım 2007 25 Ocak 2010 Tahsin BURCUOĞLU
49 1 Nisan 2010 26 Nisan 2012 Serdar KILIÇ
50 27 Nisan 2012   Muammer TÜRKER
51      
52      

 

Çarşamba, 17 Nisan 2013 18:43

Cumhuriyet Dönemi Cumhurbaşkanları

 

T.C.

CUMHURBAŞKANLARI

 

 
No BAŞLANGIÇ TARİHİ BİTİRİŞ TARİHİ ADI SOYADI
1 23 Kasım 1923 10 Kasım 1938 MUSTAFA KEMAL ATATÜRK
2 11 Kasım 1938 22 Mayıs 1950 İSMET İNÖNÜ
3 22 Mayıs 1950 27 Mayıs 1960 CELAL BAYAR
4 27 Mart 1960 28 Mart 1966 CEMAL GÜRSEL
5 28 Mart 1966 28 Mart 1973 CEVDET SUNAY
6 6 Nisan 1973 6 Nisan 1980 FAHRİ KORUTÜRK
7 9 Kasım 1982 9 Kasım 1989 KENAN EVREN
8 9 Kasım 1989 17 Nisan 1993 TURGUT ÖZAL
9 16 Mayıs 1993 16 Mayıs 2000 SÜLEYMAN DEMİREL
10 16 Mayıs 2000 28 Ağustos 2007 AHMET NECDET SEZER
11 28 Ağustos 2007   ABDULLAH GÜL
       
       
      LİSTE ADI "CUMHUR"
  * KAYNAK TC CUMHURBAŞKANLIĞI RESMİ WEB SAYFASI    

 

Salı, 16 Nisan 2013 19:31

Genel Kurmay Başkanları Listesi

Genelkurmay Başkanları Listesi

 

 

GENEL KURMAY BAŞKANLARI
 NUMARASI GÖREV SÜRESİ GNKUR BŞK.
BAŞLANGIÇ TARİHİ BİTİŞ TARİHİ ADI SOYADI
1 3 Kasım 1920 10 Kasım 1921 İSMET İNÖNÜ
2 3 Nisan 1921 12 Ocak 1944 FEVZİ ÇAKMAK
3 12 Ocak 1944 30 Temmuz 1946 M. KAZIM ORBAY
4 1 Ağustos 1946 8 Haziran 1949 SALİH OMURTAK
5 10 Haziran 1949 6 Haziran 1950 A. NAFİZ GÜRMAN
6 5 Haziran 1950 10 Nisan 1954 M. NURİ YAMUT
7 28 Mayıs 1954 25 Ağustos 1955 A. NURETTİN BARANSEL
8 25 Ağustos 1955 10 Ekim 1957 İ. HAKKI TUNABOYLU
9 11 Ekim 1957 22 Ağustos 1958 İ. FEYZİ MENGÜÇ
10 23 Ağustos 1958 27 Mayıs 1960 M. RÜŞTÜ ERDELHUN
11 3 Haziran 1960 4 Ağustos 1960 RAGIP GÜMÜŞPALA
12 4 Ağustos 1960 16 Mart 1966 CEVDETSUNAY
13 16 Mart 1966 16 Mart 1969 A. CEMAL TURAL
14 16 Mart 1969 29 Ağustos 1972 MEMDUH TAĞMAÇ
15 29 Ağustos 1972 6 Mart 1973 Ö. FARUK GÜRLER
16 6 Mart 1973 7 Mart 1978 SEMİH SANCAR
17 7 Mart 1978 1 Temmuz 1983 A. KENAN EVREN
18 1 Temmuz 1983 6 Aralık 1983 NURETTİN ERSİN
19 6 Aralık 1983 2 Temmuz 1987 M.NECDET ÜRUĞ
20 24 Temmuz 1987 3 Aralık 1990 NECİP TORUMTAY
21 6 Aralık 1990 30 Ağustos 1994 DOĞAN GÜREŞ
22 30 Ağustos 1994 30 Ağustos 1998 İ.HAKKI KARADAYI
23 30 Ağustos 1998 28 Ağustos 2002 HÜSEYİN KIVRIKOĞLU
24 28 Ağustos 2002 28 Ağustos 2006 HİLMİ ÖZKÖK
25 28 Ağustos 2006 28 Ağustos 2008 YAŞAR BÜYÜKANIT
26 28 Ağustos 2008 27 Ağustos 2010 İlker BAŞBUĞ
27 27 Ağustos 2010 29 Temmuz 2011 Işık KOŞANER
28 29 Temmuz 2011   Necdet ÖZEL
29      
30      

 

Salı, 16 Nisan 2013 19:23

Savunma Bakanları Listesi

 

SAVUNMA BAKANLARI
 NUMARASI GÖREV SÜRESİ SAVUNMA BAKANI
BAŞLANGIÇ TARİHİ BİTİŞ TARİHİ ADI SOYADI
1 3 Mayıs 1920 5 Ağustos 1921 Mustafa Fevzi ÇAKMAK
2 5 Ağustos 1921 10 Ocak 1922 İbrahim Refet BELE
3 10 Ocak 1922 21 Kasım 1924 Kazım ÖZALP
4 22 Kasım 1924 3 Mart 1925 Ali Fethi OKYAR
5 4 Mart 1925 1 Kasım 1927 Mehmet Recep PEKER
6 1 Kasım 1927 25 Aralık 1930 Mustafa Abdülhalik RENDA
7 29 Aralık 1930 1 Mart 1935 Zekai APAYDIN
  1 Mart 1935 18 Ocak 1939 Kazım ÖZALP
8 18 Ocak 1939 5 Nisan 1940 Ahmet Naci TINAZ
9 5 Nisan 1940 12 Kasım 1941 Saffet ARIKAN
10 12 Kasım 1941 7 Ağustos 1946 Ali Rıza ARTUNKAL
11 7 Ağustos 1946 5 Eylül 1947 Cemil Cahit TOYDEMİR
12 5 Eylül 1947 5 Haziran 1948 Münir BİRSEL
13 5 Haziran 1948 10 Haziran 1948 Hasan SAKA (Vekaleten)
14 10 Haziran 1948 22 Mayıs 1950 Hüsnü ÇAKIR
15 22 Mayıs 1950 9 Mart 1951 Refik Şevket İNCE
16 9 Mart 1951 10 Kasım 1952 Ahmet Hulusi KÖYMEN
17 10 Kasım 1952 1 Kasım 1953 Ali Seyfi KURTBEK
18 1 Kasım 1953 17 Mayıs 1954 Kenan YILMAZ
19 17 Mayıs 1954 15 Eylül 1955 İbrahim Ethem MENDERES
20 15 Eylül 1955 9 Aralık 1955 Mehmet Fuad KÖPRÜLÜ(Vekaleten)
21 9 Aralık 1955 28 Temmuz 1957 Adnan MENDERES(Vekaleten)
22 28 Temmuz 1957 19 Ocak 1958 Hasan Şemi ERGİN
  19 Ocak 1958 27 Mayıs 1960 İbrahim Ethem MENDERES
23 30 Mayıs 1960 9 Haziran 1960 Cemal GÜRSEL
24 9 Haziran 1960 22 Ekim 1960 Fahrettin ÖZDİLEK
25 22 Ekim 1960 5 Ocak 1961 Hüseyin ATAMAN
26 5 Ocak 1961 3 Temmuz 1961 Muzaffer ALANKUŞ
27 20 Kasım 1961 20 Şubat 1965 İlhami SANCAR
28 20 Şubat 1965 10 Ağustos 1965 Hasan DİNÇER
29 10 Ağustos 1965 27 Ekim 1965 Mustafa Hazım DAĞLI
30 27 Ekim 1965 26 Mart 1971 Ahmet TOPALOĞLU
31 26 Mart 1971 22 Mayıs 1972 Ferit MELEN
32 22 Mayıs 1972 15 Nisan 1973 Mehmet İZMEN
  15 Nisan 1973 26 Ocak 1974 İlhami SANCAR
33 26 Ocak 1974 17 Kasım 1974 Hasan Esat IŞIK
  17 Kasım 1974 31 Mart 1975 İlhami SANCAR
  31 Mart 1975 21 Haziran 1977 Ferit MELEN
  21 Haziran 1977 21 Temmuz 1977 Hasan Esat IŞIK
34 21 Temmuz 1977 18 Ekim 1977 Sadettin BİLGİÇ
35 14 Ekim 1977 28 Ekim 1977 Cihat BİLGEHAN (Vekaleten)
36 1 Kasım 1977 5 Ocak 1978 Turhan KAPANLI
  5 Ocak 1978 16 Ocak 1979 Hasan Esat IŞIK
37 16 Ocak 1979 12 Kasım 1979 Neşet AKMANDOR
38 12 Kasım 1979 12 Eylül 1980 Ahmet İhsan BİRİNCİOĞLU
39 20 Eylül 1980 13 Aralık 1983 Ümit Haluk BAYÜLKEN
40 13 Aralık 1983 21 Aralık 1987 Zeki YAVUZTÜRK
41 21 Aralık 1987 30 Mart 1989 Ercan VURALHAN
42 30 Mart 1989 19 Ekim 1990 İ.Safa GİRAY
43 19 Ekim 1990 28 Ekim 1990 Güneş TANER(Vekaleten)
44 28 Ekim 1990 22 Şubat 1991 Hüsnü DOĞAN
45 1 Mart 1991 23 Haziran 1991 Mehmet YAZAR
46 23 Haziran 1991 20 Kasım 1991 H.Barlas DOĞU
47 20 Kasım 1991 24 Ekim 1993 Nevzat AYAZ
48 24 Ekim 1993 5 Ekim 1995 Mehmet GÖLHAN
49 5 Ekim 1995 6 Mart 1996 Vefa TANIR
50 6 Mart 1996 28 Haziran 1996 M.Oltan SUNGURLU
51 28 Haziran 1996 30 Haziran 1997 Turhan TAYAN
52 30 Haziran 1997 11 Ocak 1999 İsmet SEZGİN
53 11 Ocak 1999 28 Mayıs 1999 Hikmet Sami TÜRK
54 28 Mayıs 1999 18 Kasım 2002 Sabahattin ÇAKMAKOĞLU
55 19 Kasım 2002 7 Temmuz 2011 M. Vecdi GÖNÜL
56 7 Temmuz 2011   İsmet YILMAZ

 

Salı, 16 Nisan 2013 19:17

Dışişleri Müsteşarları Listesi

 

DIŞİŞLERİ MÜSTEŞARLARI
 NUMARASI GÖREV SÜRESİ DIŞİŞLER MÜSTEŞARI
BAŞLANGIÇ TARİHİ BİTİŞ TARİHİ ADI SOYADI
1 25 Nisan 1920 3 Eylül 1923 Suat Bey [Davaz]
2 4 Eylül 1923 27 Şubat 1926 Tevfik Kamil Bey [Koperler]
3 27 Şubat 1926 22 Ağustos 1926 Ahmet Hikmet [Müftüoğlu]
4 22 Ağustos 1926 26 Ekim 1927 Ali Şevki [Berker]
5 1 Temmuz 1929 16 Ağustos 1943 Numan Fırat [Menemencioğlu]
6 16 Ağustos 1943 15 Ekim 1945 Cevat Açıkalın
7 15 Ekim 1945 25 Ağustos 1947 Feridun Cemal Erkin
8 25 Ağustos 1947 16 Temmuz 1949 Fuat Carım
9 16 Temmuz 1949 20 Şubat 1952 Faruk Zihni Akdur
10 20 Şubat 1952 26 Ağustos 1954 Cevat Açıkalın
11 26 Ağustos 1954 2 Nisan 1957 Muharrem Nuri Birgi
12 2 Nisan 1957 12 Mart 1960 Melih Esenbel
13 12 Mart 1960 30 Mayıs 1960 Selim Fuat Sarper
14 30 Mayıs 1960 16 Ağustos 1960 Zeki Kuneralp
15 16 Ağustos 1960 28 Mart 1963 Namık Yolga
16 28 Mart 1963 5 Ekim 1964 Fuat Bayramoğlu
17 5 Ekim 1964 10 Temmuz 1966 Ümit Haluk Bayülken
18 10 Temmuz 1966 4 Ağustos 1969 Zeki Kuneralp
19 4 Ağustos 1969 25 Nisan 1972 Orhan Eralp
20 25 Nisan 1972 11 Eylül 1974 İsmail Erez
21 11 Eylül 1974 6 Temmuz 1979 Şükrü Elekdağ
22 6 Temmuz 1979 27 Ağustos 1980 Özdemir Yiğit
24 27 Ağustos 1980 2 Eylül 1982 Kamuran Gürün
25 2 Eylül 1982 18 Ocak 1985 Ercüment Yavuzalp
26 18 Ocak 1985  Ocak 1987 Nezdet Tezel
27  Ocak 1987  Temmuz 1989 Nüzhet Kandemir
28  Temmuz 1989  Haziran 1991 Tugay Özçeri
29  Haziran 1991  Mayıs 1995 Özdem Sanberk
30  Temmuz 1995  Ekim 1997 Onur Öymen
31  Kasım 1997  Mart 2000 Korkmaz Haktanır
32  Mart 2000  Eylül 2001 Faruk Loğoğlu
33  1 Ekim 2001 28 Kasım 2004 Uğur Ziyal
34 1 Aralık 2004 15 Aralık 2006 Ali Tuygan
35 15 Aralık 2006 25 Ağustos 2009 Ertuğrul Apakan
36 25 Ağustos 2009   Feridun Sinirlioğlu
37      
38      

 

Salı, 16 Nisan 2013 19:13

Dışişleri Bakanları Listesi

DIŞİŞLERİ BAKANLARI
 NUMARASI GÖREV SÜRESİ DIŞİŞLER BAKANI
BAŞLANGIÇ TARİHİ BİTİŞ TARİHİ ADI SOYADI
1 3 Mayıs 1920 8 Mayıs 1921 Bekir Sami Bey
2 9 Şubat 1921 16 Mayıs 1921 Ahmet Muhtar Bey
3 16 Mayıs 1921 25 Ekim 1922 Yusuf Kemal Tengirşenk
4 26 Ekim 1922 21 Kasım 1924 İsmet İNÖNÜ
5 22 Kasım 1924 4 Mart 1925 Şükrü Kaya Bey
6 4 Mart 1925 11 Kasım 1938 Tevfik Rüştü Aras
7 11 Kasım 1938 13 Ağustos 1942 Şükrü Saraçoğlu
8 13 Ağustos 1942 26 Haziran 1944 Numan Menemencioğlu
9 13 Eylül 1944 10 Eylül 1947 Hasan Saka
10 10 Eylül 1947 22 Mayıs 1950 Necmettin Sadak
11 22 Mayıs 1950 20 Haziran 1956 Prof. Fuat Köprülü
12 25 Kasım 1957 27 Mayıs 1960 Fatin Rüştü Zorlu
13 28 Mayıs 1960 16 Şubat 1962 Selim R. Sarper
14 1 Nisan 1962 20 Şubat 1965 Feridun Cemal Erkin
15 23 Şubat 1965 22 Ekim 1965 Hasan Esat Işık
16 27 Ekim 1965 12 Mart 1971 İhsan Sabri Çağlayangil
17 31 Ekim 1975 21 Haziran 1977 İhsan Sabri Çağlayangil
18 21 Haziran 1977 5 Ocak 1978 İhsan Sabri Çağlayangil
19 26 Mart 1971 3 Aralık 1971 Osman Olcay
20 11 Aralık 1971 25 Ocak 1974 Ü. Haluk Bayülken
21 25 Ocak 1974 7 Kasım 1974 Prof. Turan Güneş
22 13 Kasım 1974 30 Mart 1975 Melih Esenbel
23 21 Haziran 1977 21 Temmuz 1977 Prof. Gündüz Ökçün
24 5 Ocak 1978 12 Kasım 1979 Prof. Gündüz Ökçün
25 12 Kasım 1979 5 Eylül 1980 Hayrettin Erkmen
26 21.09.1980 24.11.1983 İlter Türkmen
27 13.12.1983 21.12.1987 Vahit Melih Halefoğlu
28 22.12.1987 20.02.1990 Mesut Yılmaz
29 22.02.1990 12.10.1990 Prof. Dr. Ali Bozer
30 12.10.1990 23.06.1991 Ahmet Kurtcebe Alptemoçin
31 23.06.1991 21.11.1991 İ.Safa Giray
32 21.11.1991 27.07.1994 Hikmet Çetin
33 27.07.1994 28.11.1994 Mümtaz Soysal
34 12.12.1994 27.03.1995 Murat Karayalçın
35 27.03.1995 06.10.1995 Erdal İnönü
36 06.10.1995 31.10.1995 A. Coşkun Kırca
37 31.10.1995 06.03.1996 Deniz Baykal
38 06.03.1996 28.06.1996 Prof. Emre Gönensay
39 28.06.1996 20.06.1997 Prof. Dr. Tansu Çiller
40 30.06.1997 18.04.1999 İsmail Cem
41 18.04.1999 11.07.2002 İsmail Cem
42 12.07.2002 19.11.2002 Prof. Dr. Şükrü Sina Gürel
43 19.11.2002 14.03.2003 Yaşar Yakış
44 14.03.2003 28.08.2007 Abdullah Gül
45 29.08.2007 02.05.2009 Ali Babacan
46 02.05.2009   Ahmet Davutoğlu
       

 

CoalaWeb Traffic

Today864
Yesterday1638
This week6390
This month28732
Total541335

Who Is Online

1
Online

18-08-16

TFPC Hızlı İletişim

S5 Box

ÜYE GİRİŞ

Sitemize Hoş Geldiniz

Yine Bekleriz, Dileriz Yararlı Olmuştur...

S5 Register